Westrandwegrun

Op 24 November was er een uniek hardloopfestijn in Amsterdam. De Westrandweg Run voerde 24 november over de verlengde A5, en is ook het langste viaduct van Nederland. Dit viaduct heeft een lengte van 3,6km en wordt door Rijkswaterstaat en de bouwers van de combinatie Westpoort als een "kunstwerk" betiteld. Naast uniek en eenmalig had de organisatie van  de Westrandweg Run een spectaculaire finish op het Telegraaf-terrein beloofd met muziek en een lichtshow. Onderweg zouden de deelnemers muzikaal ondersteund worden door verschillende muziekstijlen.

Ik kwam uit op de halve marathon die deels in het donker zou plaatsvinden. Loopmaatje Ron uit IJsselstein had aangeboden om als haas voor mij te spelen, zodat ik een PR kon gaan lopen. Hij reed met mij mee, en in Amsterdam vonden we al snel een parkeerplek niet ver van het terrein af. Dat viel alweer mee. Op het terrein aangekomen haalde Ron even zijn startnummer op en t-shirt, hij had zich vrij laat ingeschreven.

Ik was nog steeds niet goed hersteld van de vorige wedstrijden en zowel de knieën als de heupen en enkels zaten nog goed vast. Ik besloot geen pijnstillers te nemen en wel te zien wat er vandaag mogelijk was. Voor alle zekerheid meldde ik dit aan Ron, omdat hij mij zou hazen.

We zagen de ons bekende loopmaatjes van Twitter en andere social media staan en maakten kennis met enkele nieuwe Loopmaatjes. Het was koud en vochtig, dus we besloten maar even wat te lopen over het terrein en zagen enkele prominenten binnenkomen op de 10 kilometer.

Op een gegeven moment dacht Ron dat hij Marek zag, een van de snellere lopers die we kennen. Ik keek eens goed en vertelde dat hij het niet was, maar ja zonder bril ben ik niet echt betrouwbaar :)

Marek had zojuist een heel mooi PR gelopen van 36:43 op de 10 Kilometer. Een enorme prestatie. Snel even hem en Ron op de foto en daarna in de drukte de tassen wegbrengen. Dat viel niet mee, want ook kwamen er veel lopers van de 10k hun tas ophalen, waardoor de boel dichtstroomde.

Inmiddels helemaal afgekoeld begaven we ons naar de start van de Halve Marathon. Ieder in een ander startvak, omdat Ron later had ingeschreven had hij geen startvak toegewezen gekregen. Hij zou een wat hoger tempo lopen en zich onderweg bij mij voegen. Er werd afgeteld van tien naar één en of het zo bedoeld was, bij één begon het te regenen. Maar we mochten ook ervandoor, dus zo erg was dat ook weer niet. Er zou immers een enorm leuke loop volgen met veel muziek etc.

Ik liep met de stroom mee in een tempo dat ik vol zou kunnen houden normaal gesproken, al bij de eerste kilometers voelde ik dat ik niet kon aanzetten en besloot niet te forceren, net als tijdens de Zevenheuvelenloop, een week eerder. We zitten ook pas een maand na de marathon, dus geen gekke dingen.

Na een kilometer of vier zat er een scherpe bocht in het parcours en liepen we de andere kant op. De snelle lopers hadden we al langs zien komen. Nu hield ik mijn blik gericht op de overkant om te zien of ik Ron al zag komen. Na een poosje ontwaarde ik het geel-zwarte tenue en wist dat hij niet ver achter mij liep. Bij het 7-kilometerpunt zag ik dat hij naast me liep. Ik voelde op dat moment al dat ik dit tempo niet zou gaan volhouden, en vertelde tegen Ron dat hij door moest gaan, om een prachtige tijd te kunnen lopen.

Na wat aandringen deed hij dit dan ook en verdween langzaam uit zicht. Ron loopt de laatste tijd heel makkelijk, en is ook in staat flinke vooruitgang te boeken.

Onderweg stonden er redelijk veel drinkposten met water, sportdrank of beide. De beloofde muziek heb ik niet gezien, het was in het donker en in de regen niet echt een loopfeestje op het al even grijze asfalt.

Bij de 11 kilometer nam ik iets gas terug en bleef achter een groepje lopen de kilometers daarna. Na de tweede U-turn besloot ik vanwege de opkomende pijntjes nog een keer het tempo terug te nemen. Mijn hartslag liet weten dat ik in staat ben een veel hoger tempo te lopen, maar de benen en het lichaam protesteerden flink.
Opnieuw zocht ik de luwte van een groepje lopers, omdat de wind behoorlijk over de nieuwe snelweg waaide en we die inmiddels op dit stuk pal tegen hadden.
Eindelijk hoorde ik in de verte de muziek en de speaker en dat betekende dat de finish dichtbij moest zijn. Ik liep rustig door, geen eindsprint, niets forceren en zag een brutotijd van 1:43:56 staan, dat zou netto nog een aantal seconden minder zijn. Een leuk PR eigenijk, zeker gezien de omstandigheden en en de sluimerende overbelasting waarmee ik kamp. Zonder echt aan te zetten, toch een PR op de 21,1 kilometer. Dat stemt me toch wel tevreden.


Na de finish zag ik Ron staan, hij had zijn vorige PR verpulverd met een tijd van 1:37:06 Zelf bleek ik uiteindelijk 1:43:38 te hebben gelopen. Helemaal verkleumd ging ik naar binnen in de tent waarin we konden omkleden om wat warms aan te trekken. Ineens zag ik Ron staan met prima herstelvoer, een patatje met mayo :)

In de regen aten we die snel op en gingen terug naar de auto, waarna we zeker een half uur nodig hadden om weer warm te worden. Uiteindelijk wel een goed gevoel over de Run, maar de verwachtingspatronen van een spectaculair loopfeestje heeft het toch niet waar gemaakt. Het finishen in een hal met entertainment heb ik niet meegemaakt en de enige muziek die ik heb gehoord, kwam van Skyradio, waar een DJ stond te draaien. Een mooie route was het ook al niet, tenzij je grijs asfalt mooi vind.

Indrukwekkend is het wel geweest en natuurlijk leuk zo'n eenmalig iets te hebben meegemaakt. 

Nu neem ik echt voorlopig wat rust, over een maand staat de Linschotenloop op het programma, en ik hoop dan helemaal hersteld te zijn. Omdat ik mijn loopschoenen ervan verdenk deels de oorzaak te zijn van mijn pijntjes, ga ik deze week nog nieuwe aanschaffen, ik hou je op de hoogte!

Zeven heuvelenloop 2012

Dit weekend stond de Zevenheuvelenloop op het programma. In de afgelopen 28 jaar heeft de ABN AMRO Zevenheuvelenloop heel wat ontwikkeling doorgemaakt. Van een 'loopje' met 500 man is deze najaarsklassieker uitgegroeid tot een evenement waar ruim 30.000 mensen zich voor inschrijven, onder wie de grootste internationale toppers. Dit jaar deed ik mee met één van de drie teams van @loopmaatjes. Ik was ingedeeld in team 2 met andere bekenden zoals Martin, Onno en Edwin. Omdat iedereen een eigen persoonlijke eindtijd heeft opgegeven, stond niet iedereen in hetzelfde startvak. Ik had een Oranje stip op mijn startnum,mer, wat overeenkwam met startvak Oranje, op basis van de tijd die ik had opgegeven van ca 1:10.

Ik was al behoorlijk vroeg richting Nijmegen gegaan., omdat ik niet wist hoelang het zou gaan duren om de auto kwijt te raken,. Dit bleek mee te vallen, waardoor ik al om 11:30 in Nijmegen rondliep, terwijl de start pas om 13:00 was.

Tot overmaat van ramp regende het ook aan één stuk, waardoor ik besloot wat langer warm te lopen (en dat dit keer letterlijk). Ik was de poncho vergeten die wel in mijn tas zat. Stom, stom, stom.

Ik was ook al redelijk vroeg in het startvak en ging daar ook maar wat bewegen. Op een gegeven moment zag ik bekende shirts mijn kant opkomen. Ik zag dat het de loopmaatjes Martin, Onno, Marten en Edwin waren. Zij zouden ook ongeveer weggaan op dezelfde tijd als ik, maar zijn meer getraind in de hoogteverschillen. Naar boven kan ik nog immer geen tempo maken, terwijl naar beneden prima gaat. Ik kan mijn pas wel goed verlengen.

We moesten voor mijn gevoel best lang wachten, terwijl het maar bleef regenen. Nadat de toplopers al ruim een kwartier onderweg waren,mocht startvak Oranje dan ook eindelijk bewegen. Ik besloot gewoon mijn eigen race te lopen en het gevoel van de dag te laten bepalen wat er verder zou gebeuren. Omdat ik voelde dat de weg iets naar beneden liep bij de start, liep ik iets los van de groep. Ik weet dat ik bergopwaarts behoorlijk te kort kom ten aanzien van de rest van de groep en moet dus mijn momenten pakken als de weg weer naar beneden gaat.

De weg ging nu toch behoorlijk stijl omhoog en de coach van Martin, Henny kwam naast me lopen om te vertellen dat de andere loopmaatjes al snel bij me zouden zijn. Ik besloot dit te laten gebeuren en gewoon mijn eigen tempo te lopen. Ondanks de rust van afgelopen week had ik toch nog gevoeligheid in de gewrichten zitten. Niet teveel risico dus, want volgende week staat er alweer een halve marathon op het programma tijdens de WestRandwegrun.

Langzaam zag ik het groepje wegkruipen de heuvel op. Het 5 km punt kwam ik door in een Netto tijd van 23:36, niets aan de hand dus. Ik kwam nu in een druk gedeelte terecht waarbij ik veel ingehaald werd tijdens het klimmen van de heuvels en weer mensen in kon halen tijdens het dalen. Al met al bleef mijn hartslag goed en voelde de benen wel steeds vermoeid na het klimmen, maar ging het naar beneden weer beter. Ik besloot meer te gaan trainen op heuvels, besloot ik op dat moment.

De 10 kilometer kwam eigenlijk sneller dan ik had verwacht en in 47:03 passeerde ik dit punt. Dat viel me wel iets tegen, maar het laatste stuk kon ik nog veel goed maken, omdat dat eer naar beneden zou gaan. De klim die toen volgde, viel me daarom ook behoorlijk zwaar en ik verloor veel tijd in de zware klim. 

Doordat de benen nu behoorlijk vermoeid waren, maakte ik in de afdalingen niet meer genoeg snelheid om me weer bij de groep te voegen. 

De laatste kilometers gingen naar beneden en ik liep in een redelijk tempo naar de finish toe. Eindelijk zag ik de boog en kwam in 1:10:28 over de finish, net niet beneden de 1:10. Toch wel heel tevreden, omdat ik niet alles heb gegeven. Na de finish zag ik Loopmaatje Ron staan, die met een collega een startvak eerder van start was gegaan. Hij had een prachtige 1:06 gelopen. Ook kwamen Martin, Edwin en Marten daar aan. Zij waren inderdaad ruim twee minuten bij me weggelopen en waren rond 1:08 en een beetje over de finish gekomen.

Na de race besloten we naar de Loopmaatjes meeting te gaan in Café Bruut. Helaas was de lokatie strategisch fout gekozen, naast een snackbar, zodat we onder aanvoering van @HollebolleRon (Daalhuizen) daar dan ook belandden, enkele deuren voor het afgesproken punt. Nou ja dan maar een patatje nutttigen, dat doe ik niet vaak, maar ik had vanwege de starttijd ook de lunch overgeslagen. Ron viel een broodje Kebab aan met veel ervaring. Die was dan ook rap weg.

In café Bruut even later troffen we Marteijn en enkele andere loopmaatjes om even na te praten over de behaalde prestaties en kregen een glas Prosecco aangeboden. Die ging er net als het bier bij de lopers wel in. Even later gingen we weer onderweg naar het finishgebied, omdat ook Ans, de vrouw van Ron, mee had gelopen en daar op ons zou wachten. Nadat zij zich ook aansloot nog even snel langs een ander café, waar ook nog een paar bekenden waren.

Daarna weer snel onderweg naar IJsselstein voor het avondeten en de zondagavond. Volgend weekend wacht de Westrandwegrun over het nieuwste stuk asfalt van Nederland. Hier heeft nog geen auto over gereden maar op 24 november gaan we hier al wel over lopen.
Ik ben benieuwd, hier wil ik als de gewrichten zich goed houden een nieuw PR gaan lopen op de Halve Marathon. Het zou fijn zijn er zo'n 5 minuten af te kunnen lopen. 

Twitterrun @Loopmaatjes Belfeld

Wat is er leuker dan met een stel Loopmaatjes een lekker stuk te hardlopen? En dan in een gebied, waar je normaal niet komt. Dat is zoń beetje de strekking van de Twitterruns die zijn ontstaan via de Loopmaatjes Community op Twitter. 

Dit keer had Joost een mooie Boscross uitgezet in het gebied waar hij zelf vaak zijn rondjes doet. In Limburg, om meer precies te zijn in Belfeld tegen de Duitse grens aan. Omdat de reis toch al gauw anderhalf uur in beslag neemt en terug nog een keer, besloot ik het aanbod van Christine en Peter uit Nieuwegein aan te nemen om met hen mee te rijden. Dan heb je tenminste wat aanspraak onderweg en gaat de reis denkbeeldig wat sneller dacht ik nog.

Bijna ter plaatse

Loopmaatjes

Dus op een gegeven moment kwamen Christine en peter voorrijden, waarbij Peter aangaf lekker achterin te gaan zitten. Ik nam dus voorin plaats en na anderhalf uur gezellig kletsen zagen we de bestemming, een gezellig restaurantje, voor ons oprijzen.

De ruimte liep langzaam vol en een flink aantal lokale en landelijke Loopmaatjes gingen na de koffie naar buiten om de laatste lopers op te wachten. Het weer zag er op dat moment goed uit, met een voorzichtig zonnetje, maar in ieder geval droog.

Even samen op de foto natuurlijk

De route die Joost had uitgezet leek veel op een trailrun, zeker in het begin. De vaak smalle paadjes werden één voor één en achter elkaar genomen. Hierbij moesten we niet zelden over boomstammen heen springen of bukken voor laaghangende takken.

Na het eerste deel van een paar kilometer stopten we even en kregen de mensen de kans nog wat rek- en strekoefeningen te doen.

Al snel vervolgden we onze weg, waarbij de snellere lopers vooruit liepen tot een bepaald punt om daarna weer keurig terug te lopen om de wat langzamere lopers weer te begeleiden naar hetzelfde punt. Prima oplossing, waardoor iedereen gelijktijdig op dezelfde plek uitkwam. Inmiddels liepen we afwisselend in Duitsland en Nederland.

Na ruim 8 kilometer splitste de groep zich op in twee delen, waarbij het ene deel van de lopers richting het restaurant ging, om vast lekker aan de koffie te gaan, terwijl de andere groep aan het tweede deel van de expeditie begon.
Na een snelle afdaling kregen de wat snellere lopers opnieuw een andere route toegewezen, ik besloot maar eens mee te gaan met deze groep en moest een behoorlijk tempo lopen om deze snelle mannen bij te benen. We liepen door een steengroeve heen. Na een paar kilometer op ruim 13 kilometer per uur door het terrein heen, kwamen de groepen weer bij elkaar bij een flinke klim naar boven.
De lopers werden steeds stiller en sommigen moesten echt hard werken om de afstand weg te lopen.

Ondertussen was het behoorlijk donker geworden en kwamen de eerste regendruppels naar beneden.

De koffie met vlaai

De volgende kilometers liepen we makkelijk weg en voor we het wisten was de laatste kilometer alweer aangebroken. Het was gestopt met zachtjes regenen en langzaam kwam de natheid door de laatste kledinglaag heen. Nat maar erg voldaan kwamen we bij het restaurant aan, waar de koffie met iets lekkers op ons wachtte.

Links: Marteijn, rechts Joost

Snel wat droogs aangetrokken en de koffie smaakte heerlijk, samen met de écht Limburgse vlaai. Wie een tweede (of derde) stuk wilde, kon ook aan de slag :)
Na een gezellig samenzijn werd de organisator Joost bedankt, door Mister Loopmaatjes, Marteijn en bedankte de hele groep de beide mannen voor de geweldige middag.

Sommige Loopmaatjes vonden de vlaai wel heel erg lekker

Na de terugreis, waarbij Peter nog even een powernap deed, terwijl Christine ons veilig naar huis reed,  was de Zondag voor een flink deel voorbij. Maar wat was het een gezellige loop met gezellige mensen. Absoluut voor herhaling vatbaar in dat schitterende Limburgse landschap.

Een mooi aandenken

IJsselstein ontmoet Nieuwegein 2012

Na de marathon van vorige week, was het nu tijd voor de jaarlijkse funrun tijdens de prestatieloop"IJsselstein Ontmoet" En dat was deze editie Nieuwegein. Dit jaar geen snelle 20 km, maar een rustige 10 kilometer. Allereerst omdat ik nog aan het herstellen was van de marathon van Amsterdam één week eerder, anderzijds omdat Loopmaatje Ronald Brak heel graag een nieuw PR wilde lopen.






De 10 kilometer werd het dus en die loopt van de Overtoom in IJsselstein naar het sportpark In Galecop (Nieuwegein), waar atletiek vereniging Atverni is gezeteld. Je kunt de route ook omgekeerd lopen vanuit Nieuwegein naar IJsselstein of de 20 kilometer, waarbij je respectievelijk in Nieuwegein of IJsselstein start en finisht. Daarnaast is er een 5 kilometer en een jeugdloop. Voor ieder wat wils dus.
Leuk detail is dat iedereen die vanuit IJsselstein startte een rood loopshirt aankreeg en iedereen die vanuit Nieuwegein startte een blauw shirt. En dit shirt mag je nog houden ook van de sponsors, waarvoor dank!

Dus even warmlopend op tijd het startnummer en t-shirt opgehaald en hardlopend weer terug op weg naar het startgebied. Ik had er dus al bijna 5 kilometer opzitten en de loop moest nog beginnen :)

Het afhalen was in de bibliotheek in IJsselstein en daar ontmoette ik ook loopmaatjes Christine, Peter en Rene die ook allemaal deze loop zouden gaan doen. Ook Ronald was aanwezig en buiten kwamen we Ron tegen. Op zijn Rons zou hij de 20 kilometer gaan lopen, dat wil zoveel zeggen als veel te hard voor het herstel, twitterend, fotograferend en uiteindelijk altijd in een dusdanig snelle tijd weer binnen, dat die tijd ook steevast onder mijn PR ligt. Frustrerend genoeg dus :)



Maar vandaag ging het om Ronald, dus we startten op een schema van 55 minuten, ik wilde als haas twee dingen bereiken: een tijd onder het huidige PR van Ronald (die was ruim 59 minuten, gelopen op de Singelloop in Utrecht dit jaar) én Ronald nog iets sneller binnen brengen dan hij dacht te kunnen lopen :) Maar dat laatste vertelde ik nog maar niet, want ik wist dat hij daarvoor diep zou moeten gaan, heel diep waarschijnlijk zelfs.

Halverwege zat Ronald er al behoorlijk doorheen, maar een gel en wat water moest hem er doorheen trekken. Waar hij in het begin nog wel wat praatte, werd hij nu wat stiller en moest er gewerkt worden. We hadden afgesproken dat hij na de 7,5 kilometer ongeveer gewoon achter mij aan moest gaan hollen in plaats van ernaast en dat deden we maar toen we met de kop in de wind over de Galecopperwetering moesten lopen, de wind had daar vrij spel en dat merk je wel in je tempo. Ik probeerde hem daar zo goed als mogelijk uit de wind te houden. Ronald kreeg meer moeite om aan te sluiten.

Dat was ook wel logisch want we liepen net iets sneller dan ik hem onderweg meldde in het schema. Aangezien hij ook de looptijden app aanhad, hoorde hij wel dat hij te hard liep, maar dacht dat het vast een afwijking was. Dat was het dus niet.

Op het 9 kilometer punt zagen we ineens Ron, die uitgebreid de tijd nam om een foto te maken van ons. Ronald lachte zo goed en kwaad als het ging voor de foto, en door weer, om het laatste stukje nog even op tempo te blijven. Alles deed hem zeer inmidddels, maar hij hield vol.
We kwamen het Atverni terrein op en zagen de finshboog. De klok stond op 56 minuten en een beetje toen we de finshlijn passeerden. Een hele mooie tijd voor Ronald, die even flink moest uithijgen, maar ook weer redelijk snel hersteld was. Lekker even wat banaan en appel een een sportdrank doet wonderen.

We zagen daar ook Christine en Peter uit Nieuwegein die beide ook een mooie tijd hadden gelopen.

Al met al een leuke gezellige loop, een goed hersteltempo voor mij en een mooi PR voor Ronald. Uitstekend dagje hardlopen dus :)

De Marathon Amsterdam

Maandenlang leek het nog mijlenver, de marathon van Amsterdam. Dan ineens is het zover en sta je aan de start van de grootste marathon van Nederland. Mijn 3e marathon, na Amersfoort in Juni van dit jaar en Utrecht in April. In Utrecht heb ik hem niet uitgelopen vanwege een blessure, dus de spanning zat er goed op, hoe het deze keer zou gaan.

De dag ervoor was ik met Jolanda al het startnummer en het shirt op wezen halen bij de Expo in Sporthallen Zuid in Amsterdam. Een leuke Expo met allerlei zaken die met hardlopen te maken hebben.
We mochten omkleden bij de Hardloopwinkel, die in het Olympisch stadion is gevestigd. Waarvoor heel veel dank nog. Daarna gingen we naar het startvak in het stadion zelf. Er heerstte hier een enorm leuke sfeer, veel zenuwachtige mensen en iedereen stond letterlijk te trappelen om van start te gaan. Eerst nog even snel wat sanitaire stops en de muziek zwelde aan...
Bij mij voelde het al dircet niet goed, beide kuiten sprongen in de kramp, soms afzonderlijk, soms alletwee de benen tegelijk. Nu heb ik dat wel vaker, dus ik maakte me niet zoń zorgen.
Tijdens de Dam tot Damloop begon ik ook zo aan de wedstrijd en liep een heel dik PR op de 10 Engelse Mijlen. Ik was dus niet in paniek, maar het deed wel zeer :)

Na nog even elkaar opgepept te hebben voor de komende 42 kilometers klonk in de verte het startschot en zagen we een wolk van donkere lopers beginnen aan hun marathon in een razend tempo. Pas ruim 5 minuten later kwam er wat beweging in ons startvak Oranje (eindtijden van 3:30 tot 4:00). Eindelijk waren we onderweg. In het begin stroopte al de lopers op in de straten van Amsterdam en was het onmogelijk je eigen tempo te lopen. Ook hiervan was ik niet onder de indruk, tijd zat nog om de trage start weer goed te maken. Wat me meer zorgde baarde was dat de pijn in de kuiten bleef zitten, en ik moest tot overmaat van ramp ook nog een stop maken om wat vocht kwijt te raken in de eerste kilometers.

Bij de 5 kilometer schoot het enorm in de kuiten en moest ik stoppen om wat te rekken en te strekken. Het duurde een eeuwigheid om weer op een redelijk tempo te komen, bij de 16 kilometer ging het weer echt niet meer en moest ik helaas weer een tussenstop maken. Weer langzaam aan op tempo, maar nu begon er een stuk met een erg forse tegenwind langs de Amstel. Dat was afzien, inmiddels had ik zeer zware benen en de pijn in de kuiten begon extreme vormen aan te nemen. Bij de 30 kilometer liep ik alsof ik op houten stelten liep en moest weer de kuiten tot rust laten komen, totdat de ergste kramp eruit was. En weer terug vechten in de wedstrijd, opgeven was geen optie, maar de finish was ook nog zo ver. Gek genoeg was het schema nog steeds haalbaar als ik tempo maakte, maar elke keer de stops goedmaken begon ook in de conditie zijn tol te eisen. En ik compenseerde de pijn in de kuiten, door op een ongewone manier te rennen, dat kostte veel energie.

Op de 35 kilometer moment besloot ik de streeftijd van 3:45 maar te laten varen en een lager tempo aan te houden om in ieder geval de finish te kunnen halen. Ik werd nu ook steeds meer ingehaald en had nog maar één doel, het Olympisch Stadion in Amsterdam binnenlopen. Daar was de finish, daar zou de enorme pijn stoppen, daar was de glorie, de medaille, mijn loopmaatjes.
Hoe zouden zij zijn gegaan, zouden er PRś zijn gesneuveld, hoe zou het met de debutanten op de marathon zijn gegaan. Allemaal vragen die me de laatste kilometers bezighielden.

Uiteindelijk was het dan zover, met het gevoel nu totaal uitgeschakeld, in een slakkengang het stadion binnen, ik hoorde alle mensen juichen en klappen, dat was vast voor mij, wisten zij van het gevecht dat ik had geleverd, hoe diep ik was gegaan, hoever 42,2 kilometer lopen met kramp eigenlijk is..

Na de finish merkte ik dat ik de tranen in de ogen had, alle emotie kwam los, ik had het gered! Ik had deze niet verwacht uit te lopen en heb ruim 35 kilometer tegen de kramp gevochten. Misschien zijn dit wel de mooiste marathons.

De komende dagen staan in het teken van herstel, de kuiten doen nog zeer, drie bloedblaren zorgen ervoor dat lopen ook niet echt handig gaat en de trap lijkt een bijna onneembare hindernis, aan welke kant ik ook sta.

   

Mijn tweede marathon was een mooie om op terug te kijken, en ook nog een PR!. Laten we dat niet vergeten, ruim 8 minuten van de tijd af.

Mag ik dan toch tevreden zijn? Ja dat mag ik!

En eigenlijk mogen alle lopers van de #020groep dat zijn, en natuurlijk alle andere helden die deze 42,2 kilometer in Amsterdam hebben gelopen, de 8 kilometer of de Halve marathon! Zij besloten alllemaal hun zondag te besteden aan de mooiste ervaring die er is, het hardlopen.

De Singelloop in Utrecht

Het is een drukke tijd voor de meeste hardlopers in deze maanden. Zo ook voor mij. Na vorige week de Dam tot Damloop te hebben gelopen, duurde de euforie van de geweldige tijd (1:13) niet al te lang. Immers donderdag stond er een lange duurloop op het programma met de Loopmaatjes Martin en Ron. Zij zouden oorspronkelijk een duoloop gaan doen, maar ik kwam in mijn schema ook nog een lange duurloop te kort en nam dus een vrije middag om aan te haken. Dus snel naar huis om om te kleden en direct door naar Ron, die gelukkig op slechts een paar honderd meter van mij af woont in dezelfde woonplaats IJsselstein. De LDL werd er een waarin we pittige versnellingen inbouwden en we dus ruim boven de 11 km per uur de 33 kilometers volbrachten.

Die loop zat zaterdag nog redelijk in de benen. Ik voelde het al tijdens de warming-up, en wilde gewoon voor een goede tijd gaan op het schema voor 46 minuten. Loopmaatje Ron liep ook weer mee en zou op een zeer ambitieus schema weggaan van rond de 43 minuten (zijn huidige PR). Ik besloot op het laatste moment met hem mee te lopen en te zien waar het denkbeeldige schip zou strandden. Dat werd rond de 3 kilometer, mijn adem kwam hoog te zitten en ik zag de oorzaak direct. De 2e kilometer ging in 15,5 km/uur en mijn hartslag kwam nu al boven de 180 slagen per minuut uit. Uit ervaring weet ik dat dit gaat wreken, verderop de race en besloot dus Ron te laten gaan en een eigen race verder te lopen. Ik liet mezelf zakken en zag een mede loopmaatje die ik even een schouderklopje gaf. Naarmate de kilometers verstreken kon ik het tempo redelijk volhouden, maar kon niet voorkomen dat ik iets onder het schema kwam te lopen. Daarnaast leek het alsof ik ook ruim honderd meter meer liep dan de kilometer borden.

Toen eindelijk de finish kwam was er niet genoeg energie meer over voor een eindsprint. Ik besloot geen risico's te nemen, omdat ik in training ben voor de marathon van Amsterdam. En die is al over 3 weken, heel blijven is dus het meest belangrijk. 

Uiteindelijk passeerde ik in 46:09 de finish. Net niet wat ik in gedachten had, maar wel een nieuw PR. Uiteindelijk dus heel tevreden met deze race en het geeft weer vertrouwen voor de marathon op 21 Oktober.

Op Hoogte stage in IJsselstein

Weer aan de gang met de O2 Trainer

Na een (relatieve) rustweek is het deze week weer een topweek qua trainingen voor de Amsterdam Marathhon 2012. Nog drie weken keihard trainen en dan begint alweer de laatste week voor de marathon. In deze laatste week wordt er niet meer getraind. In de komende weken moet alles op zijn plaats gaan vallen, de snelheid, het vertrouwen en vooral de conditie. Vanaf deze maandagmorgen begon dus weer de routine. Één van de hulpmiddelen die ik gebruik is de O2 Trainer van Bas Rutten. Ik test deze voor de Loopmaatjes community en doe dus een verslag van de vorderingen hiervan, middels deze blog. Dus al om 6:30 zat ik metd e O2 Trainer in de mond op de hometrainer voor een intervaltraining van 3 keer de HF naar 180 te jagen en vervolgens tussendoor even rustig trappen. Daarna even wat rek- en strekoefeningen, nog steeds met de O2 Trainer in. Inmiddels ben ik aanbeland bij hulpstuk maat 4 en ga er steeds beter mee om, geen duizeligheden meer en ik meen af en toe te merken dat er op een of andere manier wat meer lucht lijkt te zijn.

Voor degenen die nog niet precies weten wat de O2 Trainer is, leg ik dit graag uit: Het is een
 nieuw en slim trainingsmiddel dat binnen 6 weken met een training van 3 x 30 minuten per week het uithoudingsvermogen tot 30% zou moeten kunnen verbeteren. Bekende namen als Heleen Bij de Vaate, Rob de Hooge en Ruth van der Meijden zijn ermee in training en geven positief bericht af.

De O2 Trainer is een mondstuk dat gebruikt wordt tijdens een training lopen, fietsen, crosstrainer, tacx of fitness oefening. Door wekelijks de inademingopening te verkleinen, legt het je lichaam een gecontroleerde beperking op met als resultaat een versterkt middenrif en versterkte ademhalingsspieren, meer longvolume en explosieve verhoging van rode bloedlichaampjes.

Professionele atleten gaan enkele weken voor een belangrijke wedstrijd op trainingskamp hoog in de bergen. Met de O2-Trainer zou dat niet meer nodig zijn.

Zelf begin ik langzaam verbetering te merken in de belasting en heb wel de indruk dat de VO2max stijgende is. Lastig om dit exact te zeggen, omdat een meting van deze waarde een echte medische handeling is.
Maar toch lijkt er meer zuurstof te zijn!