Westrandwegrun

Op 24 November was er een uniek hardloopfestijn in Amsterdam. De Westrandweg Run voerde 24 november over de verlengde A5, en is ook het langste viaduct van Nederland. Dit viaduct heeft een lengte van 3,6km en wordt door Rijkswaterstaat en de bouwers van de combinatie Westpoort als een "kunstwerk" betiteld. Naast uniek en eenmalig had de organisatie van  de Westrandweg Run een spectaculaire finish op het Telegraaf-terrein beloofd met muziek en een lichtshow. Onderweg zouden de deelnemers muzikaal ondersteund worden door verschillende muziekstijlen.

Ik kwam uit op de halve marathon die deels in het donker zou plaatsvinden. Loopmaatje Ron uit IJsselstein had aangeboden om als haas voor mij te spelen, zodat ik een PR kon gaan lopen. Hij reed met mij mee, en in Amsterdam vonden we al snel een parkeerplek niet ver van het terrein af. Dat viel alweer mee. Op het terrein aangekomen haalde Ron even zijn startnummer op en t-shirt, hij had zich vrij laat ingeschreven.

Ik was nog steeds niet goed hersteld van de vorige wedstrijden en zowel de knieën als de heupen en enkels zaten nog goed vast. Ik besloot geen pijnstillers te nemen en wel te zien wat er vandaag mogelijk was. Voor alle zekerheid meldde ik dit aan Ron, omdat hij mij zou hazen.

We zagen de ons bekende loopmaatjes van Twitter en andere social media staan en maakten kennis met enkele nieuwe Loopmaatjes. Het was koud en vochtig, dus we besloten maar even wat te lopen over het terrein en zagen enkele prominenten binnenkomen op de 10 kilometer.

Op een gegeven moment dacht Ron dat hij Marek zag, een van de snellere lopers die we kennen. Ik keek eens goed en vertelde dat hij het niet was, maar ja zonder bril ben ik niet echt betrouwbaar :)

Marek had zojuist een heel mooi PR gelopen van 36:43 op de 10 Kilometer. Een enorme prestatie. Snel even hem en Ron op de foto en daarna in de drukte de tassen wegbrengen. Dat viel niet mee, want ook kwamen er veel lopers van de 10k hun tas ophalen, waardoor de boel dichtstroomde.

Inmiddels helemaal afgekoeld begaven we ons naar de start van de Halve Marathon. Ieder in een ander startvak, omdat Ron later had ingeschreven had hij geen startvak toegewezen gekregen. Hij zou een wat hoger tempo lopen en zich onderweg bij mij voegen. Er werd afgeteld van tien naar één en of het zo bedoeld was, bij één begon het te regenen. Maar we mochten ook ervandoor, dus zo erg was dat ook weer niet. Er zou immers een enorm leuke loop volgen met veel muziek etc.

Ik liep met de stroom mee in een tempo dat ik vol zou kunnen houden normaal gesproken, al bij de eerste kilometers voelde ik dat ik niet kon aanzetten en besloot niet te forceren, net als tijdens de Zevenheuvelenloop, een week eerder. We zitten ook pas een maand na de marathon, dus geen gekke dingen.

Na een kilometer of vier zat er een scherpe bocht in het parcours en liepen we de andere kant op. De snelle lopers hadden we al langs zien komen. Nu hield ik mijn blik gericht op de overkant om te zien of ik Ron al zag komen. Na een poosje ontwaarde ik het geel-zwarte tenue en wist dat hij niet ver achter mij liep. Bij het 7-kilometerpunt zag ik dat hij naast me liep. Ik voelde op dat moment al dat ik dit tempo niet zou gaan volhouden, en vertelde tegen Ron dat hij door moest gaan, om een prachtige tijd te kunnen lopen.

Na wat aandringen deed hij dit dan ook en verdween langzaam uit zicht. Ron loopt de laatste tijd heel makkelijk, en is ook in staat flinke vooruitgang te boeken.

Onderweg stonden er redelijk veel drinkposten met water, sportdrank of beide. De beloofde muziek heb ik niet gezien, het was in het donker en in de regen niet echt een loopfeestje op het al even grijze asfalt.

Bij de 11 kilometer nam ik iets gas terug en bleef achter een groepje lopen de kilometers daarna. Na de tweede U-turn besloot ik vanwege de opkomende pijntjes nog een keer het tempo terug te nemen. Mijn hartslag liet weten dat ik in staat ben een veel hoger tempo te lopen, maar de benen en het lichaam protesteerden flink.
Opnieuw zocht ik de luwte van een groepje lopers, omdat de wind behoorlijk over de nieuwe snelweg waaide en we die inmiddels op dit stuk pal tegen hadden.
Eindelijk hoorde ik in de verte de muziek en de speaker en dat betekende dat de finish dichtbij moest zijn. Ik liep rustig door, geen eindsprint, niets forceren en zag een brutotijd van 1:43:56 staan, dat zou netto nog een aantal seconden minder zijn. Een leuk PR eigenijk, zeker gezien de omstandigheden en en de sluimerende overbelasting waarmee ik kamp. Zonder echt aan te zetten, toch een PR op de 21,1 kilometer. Dat stemt me toch wel tevreden.


Na de finish zag ik Ron staan, hij had zijn vorige PR verpulverd met een tijd van 1:37:06 Zelf bleek ik uiteindelijk 1:43:38 te hebben gelopen. Helemaal verkleumd ging ik naar binnen in de tent waarin we konden omkleden om wat warms aan te trekken. Ineens zag ik Ron staan met prima herstelvoer, een patatje met mayo :)

In de regen aten we die snel op en gingen terug naar de auto, waarna we zeker een half uur nodig hadden om weer warm te worden. Uiteindelijk wel een goed gevoel over de Run, maar de verwachtingspatronen van een spectaculair loopfeestje heeft het toch niet waar gemaakt. Het finishen in een hal met entertainment heb ik niet meegemaakt en de enige muziek die ik heb gehoord, kwam van Skyradio, waar een DJ stond te draaien. Een mooie route was het ook al niet, tenzij je grijs asfalt mooi vind.

Indrukwekkend is het wel geweest en natuurlijk leuk zo'n eenmalig iets te hebben meegemaakt. 

Nu neem ik echt voorlopig wat rust, over een maand staat de Linschotenloop op het programma, en ik hoop dan helemaal hersteld te zijn. Omdat ik mijn loopschoenen ervan verdenk deels de oorzaak te zijn van mijn pijntjes, ga ik deze week nog nieuwe aanschaffen, ik hou je op de hoogte!

De Marathon Amsterdam

Maandenlang leek het nog mijlenver, de marathon van Amsterdam. Dan ineens is het zover en sta je aan de start van de grootste marathon van Nederland. Mijn 3e marathon, na Amersfoort in Juni van dit jaar en Utrecht in April. In Utrecht heb ik hem niet uitgelopen vanwege een blessure, dus de spanning zat er goed op, hoe het deze keer zou gaan.

De dag ervoor was ik met Jolanda al het startnummer en het shirt op wezen halen bij de Expo in Sporthallen Zuid in Amsterdam. Een leuke Expo met allerlei zaken die met hardlopen te maken hebben.
We mochten omkleden bij de Hardloopwinkel, die in het Olympisch stadion is gevestigd. Waarvoor heel veel dank nog. Daarna gingen we naar het startvak in het stadion zelf. Er heerstte hier een enorm leuke sfeer, veel zenuwachtige mensen en iedereen stond letterlijk te trappelen om van start te gaan. Eerst nog even snel wat sanitaire stops en de muziek zwelde aan...
Bij mij voelde het al dircet niet goed, beide kuiten sprongen in de kramp, soms afzonderlijk, soms alletwee de benen tegelijk. Nu heb ik dat wel vaker, dus ik maakte me niet zoń zorgen.
Tijdens de Dam tot Damloop begon ik ook zo aan de wedstrijd en liep een heel dik PR op de 10 Engelse Mijlen. Ik was dus niet in paniek, maar het deed wel zeer :)

Na nog even elkaar opgepept te hebben voor de komende 42 kilometers klonk in de verte het startschot en zagen we een wolk van donkere lopers beginnen aan hun marathon in een razend tempo. Pas ruim 5 minuten later kwam er wat beweging in ons startvak Oranje (eindtijden van 3:30 tot 4:00). Eindelijk waren we onderweg. In het begin stroopte al de lopers op in de straten van Amsterdam en was het onmogelijk je eigen tempo te lopen. Ook hiervan was ik niet onder de indruk, tijd zat nog om de trage start weer goed te maken. Wat me meer zorgde baarde was dat de pijn in de kuiten bleef zitten, en ik moest tot overmaat van ramp ook nog een stop maken om wat vocht kwijt te raken in de eerste kilometers.

Bij de 5 kilometer schoot het enorm in de kuiten en moest ik stoppen om wat te rekken en te strekken. Het duurde een eeuwigheid om weer op een redelijk tempo te komen, bij de 16 kilometer ging het weer echt niet meer en moest ik helaas weer een tussenstop maken. Weer langzaam aan op tempo, maar nu begon er een stuk met een erg forse tegenwind langs de Amstel. Dat was afzien, inmiddels had ik zeer zware benen en de pijn in de kuiten begon extreme vormen aan te nemen. Bij de 30 kilometer liep ik alsof ik op houten stelten liep en moest weer de kuiten tot rust laten komen, totdat de ergste kramp eruit was. En weer terug vechten in de wedstrijd, opgeven was geen optie, maar de finish was ook nog zo ver. Gek genoeg was het schema nog steeds haalbaar als ik tempo maakte, maar elke keer de stops goedmaken begon ook in de conditie zijn tol te eisen. En ik compenseerde de pijn in de kuiten, door op een ongewone manier te rennen, dat kostte veel energie.

Op de 35 kilometer moment besloot ik de streeftijd van 3:45 maar te laten varen en een lager tempo aan te houden om in ieder geval de finish te kunnen halen. Ik werd nu ook steeds meer ingehaald en had nog maar één doel, het Olympisch Stadion in Amsterdam binnenlopen. Daar was de finish, daar zou de enorme pijn stoppen, daar was de glorie, de medaille, mijn loopmaatjes.
Hoe zouden zij zijn gegaan, zouden er PRś zijn gesneuveld, hoe zou het met de debutanten op de marathon zijn gegaan. Allemaal vragen die me de laatste kilometers bezighielden.

Uiteindelijk was het dan zover, met het gevoel nu totaal uitgeschakeld, in een slakkengang het stadion binnen, ik hoorde alle mensen juichen en klappen, dat was vast voor mij, wisten zij van het gevecht dat ik had geleverd, hoe diep ik was gegaan, hoever 42,2 kilometer lopen met kramp eigenlijk is..

Na de finish merkte ik dat ik de tranen in de ogen had, alle emotie kwam los, ik had het gered! Ik had deze niet verwacht uit te lopen en heb ruim 35 kilometer tegen de kramp gevochten. Misschien zijn dit wel de mooiste marathons.

De komende dagen staan in het teken van herstel, de kuiten doen nog zeer, drie bloedblaren zorgen ervoor dat lopen ook niet echt handig gaat en de trap lijkt een bijna onneembare hindernis, aan welke kant ik ook sta.

   

Mijn tweede marathon was een mooie om op terug te kijken, en ook nog een PR!. Laten we dat niet vergeten, ruim 8 minuten van de tijd af.

Mag ik dan toch tevreden zijn? Ja dat mag ik!

En eigenlijk mogen alle lopers van de #020groep dat zijn, en natuurlijk alle andere helden die deze 42,2 kilometer in Amsterdam hebben gelopen, de 8 kilometer of de Halve marathon! Zij besloten alllemaal hun zondag te besteden aan de mooiste ervaring die er is, het hardlopen.