Groet uit Schoorl

 

Ondanks dat we al in februari aanbeland zijn, is de 30 kilometer van "Groet uit Schoorl" mijn eerste wedstrijd van 2013. Na weken van aanmodderen met blessures aan de gewrichten zou dan deze loop moeten aantonen dat de weg terug is gevonden. Niet alleen ik kampte de afgelopen periode met blessures, maar eigenlijk relatief veel mensen die ik ken, waaronder loopmaatje Ron. Ik zou met hem meerijden, want ook Ans had zich ingeschreven voor de dertig in Schoorl. Beide hadden er een zwaar hoofd in, Ans vanwege het ontbreken van trainingen op de lange afstanden en Ron vanwege een hardnekkige kuitblessure.

 Zo waren beide ruim op tijd bij mij en begonnen we aan een glibberige weg richting Noord-Holland. Onderweg had het op de meeste plekken flink gesneeuwd. Met een plas- en koffiepauze onderweg, en een klein stukje de verkeerde weg kwamen we aan in Schoorl en werden we naar de parkeerplekken geleid. Daarna begonnen we aan de lange koude tocht richting het startgebied. Uiteindelijk waren we nog best wel laat en kwamen we Martin en Cor onderweg tegen die al naar de startvakken gingen, terwijl wij de kleding nog moesten inleveren. Maar op tijd waren we uiteindelijk in het startvak en we mochten direct starten.

Na een paar kilometer dacht ik dat Ron nog naast me zou lopen, maar zag ik hem ineens niet meer. Even later zag ik Martin en Cor en sloot bij hen aan. Martin verontschuldigde zich dat ze niet veel zouden praten onderweg, maar dat was sowieso al niet mogelijjk, want beide heren hadden het tempo er flink opzitten.


Zo verdwenen de kilometers onder de loopschoenen door en ontwaarde ik ineens het mij bekende "Kanjerspandoek" van Anne, wat was dat leuk te zien onderweg en een echte opsteker. Op sommige plekken in de afdaling was het spekglad en moesten we echt eventjes inhouden. Maar over het algemeen was het parcours prima te belopen en zag er adembenemend mooi uit na de sneeuwval van afgelopen nacht.

Aangekomen op de splitsing van de 21 km en 30 kilometer voelde ik me frisser dan ik me van vorig jaar kon herinneren, de gewrichten waren gevoelig, maar verder nog geen echt probleem. Ik leek zelfs in staat om iets te versnellen waardoor de toch al scherpe tijd van vorig jaar misschien wel verbeterd zou kunnen worden.

Ik liep op een mooi schema en zag na een kilometer of 28 Martin en Cor versnellen. Dit tempo was voor mij nu met de stramme gewrichten niet meer haalbaar, de ademhaling was prima, maar het lichaam  wilde de versnelling niet meer. Rustig uitlopen was het devies. En weer zag ik Anne met haar spandoek, ze moest het wel inmiddels heel koud hebben, dacht ik nog, na drie uur in de vrieskou.

Het finishgebied kwam nu in zicht en ik zag Nesrine (2:14 toptijd)  en Ron en Ans langs de kant staan. Beide hadden dus de 21,1 km gelopen , maar wel uitgelopen, prima prestatie dus. Op de finish zag ik een brutotijd van 1:38:04, dus dat betekende dat ik ook nog eens een PR had gelopen op deze lange afstand. Ik was helemaal blij.

Na de finish zag ik Martin en Cor  die in de laatste kilometers de versnelling dusdanig hadden doorgetrokken dat ze zelfs 15 seconden sneller bleken te zijn in de netto uitslag. Ook Marten was bij de finish en had een supertijd op de halve gelopen.

Met de 2:36:02 in de officiële tijd ben ik heel blij, ondanks dat mijn eigen Garmin nog een snellere tijd liet zien. Toch een mooi PR en heerlijk gelopen. De lange tocht naar de auto was koud, omdat ik de natte kleding had uitgedaan en alleen een sportjack aanhad. Maar in de auto, was het warm en bleek Ans een heerlijk stuk krentenbrood voor ons meegenomen te hebben. Dat ging er wel in, ondanks de file de eerste kilometers.

Volgende maand volgt de Afsluitdijkrun met eveneens een ruime 30 kilometer en dan in April de big M. in Rotterdam, de 42,2 lange kilometers die daar op mij wachten. Ik hoop dat de blessures nu wegblijven, ondanks de stramheid voelen de benen vanochtend prima aan.

Al met al een geweldige dag gehad in Schoorl, ik zet hem vast met potlood in de agenda voor 2014 :)

Marathon Amsterdam: !e Lange Duurloop

Op 5 Augustus was het tijd voor de eerste langzame lange duurloop in voorbereiding op de Marathon van Amsterdam. Via twitter las ik dat loopmaatje Martin zichzelf op een 30 kilometer duurloop ging tracteren dit weekend, dus ik informeerde voorzichtig of hij bezwaar tegen een medeloper had. Martin bleek al meer lopers te hebben gestrikt, dus ook Onno en Martijn sloten aan. Onno was nog niet helemaal toe aan de dertig, dus hij zou op een bepaald punt aanhaken.

Ik kwam rijkelijk laat bij Martin, vanwege een onaangekondigde wegafsluiting bij Utrecht. Martin stond al klaar, dus we konden gelijk naar het ontmoetingspunt waar we Martijn zouden oppikken. Die stond al klaar, dus we gingen redelijk snel weer door naar het volgende punt waar Onno klaar zou staan. Ook die haakte al lopend aan, dus we waren onderweg in het prachtige gebied rond Beverwijk. Dit keer niet de duinen in, maar door een schitterend polderlandschap met riviertjes, plassen, weggetjes en paden. En bijna overal geen auto's. Een heerlijk gebied om doorheen te lopen. En dat vonden meer lopers, want we kwamen er voldoende tegen zo op de Zondagochtend vroeg.

Al met al liepen we een lekker tempo van zo gemiddeld 10,4 km/uur en tikten al pratend en soms zwijgend de kilometers weg. Onderweg deerde de soms wel pittige regen ons totaal niet, het was juist wel verfrissend en volgens mij was het grootste deel van de route ook droog. Maar zeker weten doe ik dit niet meer.

Na een kleine 2,5 uur ging Martijn zijn route naar huis vervolgen en even later kwam Onno weer bij het punt waar zijn auto stond. De laatste kilometers liepen Martin en ik weer richting Beverwijk terug en kwamen er bekende punten weer in zicht. Zoals meestal had ik wat moeite om de laatste kilometers het tempo te houden, ik had nog energie en wilde zo snel als mogelijk weer bij het startpunt uitkomen. Martin zorgde dat ik me dit keer niet over de kop liep en we kwamen na een kleine drie uur lopen weer terug waar we waren gestart. Ik heb heerlijk gelopen en ervan genoten, ook van het leuke gezelschap!
En zo zit de eerste lange duurloop er al weer op, er volgen er nog een paar, alvorens het startschot in Amsterdam zal klinken in Oktober. maar deze heb ik vast zitten!

---

Training voor de marathon

De voorbereidingen voor de marathon van Amsterdam in Oktober zijn begonnen. Samen met een aantal twitteraars bereid ik me voor op mijn 2e marathon dit jaar. Dat gaat zoals eerder al verteld, de marathon van Amsterdam worden. En we willen er ook nog eens een scherpe tijd gaan lopen. Alle reden dus om vroeg met de voorbereiding te beginnen onder leiding van onze eigen trainer Martin.

Dus deze zondag naar heemskerk samen met loopmaatje Ron uit IJsselstein. We waren als eerste aanwezig deze keer, maar hget duurde maar enkele minuten of daar kwam Martin ook al aan op de parkeerplaats. Kort daarna kwamen ook Edwin en Onno aan en op de valreep René. Een leuke groep dus.

Omdat niet iedereen hetzelfde tempo op de marathon gaat lopen, had Martin heel slim een programma in elkaar gezet met een extensieve duurloop, waardoor de twee groepen telkens weer bij elkaar konden komen. Er zaten delen bij die fors te noemen waren met het beoogde marathontempo van ca 11,5 km/uur. Toch ging het me makkelijk af.

Op ongeveer de helft deden we nog een paar snelheidsoefeningen, waarbij Martin, Ron en ik volgens mij wel over de beoogde 80% heengingen, haantjesgedrag waarschijnlijk, maar we naderden wel de 20 km/uur en dat voelde echt heel goed. Gelukkig bleven deze oefeningen niet in de benen hangen en konden we de overige 11 kilometer in steeds wisselende tempoś afronden.

Op het laatst, heb ik nog even een lus gemaakt met Ron met een paar kilometer op ca 12,5 km/uur om weer bij de groep aan te sluiten. Ook dit was te doen vandaag. We waren blijkbaar in vorm :)

Met ca 23 kilometer in de benen kwamen we weer terug bij de parkeerplaats.

Na afloop werden we nog even uitgenodigd bij Martin in de tuin en kregen wederom zo'n lekkere Appelkanjer voorgeschoteld. Wat een genot. Na even bijgepraat te hebben met elkaar en met Lia, de vrouw van Martin, gingen we met een goed en voldaan gevoel weer richting IJsselstein. Deze training zit er ook weer op, begin Augustus volgt de volgende weer. Ik kijk er nu al naar uit :)

Loopmaatjes Meet & Run Amelisweerd

Vandaag een lekker stukje wezen lopen met een aantal loopmaatjes in het mooie Amelisweerd in Utrecht. Het was er behoorlijk modderig na de vele regen van de afgelopen periode. We spraken af langs de boszoom en toen ik aankwam, nadat ik een beetje verkeerd was gereden, stond iedereen al startklaar.

De loop heb ik gedaan met @arnecoomans @h_rusman @mmout @C_Hiemstra @PSjoer. We waren zeker niet de enige daar in het bos in Utrecht, want er liepen diverse groepen rond, al dan niet met een professioneel ogende trainer. Loopmaatjes initiator Marteijn zag dan ook wel gelijk de kansen voor het Loopmaatjes Initiatief.

De loop zelf ging in een lekker relaxed tempo voor mij, met tussendoor nog wat rek- en strekoefeningen. Ik doe dat tegenwoordig maar heel voorzichtig mee, na de ervaringen voor de marathon in Utrecht.

Na een ruime 6,5 kilometer waren we alweer terug bij de auto en praatten we nog eventjes na. Daarbna ging een ieder weer zijn eigen kant op. Ik besloot met de auto nog even naar een leuke route te zoeken om de dag erna te gaan fietsen. Dat heb ik uiteindelijk ook gedaan, ruim 42 kilometer.

De marathon in Amersfoort

Om maar met de deur in huis te vallen: Mr. President, we've got ém!
De marathon Amersfoort zit er op en ik heb hem helemaal uitgelopen, alle 42 kilometers en de 195 langste meters in mijn leven ook :) Al vroeg stond ik naast mijn bed vandaag met veel onrust. Ik wilde rennen en veel ook. De afgelopen dagen had ik ook zoveel koolhydraten ingenomen, dat het bijna niet meer mogelijk was om niet te rennen. De benen waren er klaar voor, ik was er klaar voor en vandaag mocht het eindelijk.
De revanche van Utrecht, uitlopen was dus het motto, tijd maakte me niet zoveel uit. Ik had wel bedacht dat ik weg zou gaan op een schema van 4:00 en wel zou zien hoe het ging. Ik wist toen nog niet wat ik nu wel weet over het parcours in Amersfoort: Alle wegen gaan daar omhoog, en steil ook! En sommigen eindigen in een zandpad, waar je nauwelijks doorheen kunt ploeteren. 

Maar daar staat tegenover dat je door het dierenpark mag lopen en ook echt de dieren onderweg ziet staan. (Vandaag dus wel beren op de weg, maar dan de echte). En het publiek in Amersfoort wil ik toch ook even noemen, ik heb nog nooit zo'n publiek tijdens een loopevenement gezien, ze blijven klappen, roepen je naam, overal muziek. Die Amersfoorters weten er wel een sfeertje neer te zetten.

Het parcours voor de Marathon is in grote lijnen hetzelfde als de Halve Marathon, je mag alleen het rondje twee keer lopen. De tweede keer loop je dan weliswaar niet meer door het Duerenpark, maar je komt wel door een soort Loods, waar een DJ stond te draaien. Heel apart allemaal. 
Voor een PR hoef je er niet van start te gaan, want tenzij het je eerste is, zoals bij mij, ga je niet in de buurt komen van je beste tijd. Daar leent dit parcours zich niet voor.


Dan over de Marathon zelf, ik startte dit keer niet te snel en liep zonder pijntjes de eerste kilometers weg. Het was enorm druk, dus de eerste 10 kilometer liep je dan ook behoorlijk tussen de andere lopers in, waardoor het wat lastig was je eigen tempo te pakken. Maar ik kwam er niet voor een toptijd, wilde hem gewoon uitlopen en daardoor genoot ik er behoorlijk van. De benen voelden gewoon goed, ondanks dat er wat gemene bruggen in dat deel van het parcours zitten.

Na een kilometer of 18 nam ik de eerste gel, omdat ik voelde dat de energie wat weg begon te vloeien, de gel deed zijn werk en ik kon het beoogde tempo weer pakken. Bij zoń kilometer of 25 hoorde ik ineens een wel hele bekende stem naast me. Ik keek op en het bleek Loopmaatje Ron te zijn op de fiets. Net als in IJsselstein bleef hij tot het einde mee fietsen. Ik vind dat wel erg prettig, ondanks dat ik niet veel zeg. Ron weet ook perfect op de achtergrond te blijven, laat het initiatief aan je zelf over, dringt zich niet op, maar is er wel. Al met al dus erg prettig!
Hij maakte nogal wat foto's en filmpjes, ik ben benieuwd, want ze zullen niet allemaal even fris ogen :)

De kilometers omhoog begonnen nu ook de tweede ronde, ongeveer 8 steile kilometers omhoog met maar een heel klein stukje vlak ertussen. Dit is werken, keihard werken. En als je dan boven denkt te zijn, ga je de zandbak van de Leusder hei in, die ik nog zo goed ken van mijn diensttijd. Ik heb er wat rondgehold in die jaren, met en zonder bepakking. 


De laatste kilometers waren zwaar, al dat klimmen omhoog en het mulle zand hadden wel het nodige gevergd van de energie en tegen de 38 kilometers had ik de gels opgebruikt. Gelukkig had Ron er nog een in de aanbieding (komt wel weer terug Ron, en heb ook nog steeds een stapel Poncho's liggen) Het gaf weer de energie om door te gaan en gelukkig kwam er ook een stuk naar beneden dit keer. Omdat er een grasveld naast de weg lag, besloot ik over het gras te rennen naar beneden, zodat mijn knieën een beetje ontzien zouden worden, terwijl je dan wel snelheid kunt maken. Dat werkte wel want ik liep aardig in op wat voorgangers. Daarna mochten we weer aan een klim omhoog beginnen. 

Na een tijdje liepen we de bebouwde kom weer binnen en dat waren de laatste kilometers. Nu kwam het aan op karakter, alles was leeg, de Amersfoorters slepen je er echt doorheen op dat punt. Ron bood nog een gel aan, maar ik had een medeloper in het vizier, die ik nog wilde inhalen, en dat lukte ook nog. Ik zag hem gedurende de hele marathon wel ergens in de buurt, hij liep dus hetzelfde tempo, en ik zou van hem winnen. Punt En zo geschiedde het ook.


Eindelijk was ik bij de 42 kilometer, en toen begonnen de langste 195 meter van mijn leven. Ik zag de tijd en wist dat het net niet was gelukt om binnen de 4:00 te blijven, maar dat ik zo dicht in de buurt was had ik ook met dit parcours niet voorzien. Dus niet zeuren over die sub 4 nu in je eerste marathon, die loop ik in Amsterdam echt wel.


Al met al heb ik ervan genoten. Als ik de hartslaganalyse zie hadden die 38 seconden er makkelijk nog afgekund, maar ach: Ik heb hem uitgelopen!

Lintloop 2012: De leegloopwedstrijd

Vandaag 03-06-2012 was mijn laatste wedstrijdje voor de marathon van Amersfoort en de zogenaamde "Leegloopwedstrijd"

De bedoeling van een leegloopwedstrijd is dat je even alle koolhydraten uit je lichaam verbrand, zodat je drie aansluitende dagen in kan gaan, waarin je weinig koolhydraten eet. De laatste drie dagen voor de marathon eet je dan juist weer heel veel koolhydtraten, zodat je lichaam het tekort aanzuivert en de juiste brandstof opslaat voor die immens lange afstand. Dit is nodig omdat je nu eenmaal niet voldoende koolhydraten in kan nemen om 42 kilometer lang voldoende brandstof te hebben, zelfs niet als je onderweg nog inneemt.

Ik had gekozen voor de 5 Engelse Mijlen, een afstand van 8.047 kilometer. Om drie redenen: Zo vlak voor de marathon wilde ik geen overbelasting gaan forceren. Daarnaast had ik de afgelopen week behoorlijk last van blaren, die ik had opgedaan tijdens de ruim 50 kilometer hardlopen van vorig weekend. En tot slot, het doel was de koolhydraten eruit te lopen, en dat doe je in het eerste half uur dat je loopt, daarna schakel je over op vetverbranding. Heel fijn als je af wilt vallen, maar dat stadium ben ik allang gepasseerd, ik zit al een jaar op mijn ideale gewicht.

Ik was redelijk vroeg en haalde mijn startnummer op zoń anderhalf uur voor de start. Ik kwam er achter dat mijn hartslagband nog thuis lag, en aangezien het bijna een thuiswedstrijd is (ik woon 10 minuten van Vleuten af) haalde ik deze nog even snel op. Omdat ik besloten had om een strak tempo van 13 km/uur te lopen, liep ik wel een beetje warm vooraf, anders gaat het te hard direct met koude spieren en loop je weer risico dat je blessures oploopt. En zo is gebleken, ik ben daar de laatste tijd gevoelig voor.

Het weer was gewoon slecht een half uur voor de start, het regende, het waaide en het was koud. Daarom had ik een wegwerp poncho aangetrokken, om zo in ieder geval droog te blijven, dat zijn toch fijne dingen, ik heb er voldoende liggen en moet er ook nog een paar teruggeven, die ik van loopmaatje Ron heb geleend, bedenk ik me nu. (note to self van maken maar weer :).

Ik stond redelijk vooraan bij de start, er waren ook maar rond de 200 deelnemers, waarschijnlijk viel het aantal deelnemers die zich ter plaatse wilde inschrijven erg tegen, omdat het weer nu niet echt uitnodigde om een lekker stukje te gaan rennen. Maar de Die-Hards waren er allemaal, inmiddels herken ik de gezichten wel.

Bij de start werd nog omgeroepen dat de Montfoortloop dit jaar niet doorgaat, dat is wel jammer, want deze route loop ik ook erg graag. Het is niet anders. Toen het startschot klonk gingen we ervandoor en verdwenen de eerste lopers al uit het zicht. Zij liepen een tempo dat een gewone sterveling als ik nu eenmaal niet kan lopen. Ik keek af en toe op mijn horloge en liep telkens ongeveer tegen de 13 kilometer per uur, of iets eronder, prima tempo. Halverwege de route stond een verversingspost, die ik maar oversloeg, want een 8 kilometer loopje kan ik wel zonder water overbruggen en had natuurlijk vantevoren wel voldoende gedronken.

Eigenlijk kwam ik geen moment in de problemen, de snelheid bleef goed, ondanks het gebrek aan training deze week en de blaren voelde ik wel, maar deden geen gekke dingen, doorlopen dus maar. Toen ik goed en wel warm was gedraaid, kwam de finish al in zicht. Het is toch niet helemaal mijn ding die korte, snelle loopjes, maar je hebt ze wel nodig.

Ik kwam aan de finish in 00:37:22, een mooie tijd met ruim 12,9 km/uur gemiddeld, redelijk vlak gelopen. Het bleek de 37ste tijd van de 181 deelnemers te zijn, een voor mij prima resultaat, meestal zit ik zo op de helft van de deelnemers.

Al met al vind ik de Lintloop een hele leuke, kleinschalige loop op een heel fijn parcours. De hele weg loop je autovrij en op een mooi gladde weg tussen voldoende groen in om het net niet saai te maken. De organisatie is prima in orde en de lokatie in het Desto Paviljoen is voorzien van alle gemakken. Dit is er eentje die ik elk jaar standaard op de agenda ga zetten. Ondanks het weer :)

Thuis aangekomen, besloot ikm toch nog een klein rondje van 5 kilometer uit te gaan lopen. Op de terugweg zag ik een bekende gele jas en dat bleek inderdaad loopmaatje Ron te zijn. Hij had mijn route gezien via de app van Looptijden en besloot even langs te komen. Omdat ik bijna thuis was, de uitloopronde gestopt, even bijgekletst en rustig naar huis gelopen. Al met al een geslaagde dag. Volgende week zal het een stuk moeilijker worden, dan moet ik er namelijk 42 gaan lopen. En dat is nu eenmaal een heel ander verhaal :)

IJsselsteinloop 2012

Zaterdag 26 mei werd in IJsselstein weer de IJsselsteinloop gehouden. Uiteraard liep ik ook weer mee en dit jaar koos ik voor de Halve Marathon. Vorige week hadden we met een stel Loopmaatjes al de route voor de 10 km eens verkend. De route van de Halve marathon ken ik heel goed, omdat ik hem regelmatig loop, maar dan in omgekeerde volgorde.

Het was snikheet deze dag, ruim 26 graden en daardoor had de organisatie maatregelen getroffen: Gratis petjes, meer drankposten en in samenwerking met de Brandweer ook een aantal sproeiers. Geen overbodige luxe, gezien de eerdere situaties bij deze loop in het verleden. De organisatie van de IJsselsteinloop is volgens mij de beste die ik ken, aan werkelijk alles is gedacht. Je kunt je in een mooie lokatie omkleden als je wilt (ik woon er toevallig 10 minuten vandaan), er is altijd voldoende parkeerplaats, eten en drinken en de weg is overal keurig afgezet. Dat laatste is ook niet zo vreemd, aangezien de organisatie in handen is van ons regionale politiekorps.

Op de ochtend zelf hadden we nog even snel een tweetup met een aantal Loopmaatjes van Twitter, even gezellig bijkletsen over de gezamenlijke hobby, voordat iedereen weer zijn eigen weg en route ging. Omdat er voldoende stemmen (likes op Facebook) binnen waren gekomen, konden ook de gebruikers van de app Looptijden gebruik maken van Livetracking, zodat mensen thuis via de pc de lopers konden volgen op een kaart van de omgeving, het biedt een leuke extra voor de thuisblijvers! Ik maakte er ook gebruik van en het werkte wederom perfect.

Om 11:00 startte de 10 kilometer loop en ik kon Loopmaatjes Ron en Ronald nog even aanmoedigen toen zij langskwamen. Zelf startte ik om 11:25 voor en zware 21 km loop op het heetst van de dag. Ik kwam nog een aantal bekenden tegen, waaronder Jan Spliet uit IJsselstein. Deze man is toch een soort wonder voor mij. Hij vertelde mij dat hij een beetje teleurgesteld was dat hij vorig jaar zijn allereerste Marathon in Amsterdam net niet onder de 3 uur had gelopen (zo dan) en dat hij swinters niet ging lopen omdat hij een hekel aan de kou heeft. maar op de HM in IJsselstein was hij er weer bij en liep uiteindelijk een tijd die goed was voor de 9e plaats.
De kanonnen gingen razendsnel vanaf de eerste lijn van start en ik zag ze redelijk snel uit het zicht verdwijnen.

Zelf liep ik een vrij strak schema op mijn huidige PR, zodat als het meezat ik nog iets zou kunnen versnellen aan het einde om zo nog net een nieuw PR te kunnen zetten, mocht het allemaal goed voelen. Maar de omstandigheden waren zo zwaar bij deze temperaturen, dat ik halverwege besloot geen risico's te nemen met over twee weken al de marathon in Amersfoort. Ik liet het tempo terugzakken van ca 12 km/uur naar 11 km/uur en besloot hem rustig op deze manier uit te lopen. En dat was maar goed ook want  met de kilometer werd het zwaarder. Gelukkig waren er echt overal drankposten te vinden, zelfs bewoners langs de route hadden sproeiers neergezet en verzorgden sponsjes en water. De organisatie had geen enkel risico genomen, dat was wel duidelijk.

Ik liep gestaag door en begon ook wat mensen in te halen die het te zwaar kregen in deze warme omstandigheden. op zoń 6 kilometer voor de finish zag ik ineens een bekend gezicht. Het was Loopmaatje Ron die met de fiets daar stond en al foto's makend een tijdje meefietste.

De laatste kilometers was de energie helemaal op, ik was vergeten een gel in te nemen die ik wel bij me had, en kon ook dit tempo niet echt meer lekker bijbenen. Dus niets forceren en rustig uitlopen, omdat de benen ook wat pijn begonnen te doen en ik daar tegenwoordig erg snel op focus na de blessure.

Bij de finish zag ik dt de tijd eigenlijk helemaal niet zo tegenviel en maar 1 minuut van mijn PR af zat. Eigenlijk dus prima gelopen ondanks de enorme hitte en behoorlijke wind tegen op een groot deel van de route. Het was weer een enorm fijne beleving en volgend jaar zie ik alweer naar uit!

Deceptie (Marathon Utrecht)

Wat zeg je tegen iemand die zich maanden voorbereid heeft op een marathon en dan op de dag zelf halverwege af moet haken?

Dat moeten veel van mijn Twitter- en Facebookrelaties zich hebben afgevraagd. Gelukkig zijn zij over het algemeen gewoon recht door zee en leven ze gewoon mee. En zo heb ik dat ook het liefst. Het kan iedereen gebeuren als je sport en er is meestal wel weer een kans om het in te halen na een blessure.

Allereerst een kort verslag hoe ik de dag heb beleefd.
Het was veel mensen wel duidelijk dat ik behoorlijk wat spanning had de dagen voor de Marathon van Utrecht. Ik was dan ook vroeg wakker op tweede Paasdag en begon met een Koolhydraatrijk ontbijt (lees pannenkoeken met stroop, Kruidkoek, etc.), met veel water, bietensap en fruitdrank.

Omdat de Marathon al om 10:30 zou starten, had ik alles al de dag ervoor klaargelegd en hoefde ik alleen op de kleding te letten. Dat bleek niet zo'n eenvoudige opgave, omdat het met het weer nog alle kanten op zou kunnen gaan. Het regende licht s'morgens en was een graad of 5. Zou ik korte of lange broek nemen en zou ik een ondershirt onder het nieuwe Loopmaatjes shirt aan doen, en dan met lange of korte mouwen. Ik besloot alles in mijn tas te doen en weg te gaan in Korte broek, Loopmaatjes shirt met een dun ondershirt.

Op Twitter was het druk die morgen op 2e Paasdag, veel Loopmaatjes bleken al vroeg op te zijn en sommigen van hen beloofden zelfs langs te komen in Utrecht om mij en andere lopers, die in Utrecht zouden starten aan te moedigen.

@Loopmaatjes shirt en startnummer

In Utrecht aangekomen vond ik snel een plekje voor de auto en besloot de Jaarbeurs even in te gaan om nog een keer wat overtollig vocht kwijt te raken en even rond te kijken. Met nog een half uur te gaan, ging ik terug naar de auto en besloot het tenue aan te houden dat ik had uitgekozen. Ik deed de hartslagband om, horloge en footpad. En natuurlijk mijn telefoon, waar voor deze loop ook livetracking was geactiveerd door Koen van Looptijden, zodat mensen ook konden volgen waar ik precies liep. Het was nog wel een betatest, maar het idee alleen al vond ik enorm leuk.

Ik deed een (te) korte warming-up, ik had de hele week rust genomen i.v.m. de knie en moest dus alle spieren weer even rekken en strekken. Het was wel enorm koud en nat in de korte broek tijdens de warming-up. Bij de rekoefeningen voelde ik een "knoopje" zitten in mijn rechter bovenbeen en eentje in mijn linker kuit. "Loop ik er wel uit straks", dacht ik en liep door de Jaarbeurs heen naar de Croeselaan, waar we zouden starten.

Hier nog op snelheid

Met nog 10 minuten te gaan, begaf ik me naar het startvak oranje, dat bleek al aardig vol te zijn en ik sloot achteraan aan. Ik had van loopmaatje Ron een wegwerp Poncho gehad die nu goed van pas kwam tijdens het wachten. Bij het passeren van de startlijn drukte ik de app van Looptijden aan en liep met de meute mee in een rustig tempo. Ondertussen gooide ik de Poncho weer weg in een bak die daarvoor bedoeld leek te zijn.

Omdat ik achteraan startte, liep ik tussen mensen die behoorlijk lager tempo liepen dan ik wilde, en ik vond dat wel goed. Niet te snel starten, dacht ik nog. Mijn warming-Up was niet geweldig en te snel van start gaan is nu eenmaal mijn grote valkuil. Naarmate er meer ruimte kwam, zag ik op een gegeven moment de ballonnen van de Hazen met de tijd van 04:15. Dat was niet de tijd die ik wilde, dus ik ging er voorbij. Ik had natuurlijk wel wat speling, omdat ik ver achter de hazen was gestart. Op een gegeven moment stopte de app met de snelheid en kilometers door te geven. Op zich niet heel erg want de informatie had ik op het horloge ook. Ik wist niet dat alles was gestopt op dat moment.

In het Maxima Park

Ondanks de gevoeligheid in been en kuit, die maar niet weg wilde gaan in de eerste 5 kilometer, liep ik makkelijker dan ik ooit had gedaan. In een tempo van ca 11,3 km, liep ik met een hartslag van net 145-150. Dat was een goed teken, want ik zat daarmee in een zone die ik uren zou kunnen volhouden.

Bij de 10 kilometer zag ik de ballonnen van de hazen met 4:00 en ging achteraan de lange sliert lopen het Maxima park in. Lastig was dat ik onderweg moest urineren, toch teveel gedronken te kort op de start wellicht, vroeg ik me af. Anyway, ik kon weer een inhaalrace beginnen, en liep weer naar de hazen toe. Dat ging opnieuw erg makkelijk en bij de 15 kilometer was ik weer bij de groep en genoot van het gemak waarmee ik deze dag liep.

Bij het 22 km punt

Toch werd de pijn in mijn rechter bovenbeen, net boven de knie, steeds erger. Net boven de knie begon een zwelling te ontstaan. Bij de 22 kilometer voelde ik dat het niet meer goed kon komen en wilde uitstappen. Doordat ik net een bekende zag (Bedankt nog voor het aanmoedigen Marek) ging ik toch nog even door, met een pijnstiller. Bij de 23 kilometer bleek dat een foute keuze, mijn hele been was stijf geworden en ik moest opgeven.

Ik twitterde even snel wat er gebeurd was, zodat eventuele volgers niet zouden denken waarom blijft hij nu stilstaan, niet wetende dat ook de livetracking van de Looptijden app inmiddels niet meer werkte.

Een arts die toevallig stond te kijken, keek even naar mijn been en bevestigde dat het een goede beslissing was om te stoppen, de zwelling was een complete tennisbal geworden en de pijn was enorm. Ik strompelde verder in de hoop vervoer te vinden. Dat vond ik ook bij een aardige man en vrouw, die mij terug naar de Jaarbeurs terug hebben gebracht, waarvoor uiteraard enorm veel dank! In de auto belde Loopmaatje Ron nog even hoe het ging. Hij was mij zelfs gaan zoeken. Bedankt nog daarvoor!

Terug gekomen bij de Jaarbeurs ben ik maar zo snel als mogelijk naar huis gegaan en zag de lopers van de Halve Marathon, waaronder Loopmaatje Ronald op de tv langskomen. Dit viel niet mee.

Zwelling boven mijn knie

In de avond op Twitter vroegen dus vele twittervrienden wat er nu precies gebeurd was en hoe het nu ging, dat waardeer ik dus enorm in deze fijne mensen. Ze balen en leven gewoon mee. En zo hoort het ook, niet verschuilen als het tegenzit. Ik ben daarom ook ontzettend blij voor al die mensen die hem wel hebben uitgelopen en natuurlijk geld dat ook voor de andere afstanden! En een geval in het bijzonder, een bijzondere dame die een enorme prestatie leverde en vandaag bestraald zou gaan worden.

Ook Loopmaatje Martin belde nog belangstellend op, aan hem ook even het hele verhaal verteld hoe ik het heb beleefd. Fijn is dat toch!

Anyway, het is niet wat ik ervan had gehoopt, maar we gaan gewoon verder, misschien duikt er wel een leuke marathon op, die ik alsnog kan proberen uit te lopen. We zullen het meemaken.

---

Sorry dat ik aan hardlopen doe

Enkele weken geleden kwam ik in onze plaatselijke binnenstad een ex-collega tegen die ik enkele jaren niet had gezien.
Na even kort de "hoe gaat het met je" -zonder te luisteren naar de antwoorden- formaliteiten, maakte hij de opmerking: "goh ben jij zo afgevallen?". Ja legde ik uit, "ik ben ruim 25 kilo kwijt en ben nu alweer ruim een jaar op gewicht gebleven." De ex-collega wreef even over zijn buik, die ten opzichte van enkele jaren geleden nogal wat meer naar buiten was gekomen. Blijkbaar zag hij mij zijn wrijfbewegingen volgen met de ogen, want hij ging verder met: "ja het goede leven he". De patat in zijn hand probeerde hij een beetje uit het zicht te houden. "Maar hoe ben jij dan zoveel afgevallen?" Ik vertelde: "nou ja door een enorme omslag eigenlijk. Ik wilde al langer stoppen met roken en besloot dan maar het roer helemaal om te gooien door gezond te gaan leven. Ik ben gestopt met roken en daarnaast gezond gaan eten en meer gaan bewegen en toen vlogen de kilo's er als vanzelf af."

"Ja bij mij komt het er niet van, ging hij verder, te druk he met werk en s'avonds ben ik dan bekaf en ga ik op de bank tv kijken." Ik zei hem dat ik juist energie krijg, door s'avonds na het werk lekker te gaan hardlopen. "Ja snap ik zei hij, maar dan zit mijn hoofd vol met wat er die dag gebeurd is bij mij". Ja ging ik verder; "Bij mij ook, maar ik loop dan lekker mijn hoofd leeg". Nou mompelde hij, "na het eten zie ik dat niet zitten hoor, ik neem dan lekker een peuk en begin te relaxen."

Ik vertelde dat ik dus ook niet meer rookte en nu veel meer energie had en daardoor ook niet meer zo uitgeblust was. En daardoor ook juist meer zin had om te sporten. Ja zei hij, "maar als ik stop met roken dan kom ik juist weer kilo's aan." Ja dat klopt zei ik en vertelde nogmaals dat ik daardoor ook een combinatie gemaakt had tussen het stoppen met roken en het gezonder gaan leven.

"Hoevaak ga je dan hardlopen per week?" "Meestal drie keer per week en in het weekend doe ik soms mee aan wedstrijden of een prestatieloop." "Hoever dan?" "Nou ja soms wel een halve marathon van 21 kilometer of als training nog verder." "Voor mij ben je gek hoor", reageerde mijn ex-collega. "Ja dan zal ik wel gek zijn, maar ik heb er veel lol in, dus zo slecht zal het ook niet zijn he", ging ik verder.

"Nou je moet niet meer afvallen, want dan blijft er helemaal niets over", zei mijn ex-collega. Ik legde uit dat ik ongeveer 2 kilo boven het ideale gewicht voor mijn lengte en leeftijd zit en ik dat zo prima vind. "Ja ik zie liever dat mensen er lekker gezond uitzien hoor", zei mijn ex-collega.

Hij nam nog een patatje en zei "leuk je weer gezien te hebben en niet teveel afvallen verder he". Ik antwoordde hem met "Sorry dat ik aan hardlopen doe", en lachte nog even naar hem. Verder op zag ik hem de patat in een afvalbak kieperen, vlak voordat hij nog een keer omkeek.

Vooruitkijken

2012

Zo aan het eind van elk jaar kijk je bewust of onbewust toch altijd even terug op het afgelopen jaar. Prive was het voor mij een erg goed jaar met vooral veel sportieve hoogtepunten. Ook is het koken dit jaar een erg leuke hobby geworden, waarin vooral gezonde ingredienten een plaats hebben gekregen.  

Maar even terugkijkend: In januari 2010 heb ik dus besloten in 2013 de marathon van New York te gaan lopen. Een doelstelling die toen nog ver weg leek. Als verstokte roker, met behoorlijk overgewicht en een zeer ongezond leefpatroon leek het een nagenoeg onhaalbaar doel.
Nu in December 2011 is het doel al veel verder dichtbij gekomen. Niet alleen omdat we al bijna twee jaar verder zijn in de tijd, maar zoals al eerder in deze blog verteld door radicale veranderingen in mijn (ons) leefpatroon.

Omdat de vorderingen toch wel wat sneller gaan dan ik had gehoopt, heb ik besloten de doelstellingen wat bij te stellen. In januari 2012 begin ik dus al de echte voorbereiding naar een marathon.
Dit gaat een thuiswedstrijd worden in Utrecht. En niet eind 2012, maar al in April.
Ik twijfel nog wel of het doel gaat worden deze marathon gewoon uit te gaan lopen, of stiekem toch een doelstelling neer te leggen om in ieder geval de eindstreep binnen de 4 uur (of nog eerder?) te halen. Ik schuif de beslissing gemakshalve nog maar even voor me uit.

De grootste afstand tot nu toe was een recreatieve zondagochtend loop van 30 kilometer in 2:51, dus wel onder een schema van 10 km per uur. Ik kan me alleen nog wel herinneren waar de pijnpunten zaten.

Bij ongeveer 18 kilometer de eerste dip, die met behulp van een energiereep en wat water overwonnen werd. Maar zoń 10 kilometer later was alle energie weg uit mijn lichaam en ik kan me herinneren dat het toen vechten werd. Daar hielp geen gel of energie boost me meer overheen.

Dus het gaat trainen worden en kilometers maken. Maar ook aan de “energiekant” de conditie moet gewerkt gaan worden. Dit zal door middel van vooral intervaltrainingen gerealiseerd moeten gaan worden. En alle ervaren marathonlopers wijzen me op een goed schema, dus ook daar zal ik aan moeten.

In ieder geval heb ik twee 30 kilometer lopen kort na elkaar “geboekt” in de voorbereiding om mijn lichaam eens goed te laten wennen aan de lange afstanden. Dit gaat in Februari gebeuren, zodat elke vorm van herstel ook nog mogelijk is.

12 Februari vindt zoals in een eerdere blog al gemeld, de “groet uit Schoorl” run plaats door de bossen en het duingebied. Het gaat afzien worden zo'n afstand door het moeilijke parcours, maar past erg mooi in de voorbereiding.

Op Zondag 26 Februari gaat er een 30 kilometerloop over de afsluitdijk plaats vinden. Een initiatief van een aantal twitteraars, die ik graag persoonlijk ga leren kennen. Na afloop is er pasta eten met z'n allen, ook dat is een leuk vooruitzicht.

Ik heb redelijk bewust twee zware lopen achter elkaar gepland, omdat dit dan een uitstekende graadmeting wordt hoe ik er voor sta. Hoop dat de blessures uit blijven in ieder geval :)

Daarnaast word het tijd om ook eens op een korte afstand een tijd neer te zetten. Dus ergens een 5 km lopen. Dit is wel eigenlijk tegen mijn principes, het kost veel moeite om naar de wedstrijd tie te gaan, een klein half uur te lopen en vervolgens weer naar huis te gaan. Ook een PR op de 10 kilometer mag wel weer eens aangescherpt worden. De komende tijd zullen we dit maar eens gaan realiseren.

Kortom het nieuwe jaar gaat een jaar vol sportieve uitdagingen worden. Hierbij mijn voorlopige kalender voor 2012:

Datum	Omschrijving	Status
31-12-2011	Oliebollenloop Schoonhoven	Gepland
12-02-2012	Groet Uit Schoorl Run (30 km)	Gepland
26-02-2012	Afsluitdijk	Ingeschreven
09-04-2012	Utrecht Marathon (marathon)	Ingeschreven
26-05-2012	IJsselsteinloop (halve marathon)	Ingeschreven

Ik twijfel nog aan de Florijn Winterloop op 07 Januari 2012, naar zeggen is dit een erg leuke loop die je zowel in 10 EM als 25 kilometer kan lopen.

2012 gaat hoe dan ook weer een jaar vol uitdagingen worden voor mij, op heel veel gebieden.