IJsselstein ontmoet Nieuwegein 2012

Na de marathon van vorige week, was het nu tijd voor de jaarlijkse funrun tijdens de prestatieloop"IJsselstein Ontmoet" En dat was deze editie Nieuwegein. Dit jaar geen snelle 20 km, maar een rustige 10 kilometer. Allereerst omdat ik nog aan het herstellen was van de marathon van Amsterdam één week eerder, anderzijds omdat Loopmaatje Ronald Brak heel graag een nieuw PR wilde lopen.






De 10 kilometer werd het dus en die loopt van de Overtoom in IJsselstein naar het sportpark In Galecop (Nieuwegein), waar atletiek vereniging Atverni is gezeteld. Je kunt de route ook omgekeerd lopen vanuit Nieuwegein naar IJsselstein of de 20 kilometer, waarbij je respectievelijk in Nieuwegein of IJsselstein start en finisht. Daarnaast is er een 5 kilometer en een jeugdloop. Voor ieder wat wils dus.
Leuk detail is dat iedereen die vanuit IJsselstein startte een rood loopshirt aankreeg en iedereen die vanuit Nieuwegein startte een blauw shirt. En dit shirt mag je nog houden ook van de sponsors, waarvoor dank!

Dus even warmlopend op tijd het startnummer en t-shirt opgehaald en hardlopend weer terug op weg naar het startgebied. Ik had er dus al bijna 5 kilometer opzitten en de loop moest nog beginnen :)

Het afhalen was in de bibliotheek in IJsselstein en daar ontmoette ik ook loopmaatjes Christine, Peter en Rene die ook allemaal deze loop zouden gaan doen. Ook Ronald was aanwezig en buiten kwamen we Ron tegen. Op zijn Rons zou hij de 20 kilometer gaan lopen, dat wil zoveel zeggen als veel te hard voor het herstel, twitterend, fotograferend en uiteindelijk altijd in een dusdanig snelle tijd weer binnen, dat die tijd ook steevast onder mijn PR ligt. Frustrerend genoeg dus :)



Maar vandaag ging het om Ronald, dus we startten op een schema van 55 minuten, ik wilde als haas twee dingen bereiken: een tijd onder het huidige PR van Ronald (die was ruim 59 minuten, gelopen op de Singelloop in Utrecht dit jaar) én Ronald nog iets sneller binnen brengen dan hij dacht te kunnen lopen :) Maar dat laatste vertelde ik nog maar niet, want ik wist dat hij daarvoor diep zou moeten gaan, heel diep waarschijnlijk zelfs.

Halverwege zat Ronald er al behoorlijk doorheen, maar een gel en wat water moest hem er doorheen trekken. Waar hij in het begin nog wel wat praatte, werd hij nu wat stiller en moest er gewerkt worden. We hadden afgesproken dat hij na de 7,5 kilometer ongeveer gewoon achter mij aan moest gaan hollen in plaats van ernaast en dat deden we maar toen we met de kop in de wind over de Galecopperwetering moesten lopen, de wind had daar vrij spel en dat merk je wel in je tempo. Ik probeerde hem daar zo goed als mogelijk uit de wind te houden. Ronald kreeg meer moeite om aan te sluiten.

Dat was ook wel logisch want we liepen net iets sneller dan ik hem onderweg meldde in het schema. Aangezien hij ook de looptijden app aanhad, hoorde hij wel dat hij te hard liep, maar dacht dat het vast een afwijking was. Dat was het dus niet.

Op het 9 kilometer punt zagen we ineens Ron, die uitgebreid de tijd nam om een foto te maken van ons. Ronald lachte zo goed en kwaad als het ging voor de foto, en door weer, om het laatste stukje nog even op tempo te blijven. Alles deed hem zeer inmidddels, maar hij hield vol.
We kwamen het Atverni terrein op en zagen de finshboog. De klok stond op 56 minuten en een beetje toen we de finshlijn passeerden. Een hele mooie tijd voor Ronald, die even flink moest uithijgen, maar ook weer redelijk snel hersteld was. Lekker even wat banaan en appel een een sportdrank doet wonderen.

We zagen daar ook Christine en Peter uit Nieuwegein die beide ook een mooie tijd hadden gelopen.

Al met al een leuke gezellige loop, een goed hersteltempo voor mij en een mooi PR voor Ronald. Uitstekend dagje hardlopen dus :)

De Marathon Amsterdam

Maandenlang leek het nog mijlenver, de marathon van Amsterdam. Dan ineens is het zover en sta je aan de start van de grootste marathon van Nederland. Mijn 3e marathon, na Amersfoort in Juni van dit jaar en Utrecht in April. In Utrecht heb ik hem niet uitgelopen vanwege een blessure, dus de spanning zat er goed op, hoe het deze keer zou gaan.

De dag ervoor was ik met Jolanda al het startnummer en het shirt op wezen halen bij de Expo in Sporthallen Zuid in Amsterdam. Een leuke Expo met allerlei zaken die met hardlopen te maken hebben.
We mochten omkleden bij de Hardloopwinkel, die in het Olympisch stadion is gevestigd. Waarvoor heel veel dank nog. Daarna gingen we naar het startvak in het stadion zelf. Er heerstte hier een enorm leuke sfeer, veel zenuwachtige mensen en iedereen stond letterlijk te trappelen om van start te gaan. Eerst nog even snel wat sanitaire stops en de muziek zwelde aan...
Bij mij voelde het al dircet niet goed, beide kuiten sprongen in de kramp, soms afzonderlijk, soms alletwee de benen tegelijk. Nu heb ik dat wel vaker, dus ik maakte me niet zoń zorgen.
Tijdens de Dam tot Damloop begon ik ook zo aan de wedstrijd en liep een heel dik PR op de 10 Engelse Mijlen. Ik was dus niet in paniek, maar het deed wel zeer :)

Na nog even elkaar opgepept te hebben voor de komende 42 kilometers klonk in de verte het startschot en zagen we een wolk van donkere lopers beginnen aan hun marathon in een razend tempo. Pas ruim 5 minuten later kwam er wat beweging in ons startvak Oranje (eindtijden van 3:30 tot 4:00). Eindelijk waren we onderweg. In het begin stroopte al de lopers op in de straten van Amsterdam en was het onmogelijk je eigen tempo te lopen. Ook hiervan was ik niet onder de indruk, tijd zat nog om de trage start weer goed te maken. Wat me meer zorgde baarde was dat de pijn in de kuiten bleef zitten, en ik moest tot overmaat van ramp ook nog een stop maken om wat vocht kwijt te raken in de eerste kilometers.

Bij de 5 kilometer schoot het enorm in de kuiten en moest ik stoppen om wat te rekken en te strekken. Het duurde een eeuwigheid om weer op een redelijk tempo te komen, bij de 16 kilometer ging het weer echt niet meer en moest ik helaas weer een tussenstop maken. Weer langzaam aan op tempo, maar nu begon er een stuk met een erg forse tegenwind langs de Amstel. Dat was afzien, inmiddels had ik zeer zware benen en de pijn in de kuiten begon extreme vormen aan te nemen. Bij de 30 kilometer liep ik alsof ik op houten stelten liep en moest weer de kuiten tot rust laten komen, totdat de ergste kramp eruit was. En weer terug vechten in de wedstrijd, opgeven was geen optie, maar de finish was ook nog zo ver. Gek genoeg was het schema nog steeds haalbaar als ik tempo maakte, maar elke keer de stops goedmaken begon ook in de conditie zijn tol te eisen. En ik compenseerde de pijn in de kuiten, door op een ongewone manier te rennen, dat kostte veel energie.

Op de 35 kilometer moment besloot ik de streeftijd van 3:45 maar te laten varen en een lager tempo aan te houden om in ieder geval de finish te kunnen halen. Ik werd nu ook steeds meer ingehaald en had nog maar één doel, het Olympisch Stadion in Amsterdam binnenlopen. Daar was de finish, daar zou de enorme pijn stoppen, daar was de glorie, de medaille, mijn loopmaatjes.
Hoe zouden zij zijn gegaan, zouden er PRś zijn gesneuveld, hoe zou het met de debutanten op de marathon zijn gegaan. Allemaal vragen die me de laatste kilometers bezighielden.

Uiteindelijk was het dan zover, met het gevoel nu totaal uitgeschakeld, in een slakkengang het stadion binnen, ik hoorde alle mensen juichen en klappen, dat was vast voor mij, wisten zij van het gevecht dat ik had geleverd, hoe diep ik was gegaan, hoever 42,2 kilometer lopen met kramp eigenlijk is..

Na de finish merkte ik dat ik de tranen in de ogen had, alle emotie kwam los, ik had het gered! Ik had deze niet verwacht uit te lopen en heb ruim 35 kilometer tegen de kramp gevochten. Misschien zijn dit wel de mooiste marathons.

De komende dagen staan in het teken van herstel, de kuiten doen nog zeer, drie bloedblaren zorgen ervoor dat lopen ook niet echt handig gaat en de trap lijkt een bijna onneembare hindernis, aan welke kant ik ook sta.

   

Mijn tweede marathon was een mooie om op terug te kijken, en ook nog een PR!. Laten we dat niet vergeten, ruim 8 minuten van de tijd af.

Mag ik dan toch tevreden zijn? Ja dat mag ik!

En eigenlijk mogen alle lopers van de #020groep dat zijn, en natuurlijk alle andere helden die deze 42,2 kilometer in Amsterdam hebben gelopen, de 8 kilometer of de Halve marathon! Zij besloten alllemaal hun zondag te besteden aan de mooiste ervaring die er is, het hardlopen.

De Singelloop in Utrecht

Het is een drukke tijd voor de meeste hardlopers in deze maanden. Zo ook voor mij. Na vorige week de Dam tot Damloop te hebben gelopen, duurde de euforie van de geweldige tijd (1:13) niet al te lang. Immers donderdag stond er een lange duurloop op het programma met de Loopmaatjes Martin en Ron. Zij zouden oorspronkelijk een duoloop gaan doen, maar ik kwam in mijn schema ook nog een lange duurloop te kort en nam dus een vrije middag om aan te haken. Dus snel naar huis om om te kleden en direct door naar Ron, die gelukkig op slechts een paar honderd meter van mij af woont in dezelfde woonplaats IJsselstein. De LDL werd er een waarin we pittige versnellingen inbouwden en we dus ruim boven de 11 km per uur de 33 kilometers volbrachten.

Die loop zat zaterdag nog redelijk in de benen. Ik voelde het al tijdens de warming-up, en wilde gewoon voor een goede tijd gaan op het schema voor 46 minuten. Loopmaatje Ron liep ook weer mee en zou op een zeer ambitieus schema weggaan van rond de 43 minuten (zijn huidige PR). Ik besloot op het laatste moment met hem mee te lopen en te zien waar het denkbeeldige schip zou strandden. Dat werd rond de 3 kilometer, mijn adem kwam hoog te zitten en ik zag de oorzaak direct. De 2e kilometer ging in 15,5 km/uur en mijn hartslag kwam nu al boven de 180 slagen per minuut uit. Uit ervaring weet ik dat dit gaat wreken, verderop de race en besloot dus Ron te laten gaan en een eigen race verder te lopen. Ik liet mezelf zakken en zag een mede loopmaatje die ik even een schouderklopje gaf. Naarmate de kilometers verstreken kon ik het tempo redelijk volhouden, maar kon niet voorkomen dat ik iets onder het schema kwam te lopen. Daarnaast leek het alsof ik ook ruim honderd meter meer liep dan de kilometer borden.

Toen eindelijk de finish kwam was er niet genoeg energie meer over voor een eindsprint. Ik besloot geen risico's te nemen, omdat ik in training ben voor de marathon van Amsterdam. En die is al over 3 weken, heel blijven is dus het meest belangrijk. 

Uiteindelijk passeerde ik in 46:09 de finish. Net niet wat ik in gedachten had, maar wel een nieuw PR. Uiteindelijk dus heel tevreden met deze race en het geeft weer vertrouwen voor de marathon op 21 Oktober.

Op Hoogte stage in IJsselstein

Weer aan de gang met de O2 Trainer

Na een (relatieve) rustweek is het deze week weer een topweek qua trainingen voor de Amsterdam Marathhon 2012. Nog drie weken keihard trainen en dan begint alweer de laatste week voor de marathon. In deze laatste week wordt er niet meer getraind. In de komende weken moet alles op zijn plaats gaan vallen, de snelheid, het vertrouwen en vooral de conditie. Vanaf deze maandagmorgen begon dus weer de routine. Één van de hulpmiddelen die ik gebruik is de O2 Trainer van Bas Rutten. Ik test deze voor de Loopmaatjes community en doe dus een verslag van de vorderingen hiervan, middels deze blog. Dus al om 6:30 zat ik metd e O2 Trainer in de mond op de hometrainer voor een intervaltraining van 3 keer de HF naar 180 te jagen en vervolgens tussendoor even rustig trappen. Daarna even wat rek- en strekoefeningen, nog steeds met de O2 Trainer in. Inmiddels ben ik aanbeland bij hulpstuk maat 4 en ga er steeds beter mee om, geen duizeligheden meer en ik meen af en toe te merken dat er op een of andere manier wat meer lucht lijkt te zijn.

Voor degenen die nog niet precies weten wat de O2 Trainer is, leg ik dit graag uit: Het is een
 nieuw en slim trainingsmiddel dat binnen 6 weken met een training van 3 x 30 minuten per week het uithoudingsvermogen tot 30% zou moeten kunnen verbeteren. Bekende namen als Heleen Bij de Vaate, Rob de Hooge en Ruth van der Meijden zijn ermee in training en geven positief bericht af.

De O2 Trainer is een mondstuk dat gebruikt wordt tijdens een training lopen, fietsen, crosstrainer, tacx of fitness oefening. Door wekelijks de inademingopening te verkleinen, legt het je lichaam een gecontroleerde beperking op met als resultaat een versterkt middenrif en versterkte ademhalingsspieren, meer longvolume en explosieve verhoging van rode bloedlichaampjes.

Professionele atleten gaan enkele weken voor een belangrijke wedstrijd op trainingskamp hoog in de bergen. Met de O2-Trainer zou dat niet meer nodig zijn.

Zelf begin ik langzaam verbetering te merken in de belasting en heb wel de indruk dat de VO2max stijgende is. Lastig om dit exact te zeggen, omdat een meting van deze waarde een echte medische handeling is.
Maar toch lijkt er meer zuurstof te zijn!

Dam tot Damloop 2012

Zondag 23 September werd de Dam tot Damloop gehouden, een van de grotere evenementen in Nederland, waar ruim 50.000 hardlopers aan meedoen. Dit jaar was ik er een van. Door een dreigende overbelasting had ik wat gas terug genomen afgelopen week en was ik benieuwd of dit na de zware loop in Nieuwegein vorige week effect zou hebben.

Al vroeg ging ik richting Zaandam. Ik had besloten om de auto ergens in de buurt van de finish te zetten. De loop gaat immers van Amsterdam naar Zaandam (Dam tot Dam). Ik was al ruim op tijd in Zaandam en na wat verkeersomleidingen, vond ik een plek voor de auto, ongeveer een kilometer van de finish. Ik bleef nog even om te kijken of ik nog bekenden zag finishen, maar door de drukte was dat niet het geval. Daarom besloot ik vast in een pendelbus richting Amsterdam te gaan. Ruim een uur voor de start liep ik op het station in Amsterdam, waar het in ieder geval warm was binnen.

Buiten was het kil, maar wel droog. Ik loop niet vaak warm voor een wedstrijd, maar doordat ik wat gevoelige kuiten had en ik tijd moest doden, toch maar wat stukjes warm gelopen. En ik voelde me heel goed, het was gezellig in Amsterdam, druk en ik had er enorm zin in. Ongeveer een half uur voor de start ging het startvak open en ik ging vast in het groene vak staan (behorende bij de opgegeven eindtijd van ca 1:18). In het startvak was het gezellig, de speaker deed zijn best en er was gezellige muziek, waarop je automatisch moest gaan bewegen. Eindelijk klonk het startschot en mochten we na het aftellen van 10 naar 1, in beweging komen.

Al snel na de start gingen we de tunnel in en stopte alle indicatie van tijd, omdat GPS daar wegvalt. Na de tunnel op een kilometer of twee, werd duidelijk dat ik een snelle start had gemaakt. Sneller nog dan vorige week in Nieuwegein op de 10 kilometer. Dat ging dus veel te hard, dacht ik nog, maar zowel mijn hartslag als mijn gevoel lieten merken dat ik weliswaar hard liep, maar geen problemen had. "Gewoon gaan en zien waar we uitkomen", dacht ik nog en liep in hetzelfde tempo door met de meute. Toen ik de 5 kilometer passeerde zag ik dat ik een tijd liep van 22:32, echt veel te snel. Maar ik voelde me nog steeds goed, dus gaan met die banaan :)

De 10 kilometer passeerde ik in een tussentijd van 45:41, zowaar een neiuw PR als het een 10 kilometer was geweest. Maar het waren 10 Engelse mijlen, ik moest er nog zes! Voor het eerst merkte ik wat terugval, daarom besloot ik mij te focussen op iemand voor me die een mooi tempo liep en tegen zijn medeloper riep dat ze mooi op schema liepen voor de 1:16:00. Prima tijd, dacht ik en haakte aan. Maar ik voelde dat ik meer had vandaag, loslaten en een nieuw doel kiezen, ik zou toch niet onder de 1:16 gaan lopen? Langzaam maakte ik me los van het groepje waar ik een tijd in had gelopen en haalde achterblijvers in van de businessrun. Ik haalde wel erg veel mensen in op dat moment, ook van mijn eigen startvak zag ik. Volhouden, om de paar kilometer stond nu wel een DJ met gezellige muziek, waterposten sloeg ik maar over, nu loop ik me helemaal leeg, ik ga ervoor.. De laatste kilometer, versnellen?  ik versnelde inderdaad, hoe kan dit, ik zag de finish en drukte de Garmin uit.

Ik dacht een tijd te zien van 1:13, maar zonder bril is dat lastig te zien en het scorebord stond op een andere starttijd ingesteld. Ik wist dat ik een hele dikke PR had gelopen. Afwachten maar op de officiele tijd. De lange wandeling begon richting de auto en ik herstelde snel, heel snel. Misschien wel het gevolg van een nieuws sportdrank waar loopmaatje Ron mij recentelijk op wees. Deze geeft bescherming aan je spieren tijdens het lopen. Nou ja alle beetjes helpen nietwaar. Ik stelde via twitter deze en gene op de hoogte dat ik binnen was en erg goed had gelopen, daar had ik alle tijd voor, want het duurde een uur om Zaandam uit te komen.

Thuis eerst gegeten en daarna de gegevens uit het Garminhorloge online gezet (1:13:54). Inmiddels was mijn officiele tijd online gekomen: 1:13:59. Ik bleef minutenlang naar het scherm staren en inmiddels kwamen alle felicitaties binnen via Twitter, email en Facebook. Wat een tijd! Wat een PR, die had ik met 8 minuten naar beneden gelopen. Dit geeft veel vertrouwen richting de Marathon van Amsterdam! Maar eerst volgende week een favoriete loop van me, de Singelloop in Utrecht. Mijn doel staat hier op 00:46:00, weer een nieuw PR, mocht ik dit halen. We moeten dus weer flink aan de bak Zondag en heb waarschijnlijk ook nog een Lange duurloop tussendoor. Ach we zien wel weer, zolang het plezier blijft, is er alles mogelijk, snel of minder snel!

Sluizenloop in Nieuwegein 2012

Zaterdag 15 September was het tijd voor de jaarlijkse Sluizenloop in Nieuwegein.
De Sluizenloop heb ik in 2011 al een keer gelopen onder werkelijk vreselijke weersomstandigheden (regen en harde wind). De organisatie is in handen van AV Atverni en de route loopt langs de sluizen van Nieuwegein (hoe kan het ook anders) en het langste stuk loop je langs het kanaal. Een hele mooie route met een zwaar parcours door de open vlakte en de flinke hoogteverschillen. Ook een aantal Loopmaatjes kwamen aan de start in Nieuwegein, zoals Ronald en Ron. Bij de organisatie zag ik ook een aantal bekenden, waaronder ook een neef van Jolanda en Christine en Peter, waarmee ik al een paar keer gelopen heb in de buurt van IJsselstein. Omdat ik Ronald langs moest halen en dit niet geheel vlekkeloos ging, waren we nog redelijk laat om het startnummer op te halen. In het startvak kwamen we Ron tegen en zijn echtgenoot Ans, die ook deze loop zou gaan lopen. Wat direct opviel was het ontbreken van een chip op het startnummer. In tegenstelling tot vorig jaar was er geen electronische tijdsmeting. Zowel Ron, Ronald als ikzelf wilde ondanks het zware parcours, toch een poging doen om een PR te halen. De weersomstandigheden waren goed te noemen en een flauw zonnetje liet zich al zien.

Na de start ging de meute door een redelijk smal stuk, waardoor het was lastig was je eigen tempo te lopen. Al snel werd het parcours breder en kwam de doorstroming goed op gang. Ik zag Ron langs "vliegen", hij liep een enorm tempo in jacht op een tijd zo rond de 43 minuten. Ikzelf wilde proberen onder de 47 minuten te finishen en dat betekent een gemiddelde snelheid van zo'n 13 km/uur. De eerste 5 kilometers gingen goed, alhoewel de ademhaling redelijk hoog zat. Toen kwamen de echte hoogte verschillen bij de zgn. Plofsluis en werd het zwoegen. Kort daarna passeerden we de eerste verversingspost. Het zakje Runningwater dat werd aangereikt ontplofte in een grote wolk met water, en volgens mij is dat niet de bedoeling :) Hier nog ooit maar eens op oefenen.

De laatste paar kilometers was het beste eraf, maar al snel kwam Vreeswijk weer in zicht, nog even doorbijten, wat achterblijvers van de 5 kilometer inhalen en een eindsprintje naar de finish. Ik zag dat ik in zowel 46:34 als 36:12 over de streep kwam. Die laatste bleek dan de 5 kilometertijd te zijn. Dus missie geslaagd, keurig onder de 47 minuten en een dik PR. Mijn oude tijd was 48:30, dus bijna twee minuten van de tijd af. Loopmaatje Ron was al binnen en had een mooie vlakke race gelopen om vervolgens op 43:00 rond binnen te zijn.

Even later kwam Ans binnen met een supertijd van iets meer dan 55 minuten, dat uiteraard een dik PR betekende. Ronald bleek ook nog 4 minuten van de tijd van vorig jaar afgelopen te hebben en was dus ook tevreden.

Dus nu was het even afwachten wat de officiele netto tijd zou zijn, we waren immers achteraan gestart.  In de (voorlopige) uitslag kwam ik niet eens voor. Was wel benieuwd of dat opgelost gaat worden, want als ik een PR loop, wil ik ook wel graag dat deze min of meer officieel is. Uiteindelijk op zondagmiddag werd er een nieuwe lijst geplaatst, met toch een teleurstellende tijd. In de officiele uitslag staat 46:56, weliswaar onder de beoogde 47 minuten, maar bijna een halve minuut boven de bruto tijd, waar ik netto een eindtijd van ca 46:15 had verwacht. Nou ja wel een PR en een uitdaging om tijdens de Singelloop over 2 weken in Utrecht, onder de 46 minuten te duiken.

De Sluizenloop is verder een gezellige niet al te drukke loop, die ik elk jaar op de lijst zet, ook omdat het zo lekker dichtbij is. Volgend jaar hoop ik wel weer op een betere tijdsregistratie!

"Je loopt te snel om snel te lopen"

Al een tijdje ben ik bezig om me voor te bereiden op een aantal doelen die ik met hardlopen nog wil bereiken. Zo wil ik volgend jaar de Marathon van New York gaan lopen, een mooie uidaging voor iemand die de magische grens van 50 jaar gaat overschrijden en daarnaast dan ook zijn 25-jarig huwelijk hoopt te vieren. Dit jaar staat er ook al een Marathon op het programma, in Amsterdam in Oktober. En mijn PR op de 10 kilometer staat alweer vanaf eind vorig jaar, dat kan ook wel ietsje sneller. Om met die laatste te beginnen, ik krijg daar nog drie keer de kans voor, te beginnen met de Sluizenloop over twee weken al in Nieuwegein. Een week later is de Singelloop in Utrecht aan de beurt en aan het eind van het jaar in ieder geval die gezellige Oliebollenloop in Schoonhoven.

Iets in mij zegt dat mijn huidige PR van 48:30 niet zo lang meer zal blijven staan, immers in trainingen loop ik af en toe deze afstand al sneller. Maar toch je weet het nooit, de benen moeten goed zijn die dag en de omstandigheden ook, niet te warm, niet te koud, niet teveel mensen die voor je blijven lopen.

In ieder geval doe ik er alles aan om deze doelen te halen, met name het doel voor de Marathon in Amsterdam met diverse Loopmaatjes van 3:40:00 is er een om je gedegen op voor te bereiden. En dat doe ik dan ook, ik haal gewoon alles uit de kast straks en in de voorbereiding dus ook. Zo ben ik met de O2 Trainer bezig, nu al de tweede week, (hierover plaats ik een blog op de Loopmaatjes Google + pagina), ik ga denk ik maar weer aan de bietensap (baat het niet, dan schaadt het niet) en probeer mijn gewicht onder controle te houden, elke kilo zijn minuten op de marathon immers. Ook Taperen komt weer aan de orde.

Mijn nieuwste wapen in de strijd is een "Secret Coach", geen secreet, zeker niet, maar wel iemand die verstand heeft van de loopsport en dat ook bewezen heeft. Hij kijkt met mij mee en ontwikkelt een electronisch schema dat veel mensen moet gaan helpen, om doelen te halen en ik ben proefkonijn. En eerlijk is eerlijk, alles aan mijn lichaam laat voelen dat ik in vorm begin te komen, ik ben er nog niet, zeker niet, maar het gevoel komt eraan.

En overmoedig als ik ben, zal mijn trainingsprogressie gaan lijden onder mijn vooruitgang. Snapt u het nog?
Mijn "Secret Coach" kwam dan ook deze week na het bestuderen van mijn hartslag en snelheid tot de conclusie:

 "Je loopt te snel om snel te lopen"

WTF? Dat is het eerste dat ik dacht, maar het heeft dus alles te maken met de basissnelheid die je in huis hebt, dit is de snelheid die je heel lang kan volhouden, bijvoorbeeld handig als je een marathon loopt. Deze is bij mij uit de analyse gekomen als 11,2 km/uur. Mooie snelheid voor zo'n oude vent op zich bij een nette hartslag. Maar niet voldoende om de 3:40:00 te gaan aantikken in Amsterdam, daarvoor moet deze naar de 11:55 km/uur. Werk aan de winkel dus.

Maar in plaats van harder te lopen tijdens trainingen, werkt dat dus andersom, blijkt nu. Dit heeft alles te maken met je zogenoemde anaerobe drempel.

De anaerobe drempel is de overgang in het lichaam van het ene energiesysteem naar voornamelijk een ander energiesysteem. Wanneer je de snelheid in een training of in een wedstrijd opvoert, passeer je de anaerobe drempel of het omslagpunt. Wanneer je steeds intensiever loopt, gaat het lichaam over van aerobe energieleverantie naar voornamelijk anaerobe energieleverantie. Die overgang wordt vaak als niet prettig ervaren. Je loopt dan in een snelheid waarbij je jezelf veel vermoeider voelt dan ervoor. Je gaat snakken naar lucht, komt in een hoger ademhalingsritme, en voelt je langzaam verzuren. Topsporters kunnen ongeveer een uur net boven de anaerobe drempel sporten. Minder ervaren sporters hebben soms moeite om maar enkele minuten te lopen boven de het omslagpunt.

Ik zou dus 3 uur boven die drempel moeten lopen om de gewenste tijd te halen, en dat gaat niet lukken als een topsporter dit ongeveer een uur volhoudt. Dus de oplossing is zo simpel dat u en ik het hadden kunnen bedenken: Die drempel moet omhoog, Thatś it!

Hoe dichter je onder het omslagpunt traint, hoe sneller je wordt op de lange afstand. Het is dus van groot belang om te weten waar je verzuringdrempel ligt. Wanneer je veel traint boven het omslagpunt neemt de basissnelheid af en neemt de topsnelheid toe. Bij trainingen net onder het omslagpunt neemt de basissnelheid sterk toe. Wanneer je de intervaltrainingen zo dicht mogelijk bij de anaerobe drempel uitvoert, zal de basissnelheid dus toenemen. Maar dit werkt weer niet als je te veel in één ritme loopt, omdat je weliswaar veel kilometers net onder die drempel moet maken, maar net zo vaak de overgang moet stimuleren naar een andere verbranding. (Snapt u het nog?). Mijn opdracht is dus om de laatste 6 weken voor de marathon, bijna uitsluitend nog intervallen en wisselduurlopen uit te voeren en zoveel mogelijk net onder mijn drempel te lopen, en die gewenste snelheid is bij mij nu vastgesteld op 10,7 km/uur.
Fijn voor mij is dat deze snelheid ook de (gemiddelde) snelheid is die prettig voelt op de lange afstand, langzamer krijg ik allerlei pijntjes en sneller dan kom ik soms wat te kort aan het einde en kan ik in verzuring raken. Dus dat klopt wel met de berekeningen.

Maar zo simpel blijft het dus niet:

Wanneer je traint voor een marathon is het dus belangrijk niet teveel boven de anaerobe drempel te trainen. Deze snelheid of beter gezegd deze hoge intensiteit wordt immers ook niet behaald tijdens de marathon. Het energiesysteem dat tijdens het lopen van een marathon voor meer dan 99% de energie levert is het aeobe energiesysteem.
Wanneer je traint voor een 800 meter of een 1500 meter, is het trainen boven de anaerobe drempel van essentieel belang. Tijdens de wedstrijd loop je ook ver in de verzuring, dus moet je vooraf kennis maken met het lopen met melkzuur(lactaat) in de benen. 

Bij een 10 kilometerwedstrijd is de verhouding aerobe energieleverantie en anaerobe energieleverantie ongeveer 85-15.

verhouding gemiddelde energielevering hardloopwedstrijden

wedstrijd	aeroob	Anaeroob
1500 meter	50%	50%
5000 meter	80%	20%
10 kilometer	85%	15%
16,1 km	90%	10%
21,1 km	95%	5%
42,2 km	99%	1%

Dus de conclusie is dat ik (deels) zal moeten kiezen, optimale resultaten bij de 10 kilometer of op de Marathon.  Mijn hoofd zit nu even vol met deze hardloopwetenschap, dus ik ga er maar eens een nachtje over slapen.