Follow by Email

zondag 28 december 2014

Afscheid nemen van een trouwe vriendin

In memoriam Tara (15-04-2002 - 27-12-2014)




Voor zover onze kinderen zich kunnen herinneren hebben we vier huisdieren. Twee honden en twee katten. De katten waren er het eerst, een jaar na de verhuizing naar ons huidige huis kwamen zij samen als setje binnen. Een jaar daarna kwam Lara, onze zwarte Labrador Retriever. In deze tijd hadden wij nog een eigen bedrijf en waren we (toen al) betrokken bij een forum op internet over Labradors. Op een gegeven moment stond daar een zielig verhaal over een Labrador, genaamd Tara. Voor haar werd er na een slechte start bij een zeer fout baasje een nieuw tehuis gezocht.

We besloten met Lara te gaan kijken bij de blonde labrador Tara. Als het zou klikken, zouden we overwegen om Tara ook in onze roedel op te nemen. Vanaf het eerste moment dat de dames elkaar tegenkwamen was er een chemie, een twee-eenheid. Zij besloten samen dat zij bij elkaar zouden blijven, we keken toe en konden niet anders dan Tara mee naar huis nemen.

De momenten dat zij de afgelopen elf en een half jaar uit elkaar zijn geweest, zijn op een hand te tellen. Samen deelden zij de mooiste momenten. Samen naar het bos, mee naar meetings en wandelingen met andere honden van het forum.
Samen rennen, zwemmen, door de sneeuw, het zand, het gras.

Naarmate de jaren verstreken werden ze minder onstuimig en steeds trouwer, we konden lezen en schrijven met ze. We vulden elkaar aan, ze begrepen het als je het even moeilijk had. Ze groeiden op met onze kinderen. Ze hoorden bij het gezin. Waren er altijd als je thuis kwam. Waren niet alleen maatjes met elkaar, maar ook met onze katten.
Onze honden zijn weinig ziek geweest, we hebben wel de meest bizarre en bijzondere momenten samen meegemaakt, maar altijd met een goed einde.


Ze werden ouder en de haren rond de snuit werden grijs. de lange wandelingen moesten we inruilen voor korte rondjes door het parkje waar ze altijd zo graag zijn geweest. Nooit wilden ze alleen, ze moesten samen, hoe moeilijk dat soms ook was.

Lara kreeg enige tijd geleden een Tia, werd anders, minder aanhankelijk, meer eigenzinnig qua karakter, kreeg er een ziekte overheen waardoor ze nog eens veranderde. Door haar Cushing moet ze veel medicijnen, maar naar Tara en ons toe is ze altijd lief gebleven, nooit eens lelijk doen, altijd de allerliefste hond.

Tara kreeg steeds meer een ingevallen snuit, liep steeds moeilijker en kon op het laatst nauwelijks meer opstaan. Ze kreeg er veel pijn bij en haar gebit ging haar ook beperken om lekker te eten. Ondanks dat stond ze altijd vooraan voor een koekje en wist hier in de omgeving precies wie er iets lekkers bij zich draagt. Tara kon op het laatst wel nors reageren naar onstuimige honden, maar nooit deed ze echt lelijk.

Beide honden werden langzaam incontinent, konden vaak niet lang meer de plas ophouden. Door haar ziekte moet Lara er vaak tussendoor uit en toch vinden we af en toe een grote plas beneden op het laminaat.
Tara kon steeds moeilijker haar plas ophouden en lekte continu als ze ergens lag. Ze had pijn met opstaan en was niet meer de enthousiaste hond die zij ooit was.

De dag na Kerstmis ontstonden er grote urinevlekken op het kleed waar zij lag en ze wilde niet veel meer eten, niet veel meer drinken en had duidelijk geen kracht meer in haar achterlijf. We belden de dierenarts en konden snel langskomen. We namen Lara ook mee, immers zijn ze altijd samen naar de dierenarts geweest.
De dierenarts vertelde dat ze veel pijn moest hebben en de spiermassa sterk was afgenomen in haar achterpoten. Er was geen verbetering meer mogelijk.
Samen besloten we dat we haar de verdere pijn wilden besparen en spraken de moeilijkste woorden uit, die we op dat moment konden bedenken.

Tara keek me nog een keer aan toen ze langzaam wegzakte van de narcose, ik zei dat het goed was dat de pijn zou stoppen en bedankte haar voor al die mooie jaren. Haar allergrootste maatje Lara was tot het laatste moment aan haar zijde, haar vrouwtje was bij haar. Het was goed zo.
Vredig is ze ingeslapen.
Lara keek op naar de deur, en wilde naar huis. Ze keek niet meer om, het afscheid was geweest.



Lieve Tara, ik wil je graag twee verhaaltjes meegeven.
De eerste is een heel mooi verhaaltje die ik jaren geleden voor het eerst las.|
De tweede is een gedichtje van mij, voor jou!


Regenboog brug

Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.

Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.

Ze rennen en spelen met elkaar, maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...

_________________________________________________________________________________

Tara

Dank je voor alle jaren dat je bij ons was
Ik zie je nog in de zon, het water en in het gras

Je lekke bal, die je altijd achterna rende 
Het plezier, je straalde dan zoals we je kende

In het bos, met een grote plons in het water
De lange wandeling naar huis kwam dan wel later
Met je grootste maatje Lara trekken aan een tak
Samen rennend, stoeiend, helemaal uit je dak

Achter in de tuin, lekker in de zon op de bank

Een koekje erbij en in je ogen niets dan dank
Trouw altijd aan mijn zijde, de vaste rondjes
Rennen, vliegen, spelen met de andere hondjes

De jaren kwamen en gingen voorbij
Nog steeds was je steeds aan mijn zij
Moeilijke tijden en mooie momenten wisselden elkaar af
Samen opgroeien met de kinderen en de liefde die je gaf


Nu ging het niet meer en keek je me een laatste keer aan
Ik zei dat het goed was en liet je gaan...

Ik zie je vast weer een keer terug
Tot ziens lieve Tara, tot aan de andere kant van de Regenboogbrug!










maandag 2 december 2013

Naar de Fysio!

Vandaag is mijn revalidatie officieel begonnen. Eerst vanmorgen metingen laten doen voor speciale zooltjes die ik de rest van mijn leven zal moeten dragen. Vooral omdat al deze ellende dan niet zo snel weer zal gebeuren, maar ook om mijn houding in orde te houden.

Binnen twee weken zijn ze klaar. In de tussentijd moet ik op stevige schoenen lopen met stevige zolen en tot boven de enkel. Niet echt modieus, maar zo slecht zien ze er ook weer niet uit toch?


In de middag voor de eerste keer naar de Fysio. Dat verliep allemaal erg positief. Mijn gewrichten zijn allemaal bijzonder stevig en soepel en als alles goed gaat zullen de spieren met oefeningen binnen de komende 6 weken weer redelijk op peil kunnen zijn. Sterker nog het half jaar revalidatie zou wel eens een heel stuk korter kunnen zijn. Ik kan alle bewegingen maken en dat is erg positief. Natuurlijk is het gevoelig en moet ik oppassen omdat de sterkte nog verre is van wat het moet zijn, maar toch!


Ik mag al direct zonder krukken lopen en al voorzichtig stukjes wandelen. Zelfs autorijden gaat me goed af! De berichten zijn dat de revalidatie wel eens sneller zou kunnen gaan dan de eerdere planningen. Ik ben voor!







vrijdag 29 november 2013

Eindelijk uit het gips!

Nou de vlag kan uit, ik ben uit het gips!

Vandaag werd het gips helemaal verwijderd in het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein.
Dat was best weer even een heel raar gevoel.
Direct door naar de chirurg die helemaal tevreden was met het resultaat. Ik schrok me de denkbeeldige drie slagen in de rondte van het aanzicht. Waar ooit mijn gespierde hardloopbeen zat zit er niu een soort stok met een hele hoop los vel overheen en bezaaid met droge losse huidcellen.

Ondanks de zeer positieve reactie van de chirurg zie ik het even niet zitten hoe ik daarmee weer moet kunnen gaan lopen, alle spieren zijn inmiddels verdwenen.
Wel is het litteken mooi geheeld, maar rond de enkel zit een enorme zwelling.
Maar ik ga nu beginnen aan  de revalidatie en dat is gewoon erg goed nieuws!

Alles dat ik met mijn voet doe, doet zeer, alles moet weer opnieuw leren te functioneren, maar je hoort mij niet mopperen!
Ik loop weer!

Mijn voet ziet er nog helemaal bont en blauw uit en zou op een zombie niet misstaan. Nou ja dan kan het alleen maar beter worden toch?



woensdag 13 november 2013

Naar Loopgips

Eindelijk zit het loopgips er om.

Vandaag naar het ziekenhuis geweest om het onbelaste gips te vervangen voor loopgips.
Ik kreeg dit keer een mooie paarse kleur en ben dus weer iets mobieler. Helaas lukt het me nog niet zo om echt te lopen, maar het scheelt enorm op de trap en met douchen als je weer kunt steunen op twee benen.
Over twee weken mag het gips er helemaal af. Ik kijk er nu al naar uit!





Ik moet nog steeds elke dag tegen trombose spuiten en dat begint ook best te vervelen, maar het ergste deel is nu geweest. Als het goed is kan ik nu ook van twee krukken naar één kruk. En dat betekent dat ik bijvoorbeeld ook met een bak koffie door de kamer kan. Wat een luxe!








De eerste stapjes buiten na wekenlang met het been omhoog.

woensdag 30 oktober 2013

Uit de spalk en in het gips

Vandaag zou ik volgens de eerdere berichten loopgips krijgen. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Na 2 weken met de poot omhoog kreeg ik te horen dat ik de komende 14 dagen op dezelfde manier door zou gaan brengen.
Het gips van de spalk werd verwijderd en ik kreeg opnieuw onbelast gips.
Dat deed behoorlijk pijn, omdat de gipszaag precies over de wond kwam. Daarnaast zag ik wat een enorme wond er op mijn voet zat. Dat viel zwaar tegen.
Ook zag ik dat mijn been enorm smal was geworden, wat gaat dat snel als je hem niet gebruikt.
Binnen korte tijd zat het gips er weer om in een mooie blauwe kleur. Weer terug naar de auto en opnieuw 14 dagen de stoel in.


woensdag 16 oktober 2013

The Day After

Vandaag mocht ik naar huis.

De nacht was niet best, ik heb slecht geslapen en niet eens zozeer door pijn, maar ik lag op de kamer met een man die heel hard snurkte en een vrouw die zo misselijk was dat zij regelmatig moest overgeven.

Daarnaast is het heel raar dat je maar in één houding kunt liggen door het gips.
In de ochtend kwam er ontbijt en dat was niet eens slecht, ik heb lekker gegeten.

Ik zou pas naar huis mogen als ik een keer heb geplast, gelukkig duurde dat niet al te lang. Wel moest er nog een foto gemaakt worden. Ik werd in de loop van de ochtend naar een andere afdeling gereden en precies onder een luchtrooster neergezet. Omdat ik met mijn been omhoog moest zitten, kon ik daar niet snel weg. Door de lunchpauze van het personeel moest ik bijna een uur onder het koude rooster wachten. Dat was minder. Verder werd ik prima door het personeel behandeld.

De foto was goed en dat betekende dat ik Jolanda kon bellen om mij te halen. Ik kreeg nog instructie om een antistollingsmiddel in mijn buik te moeten spuiten tegen trombose. Dat vond ik eng, brr.

Ik werd door Jolanda in een rolstoel naar de auto gereden en met de nodige moeite met het been omhoog in de auto gezet, op weg naar huis!

Thuis aangekomen direct in een stoel en de poot omhoog. Zo zou mijn leven er voorlopig uitzien, ik mest er maar aan wennen en had een uitgebreide collectie films en series klaar gezet op het mediacenter.

Omdat ik erg wazig werd, besloot ik de pijnstillers op basis van Opium niet te nemen, daardoor had ik redelijk veel pijn met alleen paracetamol.
Maar liever wat pijn dan van de trap af vallen.

Het spuiten in de buik, liet ik maar even aan mijn welwillende zoon over. Die had er geen moeite mee. Later zou ik het wel zelf gaan doen.


dinsdag 15 oktober 2013

De operatie

Op 15 oktober was het dan eindelijk zover.
De operatie om de afgescheurde pees te herstellen is uitgevoerd.
Ik moest vanmorgen volledig nuchter mij melden in het St. Antonius ziekenhuis Leidsche Rijn.  Nadat het vorige week werd uitgesteld was ik er echt wel aan toe, ondanks dat het een forse operatie is en de weg van het herstellen en de revalidatie lang zou zijn.

In eerste instantie zou ik om ca 10:30 aan de beurt zijn. Ik werd netjes ontvangen en kreeg een bed toegewezen in een kamer met een vrouw die een nieuwe knie had gekregen en een man die een nieuwe heup had. Beide waren enkele dagen ervoor geopereerd en nu aan het herstellen.

Het nieuwe ziekenhuis in Leidsche Rijn is mooi en alles is nieuw. Grappig detail is dat het personeel er met een step door de immens lange gangen gaat Het spaart weer tijd :)

Om ca 11:00 werd ik gehaald en vervoerd naar de operatiekamer waar dokter Speth mij zou opereren. Ik maakte kennis met de man die mij zou gaan verdoven en werd aangesloten op de meters en allerlei slangetjes. Nu was het zover en werd ik naar de OK gereden. Daar was een kompleet team aanwezig, inclusief de chirurg.
De anesthesist vertelde mij dat ik me dadelijk moe zou gaan voelen en ik dan geopereerd zou gaan worden. Ik kreeg er verder niets meer van mee.

Voor mensen die willen weten welke peestransplantatie er bij mij heeft plaats gevonden staat er hier een filmpje online om te bekijken.


Ik werd in de uitslaapkamer wakker en kreeg een spalk aangemeten. Die wordt aangelegd bij “verse” letsels om verder zwelling toe te laten en inklemmingen te voorkomen.Na het verdwijnen van de zwelling zal een volledig gipsverband de spalk vervangen.
Het bijkomen duurde niet lang want ik was klaarwakker. Ik werd naar de kamer terug gereden waar men net het avond eten aan het rondbrengen was.


Ondanks dat ik net uit narcose kwam, kreeg ik toch een bord eten voorgeschoteld. Ik moest even een paar minuten pakken om de misselijkheid kwijt te raken, maar heb daarna lekker gegeten.




s'avonds was er voetballen op de nieuwe tv en was er bezoek van Jolanda. De pijn viel mee, maar een gipsen poot is wel wennen.