woensdag 6 december 2017

Zwarte Piet




Nu Sinterklaas weer onderweg gaat naar Spanje, wil ik me toch één keertje tegen de hele discussie aanbemoeien.

Het heeft de afgelopen maanden argumenten geregend waarom Zwarte Piet moet blijven en waarom hij moet veranderen.
Twee groepen leken recht tegenover elkaar te staan met een enkeling ertussen die zich er niet me wilde bemoeien en een enkele extremist die behoorlijk olie op het vuur gooide.
Er zijn nog geen slachtoffers gevallen, maar hoe dichtbij zat de echte confrontatie.

In deze column ga ik gewoon eens lekker mijn eigen kijk geven op de hele discussie, mag iedereen er volgend jaar rond November lekker op gaan reageren :)

De stelling is dat er mensen zijn die een slechte ervaring hebben gehad met opmerkingen of in sommige gevallen racistische opmerkingen. (ja ik gooi het woord er gewoon uit)
Om die reden staan er mensen op die andere mensen willen beschermen tegen deze ervaringen.
Dan zijn er ook mensen die daar weer boos om worden omdat zij de tere kinderzieltjes willen beschermen tegen de (argumenten van) de discussie.
Er zijn mensen die zich publiekelijk uitspreken en dan zijn er mensen boos die daar weer op reageren, waarmee ze weer mensen boos maken.

Mijn mening is dat we in een tolerant land leven en bij tolerantie hoort inlevingsvermogen en respect voor andere meningen.

Ik vind dat een traditie ook traditie mag blijven.
Ik vind ook dat een traditie mag moderniseren naar de huidige tijd.
Ik vind dat het niet zo relevant is hoe een traditie ontstaan is, maar meer hoe wij deze beleven.
Ik vind ten slotte ook dat kinderen met vallen en opstaan het leven leren te leiden.

Ja eigenlijk vind ik nogal wat.
Laat ik het een beetje nuanceren dan.

De traditie
Een traditie is leuk, het bindt ons samen en geeft ons een identiteit.
Ik hou van tradities, en doe er graag aan mee. (Wij kijken thuis bijvoorbeeld met de Kerst elk jaar de film "Jingle All The Way"met de -by Far- slechtste acteur Arnold Schwarzenegger).

De moderne traditie
Een traditie mag wat mij betreft moderniseren, een voorbeeld is dat in mijn woonplaats Sinterklaas met de tram aankomt, in plaats van op zijn witte paard. Ik vind dat prima.
De stoomboot mag een binnenvaartschip zijn, Zwarte Piet mag er anders uitzien dan standaard zwart met rode lippen en oorringen.
Ziet hij er wel zo uit, vind ik dat geen probleem.

Het ontstaan van de traditie
Er wordt gezegd dat de traditie en met name het uiterlijk en de rol van Zwarte Piet door racisme is ontstaan. Om die reden is er geen plaats meer voor hem, in zijn huidige vorm.
Ik vind dat niet zo relevant, het gaat erom hoe wij het beleven en Zwarte Piet geeft een goed gevoel bij mensen (Nou ja dat verhaal met die zak en roe kan wat spanning geven, ook als hij of zij oranje is).

Kinderen en het Sinterklaasfeest
Het kan heel goed zijn dat een kind een vraag stelt over het uiterlijk van Piet, ik vind dat prima, kinderen willen graag dingen weten.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Maar nu de rare kanten van de hele discussie
Laten we afspreken dat we niet direct naar het verleden grijpen, maar naar de huidige tijd kijken, dat maakt het wat makkelijker.

Die Piet he, Die ziet er dan "standaard" uit als een donkere man met kroeshaar, oorringen, Rode lippen, een belachelijk pak en spreekt heel raar.

In mijn kennisenkring heb ik een aantal mensen die Piet heten, en je voelt hem al aankomen, ze zien er echt totaal anders uit.
Ik kan me voorstellen dat als je Piet heet en je wordt als een karikatuur neergezet op die manier, dat je dat niet fijn vind. Je leven stopt zoals je het kent eigenlijk.
Dus een van de eerste moderniseringen die we moeten doen is de naam Piet loskoppelen van die naam. Dus we krijgen Zwarte Piet, Zwarte Jan, Zwarte Kees, Zwarte Klaas (die laatste is wat lastiger in verband met het "Klaas" deel van Sinterklaas, maar goed, we willen niemand tegen het hoofd stoten).
Maar die kleur was niet goed hebben mensen verteld, dus dan gaan we richting Oranje Piet, Blauwe Jan, Rode Kees, Blauwe Klaas.
Daarnaast willen we het loskoppelen van de afkomst van iemand, we willen elke link naar mogelijke racistische trekjes vermijden.
Dus naast Zwarte Piet, Jan, Kees, Klaas, willen we ook Groene Achmed, Beige Heinrich, Grijze Stoffel en Witte Jaqcues.
Ik realiseer me nu dat het allemaal mannen zijn, dat gaan we dus recht trekken, en we komen dan bij Groene Helga, Oranje Yasin, Grijze Alejandro en Zwarte Gijs.
In het kader van de transgenders, wil ik dan een klap geven op unisex namen, zoals Paarse Kim, Turqoise Sascha, en help me even met unisex namen in andere culturen...
Uiteraard zijn er "Pieten" met lang blond haar, kaal, Hoofddoekje en noem zo maar op, die ook Chinees of Grieks spreken.

Dat gezelschap komt dan elke jaar November naar ons land, maar we laten in het midden of deze uit Spanje komen, want de Spanjaarden willen we geen karikatuur maken.

Dat Witte paard kan natuurlijk ook een bruine ezel zijn, of Prius, want we willen met ons feest ook het milieu wat aandacht geven toch?
Pepernoten vervangen we door wortels en bonen, beter voor de kinderen.
Hoe Sinterklaas eruit gaat zien, wil ik nog niet echt nadenken, voordat er weer een discussie losbarst over de Bischoppen. (Nu is het imago van Sinterklaas wat beter dan de gemiddelde Bisschop, dus die zullen niet zo snel klagen lijkt me).

Maar we willen wel de kinderen beschermen tegen de discussie, dus vragen gaan we niet meer beantwoorden.
Vragen van mijn kinderen waren ondermeer: Hebben wij wel een schoorsteen, anders kan Piet geen kado's brengen, of is ons dak niet te glad papa?
Denk je dat ik lief ben geweest? en Wanneer mag ik mijn schoen zetten.
In ieder geval geen vragen over de kleur van zwarte Piet.

Kinderen zullen ook nu geen mening hebben over de kleuren van de pieten, of dat er een meisje tussen zit, of roetvegen.
Vragen ze waarom een Piet zwart of groen is, kun je altijd zeggen dat er mensen in alle kleuren en vormen zijn.
Een hondje kijkt ook nooit raar als er een andere hond aankomt die groter/kleiner/andere kleur is etc.
Ik zie dat dus rustig een modern tintje krijgen, geen probleem.

Waar ik wel moeite mee heb is dat er mensen zijn die andere mensen een racist hebben genoemd, omdat ze een mening hebben over een traditie zoals hij was.
Terwijl we in Nederland echt wel ons best doen (in het algemeen) om maar niet de indruk te wekken dat dit speelt.
En het komt nog voor op een zeer groot schaal helaas, maar we zijn een lerende gemeenschap.
En kinderen? Laat ze lekker in de zandbak spelen of de ballenbak, krijgen ze weerstand van. Laat ze vragen stellen en zich ontwikkelen. Daar hebben ze dan later weer gemak van :)

Ok dan, een keertje terug grijpen naar de oorsprong.
Ik kan niet uitsluiten dat er geen racisme aan ten grondslag heeft gelegen.

Als ik buiten iemand zie wandelen in een katoenen broek denk ik niet direct aan de katoenplantages en de vele slaven die daar hun leven hebben gegegen onder de meest vreselijke omstandigheden.
Als ik een auto zie rijden denk ik niet direct terug aan het feit dat de eerste auto's gemaakt werden door mensen die daartoe werden gedwongen.
Als ik een Spanjaard op vakantie zie, denk ik niet aan belegeringen en martelpraktijken.
En als ik Zwarte Piet zie, dan denk ik niet na aan het verleden en de oorsprong, maar lach even en zie kinderen met al hun spanningen en enthousiasme het feest beleven.

Kern van het verhaal? Laat het Sinterklaasfeest maar op een niet gedwongen manier moderniseren. Alles zal goed komen.
Maar niet aan de Gemeenten overlaten, dan ken ik vanwege mijn werk uit de zorg, dan krijgen we chaos :)

Aanvullend: Lubach weet het wel leuk te verwoorden allemaal:














zondag 28 december 2014

Afscheid nemen van een trouwe vriendin

In memoriam Tara (15-04-2002 - 27-12-2014)




Voor zover onze kinderen zich kunnen herinneren hebben we vier huisdieren. Twee honden en twee katten. De katten waren er het eerst, een jaar na de verhuizing naar ons huidige huis kwamen zij samen als setje binnen. Een jaar daarna kwam Lara, onze zwarte Labrador Retriever. In deze tijd hadden wij nog een eigen bedrijf en waren we (toen al) betrokken bij een forum op internet over Labradors. Op een gegeven moment stond daar een zielig verhaal over een Labrador, genaamd Tara. Voor haar werd er na een slechte start bij een zeer fout baasje een nieuw tehuis gezocht.

We besloten met Lara te gaan kijken bij de blonde labrador Tara. Als het zou klikken, zouden we overwegen om Tara ook in onze roedel op te nemen. Vanaf het eerste moment dat de dames elkaar tegenkwamen was er een chemie, een twee-eenheid. Zij besloten samen dat zij bij elkaar zouden blijven, we keken toe en konden niet anders dan Tara mee naar huis nemen.

De momenten dat zij de afgelopen elf en een half jaar uit elkaar zijn geweest, zijn op een hand te tellen. Samen deelden zij de mooiste momenten. Samen naar het bos, mee naar meetings en wandelingen met andere honden van het forum.
Samen rennen, zwemmen, door de sneeuw, het zand, het gras.

Naarmate de jaren verstreken werden ze minder onstuimig en steeds trouwer, we konden lezen en schrijven met ze. We vulden elkaar aan, ze begrepen het als je het even moeilijk had. Ze groeiden op met onze kinderen. Ze hoorden bij het gezin. Waren er altijd als je thuis kwam. Waren niet alleen maatjes met elkaar, maar ook met onze katten.
Onze honden zijn weinig ziek geweest, we hebben wel de meest bizarre en bijzondere momenten samen meegemaakt, maar altijd met een goed einde.


Ze werden ouder en de haren rond de snuit werden grijs. de lange wandelingen moesten we inruilen voor korte rondjes door het parkje waar ze altijd zo graag zijn geweest. Nooit wilden ze alleen, ze moesten samen, hoe moeilijk dat soms ook was.

Lara kreeg enige tijd geleden een Tia, werd anders, minder aanhankelijk, meer eigenzinnig qua karakter, kreeg er een ziekte overheen waardoor ze nog eens veranderde. Door haar Cushing moet ze veel medicijnen, maar naar Tara en ons toe is ze altijd lief gebleven, nooit eens lelijk doen, altijd de allerliefste hond.

Tara kreeg steeds meer een ingevallen snuit, liep steeds moeilijker en kon op het laatst nauwelijks meer opstaan. Ze kreeg er veel pijn bij en haar gebit ging haar ook beperken om lekker te eten. Ondanks dat stond ze altijd vooraan voor een koekje en wist hier in de omgeving precies wie er iets lekkers bij zich draagt. Tara kon op het laatst wel nors reageren naar onstuimige honden, maar nooit deed ze echt lelijk.

Beide honden werden langzaam incontinent, konden vaak niet lang meer de plas ophouden. Door haar ziekte moet Lara er vaak tussendoor uit en toch vinden we af en toe een grote plas beneden op het laminaat.
Tara kon steeds moeilijker haar plas ophouden en lekte continu als ze ergens lag. Ze had pijn met opstaan en was niet meer de enthousiaste hond die zij ooit was.

De dag na Kerstmis ontstonden er grote urinevlekken op het kleed waar zij lag en ze wilde niet veel meer eten, niet veel meer drinken en had duidelijk geen kracht meer in haar achterlijf. We belden de dierenarts en konden snel langskomen. We namen Lara ook mee, immers zijn ze altijd samen naar de dierenarts geweest.
De dierenarts vertelde dat ze veel pijn moest hebben en de spiermassa sterk was afgenomen in haar achterpoten. Er was geen verbetering meer mogelijk.
Samen besloten we dat we haar de verdere pijn wilden besparen en spraken de moeilijkste woorden uit, die we op dat moment konden bedenken.

Tara keek me nog een keer aan toen ze langzaam wegzakte van de narcose, ik zei dat het goed was dat de pijn zou stoppen en bedankte haar voor al die mooie jaren. Haar allergrootste maatje Lara was tot het laatste moment aan haar zijde, haar vrouwtje was bij haar. Het was goed zo.
Vredig is ze ingeslapen.
Lara keek op naar de deur, en wilde naar huis. Ze keek niet meer om, het afscheid was geweest.



Lieve Tara, ik wil je graag twee verhaaltjes meegeven.
De eerste is een heel mooi verhaaltje die ik jaren geleden voor het eerst las.|
De tweede is een gedichtje van mij, voor jou!


Regenboog brug

Er is een plaats in de hemel die Regenboog brug heet.
Als een dier waar je veel van houdt doodgaat,
dan gaat dat dier naar de Regenboog brug.
Daar zijn uitgestrekte weiden en heuvels voor onze lieve vrienden,
zodat ze met elkaar kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
en onze vrienden voelen zich daar warm en prettig.

Alle oude en zieke dieren worden daar weer jong en beter.
Alle dieren die gewond of verminkt waren, worden weer sterk en gezond,
precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden, er is echter een klein ding:
Ze vinden het jammer dat ze hun baasje of bazinnetje
achter hebben moeten laten.

Ze rennen en spelen met elkaar, maar dan komt de dag dat er eentje plotseling stopt met spelen
en in de verte tuurt.
Zijn ogen beginnen te stralen, hij begint te trillen van opwinding.
Plotseling verlaat hij de groep,
rent over het groene gras, sneller en sneller.
Hij heeft je gezien en als jij en je lieveling elkaar eindelijk treffen,
houden jullie elkaar stevig vast, bij deze vreugdevolle hereniging.
Om nooit meer uit elkaar te gaan.
De vrolijke kussen overstelpen je gezicht,
je handen aaien zijn liefdevolle kop
en je kijkt weer in die trouwe ogen, die je zolang niet hebt gezien,
maar die altijd in je hart zijn gebleven.

En dan gaan jullie samen over de Regenboog brug...

_________________________________________________________________________________

Tara

Dank je voor alle jaren dat je bij ons was
Ik zie je nog in de zon, het water en in het gras

Je lekke bal, die je altijd achterna rende 
Het plezier, je straalde dan zoals we je kende

In het bos, met een grote plons in het water
De lange wandeling naar huis kwam dan wel later
Met je grootste maatje Lara trekken aan een tak
Samen rennend, stoeiend, helemaal uit je dak

Achter in de tuin, lekker in de zon op de bank

Een koekje erbij en in je ogen niets dan dank
Trouw altijd aan mijn zijde, de vaste rondjes
Rennen, vliegen, spelen met de andere hondjes

De jaren kwamen en gingen voorbij
Nog steeds was je steeds aan mijn zij
Moeilijke tijden en mooie momenten wisselden elkaar af
Samen opgroeien met de kinderen en de liefde die je gaf


Nu ging het niet meer en keek je me een laatste keer aan
Ik zei dat het goed was en liet je gaan...

Ik zie je vast weer een keer terug
Tot ziens lieve Tara, tot aan de andere kant van de Regenboogbrug!










maandag 2 december 2013

Naar de Fysio!

Vandaag is mijn revalidatie officieel begonnen. Eerst vanmorgen metingen laten doen voor speciale zooltjes die ik de rest van mijn leven zal moeten dragen. Vooral omdat al deze ellende dan niet zo snel weer zal gebeuren, maar ook om mijn houding in orde te houden.

Binnen twee weken zijn ze klaar. In de tussentijd moet ik op stevige schoenen lopen met stevige zolen en tot boven de enkel. Niet echt modieus, maar zo slecht zien ze er ook weer niet uit toch?


In de middag voor de eerste keer naar de Fysio. Dat verliep allemaal erg positief. Mijn gewrichten zijn allemaal bijzonder stevig en soepel en als alles goed gaat zullen de spieren met oefeningen binnen de komende 6 weken weer redelijk op peil kunnen zijn. Sterker nog het half jaar revalidatie zou wel eens een heel stuk korter kunnen zijn. Ik kan alle bewegingen maken en dat is erg positief. Natuurlijk is het gevoelig en moet ik oppassen omdat de sterkte nog verre is van wat het moet zijn, maar toch!


Ik mag al direct zonder krukken lopen en al voorzichtig stukjes wandelen. Zelfs autorijden gaat me goed af! De berichten zijn dat de revalidatie wel eens sneller zou kunnen gaan dan de eerdere planningen. Ik ben voor!







vrijdag 29 november 2013

Eindelijk uit het gips!

Nou de vlag kan uit, ik ben uit het gips!

Vandaag werd het gips helemaal verwijderd in het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein.
Dat was best weer even een heel raar gevoel.
Direct door naar de chirurg die helemaal tevreden was met het resultaat. Ik schrok me de denkbeeldige drie slagen in de rondte van het aanzicht. Waar ooit mijn gespierde hardloopbeen zat zit er niu een soort stok met een hele hoop los vel overheen en bezaaid met droge losse huidcellen.

Ondanks de zeer positieve reactie van de chirurg zie ik het even niet zitten hoe ik daarmee weer moet kunnen gaan lopen, alle spieren zijn inmiddels verdwenen.
Wel is het litteken mooi geheeld, maar rond de enkel zit een enorme zwelling.
Maar ik ga nu beginnen aan  de revalidatie en dat is gewoon erg goed nieuws!

Alles dat ik met mijn voet doe, doet zeer, alles moet weer opnieuw leren te functioneren, maar je hoort mij niet mopperen!
Ik loop weer!

Mijn voet ziet er nog helemaal bont en blauw uit en zou op een zombie niet misstaan. Nou ja dan kan het alleen maar beter worden toch?



woensdag 13 november 2013

Naar Loopgips

Eindelijk zit het loopgips er om.

Vandaag naar het ziekenhuis geweest om het onbelaste gips te vervangen voor loopgips.
Ik kreeg dit keer een mooie paarse kleur en ben dus weer iets mobieler. Helaas lukt het me nog niet zo om echt te lopen, maar het scheelt enorm op de trap en met douchen als je weer kunt steunen op twee benen.
Over twee weken mag het gips er helemaal af. Ik kijk er nu al naar uit!





Ik moet nog steeds elke dag tegen trombose spuiten en dat begint ook best te vervelen, maar het ergste deel is nu geweest. Als het goed is kan ik nu ook van twee krukken naar één kruk. En dat betekent dat ik bijvoorbeeld ook met een bak koffie door de kamer kan. Wat een luxe!








De eerste stapjes buiten na wekenlang met het been omhoog.

woensdag 30 oktober 2013

Uit de spalk en in het gips

Vandaag zou ik volgens de eerdere berichten loopgips krijgen. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Na 2 weken met de poot omhoog kreeg ik te horen dat ik de komende 14 dagen op dezelfde manier door zou gaan brengen.
Het gips van de spalk werd verwijderd en ik kreeg opnieuw onbelast gips.
Dat deed behoorlijk pijn, omdat de gipszaag precies over de wond kwam. Daarnaast zag ik wat een enorme wond er op mijn voet zat. Dat viel zwaar tegen.
Ook zag ik dat mijn been enorm smal was geworden, wat gaat dat snel als je hem niet gebruikt.
Binnen korte tijd zat het gips er weer om in een mooie blauwe kleur. Weer terug naar de auto en opnieuw 14 dagen de stoel in.


woensdag 16 oktober 2013

The Day After

Vandaag mocht ik naar huis.

De nacht was niet best, ik heb slecht geslapen en niet eens zozeer door pijn, maar ik lag op de kamer met een man die heel hard snurkte en een vrouw die zo misselijk was dat zij regelmatig moest overgeven.

Daarnaast is het heel raar dat je maar in één houding kunt liggen door het gips.
In de ochtend kwam er ontbijt en dat was niet eens slecht, ik heb lekker gegeten.

Ik zou pas naar huis mogen als ik een keer heb geplast, gelukkig duurde dat niet al te lang. Wel moest er nog een foto gemaakt worden. Ik werd in de loop van de ochtend naar een andere afdeling gereden en precies onder een luchtrooster neergezet. Omdat ik met mijn been omhoog moest zitten, kon ik daar niet snel weg. Door de lunchpauze van het personeel moest ik bijna een uur onder het koude rooster wachten. Dat was minder. Verder werd ik prima door het personeel behandeld.

De foto was goed en dat betekende dat ik Jolanda kon bellen om mij te halen. Ik kreeg nog instructie om een antistollingsmiddel in mijn buik te moeten spuiten tegen trombose. Dat vond ik eng, brr.

Ik werd door Jolanda in een rolstoel naar de auto gereden en met de nodige moeite met het been omhoog in de auto gezet, op weg naar huis!

Thuis aangekomen direct in een stoel en de poot omhoog. Zo zou mijn leven er voorlopig uitzien, ik mest er maar aan wennen en had een uitgebreide collectie films en series klaar gezet op het mediacenter.

Omdat ik erg wazig werd, besloot ik de pijnstillers op basis van Opium niet te nemen, daardoor had ik redelijk veel pijn met alleen paracetamol.
Maar liever wat pijn dan van de trap af vallen.

Het spuiten in de buik, liet ik maar even aan mijn welwillende zoon over. Die had er geen moeite mee. Later zou ik het wel zelf gaan doen.


dinsdag 15 oktober 2013

De operatie

Op 15 oktober was het dan eindelijk zover.
De operatie om de afgescheurde pees te herstellen is uitgevoerd.
Ik moest vanmorgen volledig nuchter mij melden in het St. Antonius ziekenhuis Leidsche Rijn.  Nadat het vorige week werd uitgesteld was ik er echt wel aan toe, ondanks dat het een forse operatie is en de weg van het herstellen en de revalidatie lang zou zijn.

In eerste instantie zou ik om ca 10:30 aan de beurt zijn. Ik werd netjes ontvangen en kreeg een bed toegewezen in een kamer met een vrouw die een nieuwe knie had gekregen en een man die een nieuwe heup had. Beide waren enkele dagen ervoor geopereerd en nu aan het herstellen.

Het nieuwe ziekenhuis in Leidsche Rijn is mooi en alles is nieuw. Grappig detail is dat het personeel er met een step door de immens lange gangen gaat Het spaart weer tijd :)

Om ca 11:00 werd ik gehaald en vervoerd naar de operatiekamer waar dokter Speth mij zou opereren. Ik maakte kennis met de man die mij zou gaan verdoven en werd aangesloten op de meters en allerlei slangetjes. Nu was het zover en werd ik naar de OK gereden. Daar was een kompleet team aanwezig, inclusief de chirurg.
De anesthesist vertelde mij dat ik me dadelijk moe zou gaan voelen en ik dan geopereerd zou gaan worden. Ik kreeg er verder niets meer van mee.

Voor mensen die willen weten welke peestransplantatie er bij mij heeft plaats gevonden staat er hier een filmpje online om te bekijken.


Ik werd in de uitslaapkamer wakker en kreeg een spalk aangemeten. Die wordt aangelegd bij “verse” letsels om verder zwelling toe te laten en inklemmingen te voorkomen.Na het verdwijnen van de zwelling zal een volledig gipsverband de spalk vervangen.
Het bijkomen duurde niet lang want ik was klaarwakker. Ik werd naar de kamer terug gereden waar men net het avond eten aan het rondbrengen was.


Ondanks dat ik net uit narcose kwam, kreeg ik toch een bord eten voorgeschoteld. Ik moest even een paar minuten pakken om de misselijkheid kwijt te raken, maar heb daarna lekker gegeten.




s'avonds was er voetballen op de nieuwe tv en was er bezoek van Jolanda. De pijn viel mee, maar een gipsen poot is wel wennen.










maandag 15 juli 2013

Hardlooproutes in IJsselstein

Ongeveer drie maanden geleden las ik een oproep in de plaatselijke krant of er mensen waren die mee wilden denken over de ontwikkeling van diverse hardlooproutes in IJsselstein, mijn woonplaats.
Omdat ik daar wel affiniteit mee heb en zoals mensen die mij kennen wel weten, ik altijd wel wat vrijwilligerswerk probeer te doen, reageerde ik op de oproep en werd uitgenodigd voor een kennismakingsavond.

Het bleek een leuke actieve groep mensen te zijn, die samen graag een zevental nieuwe routes wilden bedenken.
Later bleek dat alles erbij hoorde net ontwerpen en bestellen van stickers, het plakken, het bord op het Podiumterrein en zelfs een nieuwe striping op de baan op het terrein bedachten we en passant er nog even bij.

Op 8 Juli was het zover en mocht ik met Burgemeester van den Brink het bord onthullen waarop de routes staan afgebeeld. Dat was best wel stoer.
Een mooi voorbeeld van een burgerinitiatief waarbij de gemeente IJsselstein zich van zijn beste kant heeft laten zien.

Harmke Martens en Ron van Reenen waren de contactpersonen vanuit de gemeente IJsselstein en wethouder Marijke van beukering was vanaf het begin gelijk enthousiast.
Heel erg bedankt dames en heer, zo kan het dus ook!

Aansluitend liepen we met een grote groep fanatiekelingen de 2,5 km route en dat was tevens mijn laatste keer hardlopen dit jaar waarschijnlijk ivm de blessure aan mijn voet.

Ik heb ervan genoten en vond het toch wel gaaf, ook Jolanda liep een deel mee, evenals een aantal @Loopmaatjes.

Al met al worden de routes nu al veel gebruikt en als je er meer van wilt weten volgt onderstaand een aantal artikelen en foto's.












Artikel RTV 9:



IJsselstein heeft zeven nieuwe hardlooproutes!

In IJsselstein zijn maandagavond 8 Juli 2013 maar liefst zeven nieuwe hardlooproutes onthuld.
De routes zijn bedacht door tien inwoners van de Baroniestad en in samenwerking met de gemeente IJsselstein tot uitvoer gebracht.

Samen met de actieve burgers werd door burgemeester van den Brink op het Podiumterrein  aan het Basiliekpad, een bord met informatie over de hardlooproutes onthuld. Er hadden zich veel belangstellenden en hardlopers gemeld om het moment bij te wonen. De projectgroep kwam eerst bij elkaar om samen het goede resultaat te vieren middels koffie met gebak in het stadhuis. en de pers te woord te staan. Daarna ging het gezelschap naar het evenemententerrein het Podium om samen met andere hardlopers de route in gebruik te nemen. Een bont gekleurde stoet liep samen de 2,5 km route die als naam "De stadsroute" heeft meegekregen en bijzonder geschikt is voor de jeugd en mensen die op een sportieve manier met IJsselstein willen kennismaken. Zo heeft elke route zijn eigen kenmerken en een eigen naam. Op de website van de gemeente IJsselstein zijn de routes ook te vinden, samen met een uitgebreide omschrijving. U kunt deze vinden op: http://www.ijsselstein.nl/hardlooproutes.
Alle routes zijn ook geschikt om te wandelen en de meeste zijn ook een leuke fietsroute, voor ieder wat wils. Er is in het bijzonder gelet op de autoluwheid van de routes en de veiligheid van de gebruikers. Op gevaarlijke punten is een sticker aangebracht om de mensen hierop te wijzen. De routes hebben verder ieder een eigen kleur en zijn  middels stickers en bordjes te volgen.

Het is het eerste project van een nieuw initiatief van de gemeente IJsselstein om te werken met burgerinitiatieven.
Hierbij stelt de gemeente de kaders vast en kunnen inwoners binnen die grenzen hun initiatief ontplooien. Daarbij werkt de gemeente zo veel als mogelijk facilitair mee aan knelpunten en oplossingen.

Beide partijen kijken zeer tevreden terug op het project dat maar enkele maanden nodig had om van idee tot oplevering te komen. Het project team van de inwoners stimuleert dan ook andere inwoners om zeker met ideeën aan te kloppen bij de gemeente. "Wij hebben geen enkele stugheid ervaren en zowel het bestuur als de ambtenaren hebben zich flexibel en meewerkend opgesteld".

Omdat het project ruim binnen het gestelde budget van 5000 euro is gebleven, bleef er nog budget over. De groep had dan ook nog een verassing in petto voor wethouder Marijke van Beukering (o.a. sport) die ook aanwezig was om de route mee te lopen. Zij is een voorvechter van  JOGG (Jongeren op Gezond Gewicht) die in IJsselstein graag een aantal waterpunten wil aanbrengen om zo de jeugd te behoeden voor overgewicht. Initiatiefnemer Erik Wierstra overhandigde haar de eerste 1000 euro voor de aanleg van een waterpomp op het podiumterrein. Er is totaal ca 6000 euro benodigd, maar zoals Wierstra al benadrukte: "De eerste 1000 euro is hiermee een feit".

Op het podiumterrein is ook een baan uitgezet met afstandsaanduidelingen (elke 100 meter) zodat deze exact rondes van 400 meter heeft gekregen. Hierdoor is het gebruik van de baan voor veel groepen nu mogelijk geworden. Zo kan er bijvoorbeeld een Coopertest worden gehouden. Maar ook de reeds bestaande Coopertestbaan op het sportpark IJsseloever wordt weer in ere hersteld.

Er zal op veel digitale plekken ook actief gepromoot worden om de IJsselsteinse routes te gebruiken. In IJsselstein zijn er veel initiatieven en is er bijvoorbeeld een Faceboekpagina van "De IJsselsteinse lopers. (https://www.facebook.com/IJsselsteinseLopers) en de Loopmaatjes community is ook erg actief in- en rond IJsselstein  (http://www.loopmaatjes.nl). Ook hebben naast veel persoonlijke initiatieven ook Re-active en Adelaar Sport actief meegewerkt om het initiatief bekend te maken.

Iedereen is bij deze uitgenodigd gebruik te maken van de routes en te laten weten hoe deze is bevallen. 


dinsdag 2 juli 2013

Op weg naar de operatie



Op 2 Juli heb ik me weer gemeld in het Antonius ziekenhuis in Utrecht. Dit keer bij de chirurg. Een aardige man die me direct op me gemak stelde. Ik kon mijn verhaal kwijt en hij besloot direct te kijken of de gestelde diagnose klopt met wat zijn bevindingen zouden zijn.

Ik moest een aantal oefeningen doen, zoals evenwicht en op mijn tenen staan, en beide tegelijk. Dit zag er volgens de chirurg en zijn assistente goed uit. Nu waren de kracht oefeningen aan de hand en ik moest tegendruk geven met mijn voeten aan druk van buitenaf. Dat ging bij de goede voet zonder problemen, echter bleek ik bij het defecte exemplaar totaal geen tegendruk te kunnen geven. Dit was voor mij ook een echte eye-opener. Ik werd er zelfs even duizelig van toen ik bemerkte dat er geen zijdelingse kracht meer was. Dit is nodig voor de voetafrol tijdens het lopen en natuurlijk nog belangrijker tijdens het hardlopen.

Hij had geen twijfel dat de pees een volledige ruptuur heeft en dus los is van de wreef, voor mij dus gezien de eerdere echo geen verassing.
Ik benadrukte nogmaals hoe belangrijk sporten voor mij is, hij bekeek de spieren in mijn benen en voeten nogmaals en besloot tot operatie. ik kon een zucht van verlichting niet onderdrukken, want dit betekende dat eventueel sporten als alles goed verloopt, nog tot de mogelijkheden behoort.

Hij vertelde wat er ongeveer voor nodig is, een peestransplantatie uit een ander deel van mijn voet, het doorknippen en verlengen van de achillespees en ca 6-8 weken het gips in. Daarna volgt dan een hele lange revalidatieperiode. Ik dacht alleen maar aan het kunnen sporten.

Over twee weken volgt dan nog een MRI scan. Als die goed is, dan wordt op 13 Augustus in een gesprek de afspraak gemaakt voor de operatie. Alles alles goed gaat, zou ik volgend jaar weer kunnen gaan sporten.


vrijdag 28 juni 2013

Eindelijk duidelijkheid

Op 28 juni had ik weer een afspraak bij Sportclinics in Utrecht. Zij zijn gevestigd in het voormalig Oudenrijn Ziekenhuis, nu een onderdeel van Sint Antonius en binnenkort te vinden in Leidsche Rijn.

Via de huisarts kwam ik niet veel verder dus mijn hoop was wederom gevestigd op de specialisten van Sportclinics.

Na een paar eenvoudige testen keek de arts zorgelijk en stuurde mij direct door naar de echo in het zelfde ziekenhuis.

Na enige tijd wachten mocht ik naar binnen en werd de echo uitgevoerd. De eerste berichten waren verontrustend. "Ik zie erg veel verkalking en rommel zitten". "Ok", zei ik en wachtte verder de scan af. "De Tibialis Posterior zit nog vast" was de volgende opmerking en de scan ging verder naar beneden. "Ow nee, ik maak u blij met een dode mus, ik zie hem niet mee aan de andere kant". Dat klopte wel met mijn beleving dat het bij de voetboog los was gescheurd. Dit was nu bevestigd. Dat het een zeldzame aandoening is, kun je hier lezen.




Ik voelde me opgelucht en depressief tegelijk. Te weten wat er fout zit en dit officieel bevestigd krijgen, of de wetenschap dat het hardlopen wel eens klaar zou kunnen zijn..

Dus weer terug naar de arts, hij vertelde dat het niet altijd met een operatie afgedaan kan worden en bij "oudere" mensen ook vaak niet geopereerd kan worden, Ik kreeg een verwijzing voor een gesprek met een chirurg die gespecialiseerd is in dit soort operaties en hij moet dan maar bekijken wat er nog mogelijk is.

Wordt vervolgd..




woensdag 19 juni 2013

Het einde der tijden is aangebroken

Sinds maart loop ik al met een blessure, een vervelende zoals ik hier al zo vaak van me afschreef. Gisteren was het weer zover. De deurbel klinkt, ik sta op, loop naar de trap en zet mijn voet precies verkeerd neer: **kraak**. Een luid geluid, een stekende pijn en het zweet brak me uit. Ik strompel naar beneden en daar blijkt de afspraak voor mijn zoon te staan, die hem ook nog eens vergeten was. Al met al dus veel pijn om eigenlijk niets.

Omdat ik geen drie stappen achter elkaar kan lopen dus vanmorgen direct de huisarts maar gebeld. Bij Sportsclinic kan ik pas eind Juni terecht. De huisarts heeft opnieuw naar mijn voet gekeken en verdenkt mijn voet van een chronische peesschede ontsteking en ontsteking van de zgn. Tibialis Posterior, het verschijnsel van kraken hoort daarbij en ik heb geen pijn waar ik bij scheuring wel pijn zou moeten hebben. Aan de andere kant heb ik wel veel pijn, waar de pijn minder zou moeten zijn, dus zegt u het maar..
Het is verwant aan de zgn "Hielspoor", ook een vervelende en langdurige blessure waar veel loopmaatjes over mee kunnen praten. En dus ook net zo'n revalidatietraject.

Dus ik moet verder met het traject waarop ik al bezig ben. Maar zei de huisarts serieus kijkend : "op onze leeftijd moeten we ook accepteren dat sommige dingen niet meer kunnen". Zei hij nu net dat ik wellicht niet meer kan hardlopen?

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb verkeerde en doorgezakte voeten, mijn knieën staan verkeerd naar binnen, enkels krijgen teveel druk. Of ik wel goede aangepaste schoenen heb. Wel kwam boven water dat ik beter nooit meer op minimalistische schoenen kan gaan lopen. Ik kan beter de versie met de hogere hak gebruiken, aangepaste zolen en moet leren recht te lopen. Ja daar was ik dus met de manueel therapeut allang mee bezig toen de ellende begon. Maar goed het advies is dus, aangepaste schoenen, zooltjes, drie keer per dag ijs erop, ibuprofen als pijnstiller en ontstekingsremmer en rust, rust en nog eens rust. Eigenlijk wat de specialist bij Sportsclinic ook al voorzichtig zei. Maar wel snel weer bewegen zodra het kan! Gelukkig zijn ze het daarover ook eens.

En ik loop best fijn op schoenen met een wat lagere hak, de Saucony met een heeldrop van 4 mm en ik heb ook een paar die 8 mm heeldrop heeft. Niet meer doen is het advies en blootsvoets op de loopband al helemaal niet. Nee ik zal het in de toekomst moeten doen met fietsen en zwemmen, misschien kleine stukjes hardlopen, maar moet me er niet teveel van voorstellen op "mijn leeftijd".




Toen ik 12 was, ben ik ooit in Italie van een berg gekieperd met een skatebord, tja die weg ging steeds naar beneden en ik dus net zo lang sneller totdat ik de bocht uitvloog. Ik raakte een boom op 4 meter hoogte en kwam daarna automatisch beneden terecht. Knie naar de klote en de mededeling dat ik misschien wel nooit meer normaal zou kunnen lopen. Ik moest er na het voltooien van mijn eerste marathon nog eens aan terugdenken.

Dus einde hardloopcarriere, dat gaat het niet worden voor mij, ik accepteer dat niet en ik kan het opbrengen heel lang rust te nemen om daarna weer op te gaan bouwen. Ik kom terug, ik ga weer een marathon lopen, al ben ik 80 jaar oud!
Stoere praat natuurlijk voor iemand die zich heel naar voelt als hij niet kan hardlopen. Maar eind Juni weer naar Sportsclinic en kijken hoe we verder moeten gaan.

Voorlopig dus niet hardlopen en niet fietsen. Ik heb nog wel een paar leuke films staan, ook leuk in een snikhete zomer....



zaterdag 15 juni 2013

Colours By The Sea in Vlissingen

Het moest een feestje gaan worden en dat werd het ook wel. Lang was het erg spannend of ik kon gaan lopen op de Funrun in Vlissingen. Colours By The Sea is een zgn. Colourrun, een hype over gewaaid uit Amerika, waarbij je om de kilometer met een kleur wordt overgoten. Het is dan de bedoeling dat je helemaal gekleurd over de finish komt. Geen wedstrijd dus, maar gewoon lol voor mensen die hardlopen leuk vinden.

Ondanks dat de blessure nog steeds in de voet zit, toch maar besloten te gaan lopen, ik wilde het gewoon niet missen en wat is nou 5 kilometer voor een marathonloper :)
Jolanda zou hem ook gaan lopen, dus ik had ook nog gezelschap, wat wil je nog meer!

We gingen al vroeg naar Vlissingen en konden bij mijn ouders vertoeven. Dat is aan de boulevard in Vlissingen, en laat nou net de loop daar gehouden worden. Prima slaapplaats dus gelijk. We zouden er gewoon een gezellig weekend van maken en dat werd het ook.
In de middag lekker gewinkeld in Vlissingen en het t-shirt en de zonnenbril opgehaald bij het wedstrijdsecretariaat, dat ging supersnel hier in Vlissingen.

Omdat de loop in de avond werd gehouden, konden we eerst lekker aanschuiven en kregen we een van mijn favoriete gerechten voorgeschoteld: Asperges met aardappelen en aspergeham. Heerlijk gewoon!
Na het eten gingen we al vroeg richting het Belamypark waar de start gehouden zou gaan worden. Om 18:45 zou er ook een tweetup zijn van de @loopmaatjes, maar dat vel een beetje tegen. De meeste Loopmaatjes zaten nog aan het eten, omdat het vanwege de drukte allemaal wat uitliep. Op de Colours By The Sea kwamen ruim 5500 lopers en de nodihe begeleiding af, dus dat geeft een inmense drukte bij de horeca.

Marteijn was er wel en het spandoek hing netjes op het rendez vous punt. Omdat we vroeg waren, liepen we gelijk tegen een knelpunt aan. De toiletten waren betaald en we hadden geen geld bij ons gestoken. Dus maar weer snel terug naar de boulevard om wat geld te halen en een toiletbezoek aldaar af te ronden.


 We waren in ieder geval ruim voor de start weer terug, die ook nog eens uitgesteld was vanwege de vele  bezoekers die nog geen parkeerplek hadden gevonden. Maar uiteindelijk ging het hele spektakel van start met een startschot van de burgemeester en een hoop kleuren.

Echt doorlopen was niet mogelijk en dat was gezien de blessure maar goed ook, in een drafje liep ik naast Jolanda en waren we op weg naar het eerste kleurenpunt. Dat bleek groen te zijn en we werden van top tot teen "gegroend'. Dat was gaaf!!


 Zo volgden ook Geel, Oranje en Roze nog. Met de blessure ging het redelijk, behalve het stuk over het strand, door de beweging van het wegzakken in het zand, ging ik door de grond van de pijn, maar opgeven kon niet. Dus maar even gewandeld en op het hardere stuk weer proberen te gaan lopen.






We waren nog redelijk vooraan bij de finish, dus de grote drukte moest nog komen. Daar kregen we wat water, dat we dankbaar op deze warme dag in ontvangst namen. Bij de finish ontmoetten we ook nog familieleden die speciaal waren komen kijken., Erg leuk allemaal.



In de avond was er nog een leuk feestje en dat maakte de dag kompleet. Aangekomen op ons slaapadres nog een wijntje en nagenieten van een perfect georganiseerde dag. Dat kunnen ze daar wel in Vlissingen!




Na de loop speelde voet wel behoorlijk op, maar deze hebben we dan toch weer gehad!

zondag 2 juni 2013

Een stapje verder?

Via de huisarts kreeg ik een verwijzing voor een specialist in het Antonius Ziekenhuis in Utrecht, het voormalige Ziekenhuis Oudenrijn. Inmiddels kamp ik meer dan 3 maanden met een vervelende blessure aan de voet en kom ik daardoor nog maar weinig toe aan sporten. Zelfs fietsen is ongemakkelijk, ondanks dat ik dat nog wel probeer bij te houden.

Ik heb drie keer een stukje gerend op de loopband, zonder schoenen, en in een heel rustig tempo. Veel verbetering lijkt er echter niet te zijn, na een minuut of 10 komt de pijn terug en moet ik weer stoppen.

Deze week heb ik me dus gemeld bij Sportclinics in Utrecht, waar ook veel topsporters onder behandeling zijn voor de meest uiteenlopende klachten en blessures. Ik meldde me op vrijdag 31 mei dus daar om eens te kijken of zij mij nog vooruit zouden kunnen helpen. Omdat alles onder een dak zit, van artsen, via Fysiotherapie tot een eventuele operatie of revalidatiebegeleiding had ik er wel vertrouwen in.

Ik ben daar grondig onderzocht en het goede nieuws is dat ik voor mijn leeftijd in prima staat ben, toch ook leuk te weten. Na een aantal onderzoeken en oefeningen werden er een aantal dingen duidelijk. Mijn zgn. rompstabilitetit is belabberd, mijn voeten zijn doorgezakt en de oorzaak van alle klachten zit in een van de drie pezen die in de voet lopen. De meest diepliggende ook nog, die mogelijk de beide andere pezen ook nog eens belemmerd in hun beweging.

Ja wat moet je met deze wetenschap, interessanter is hoe het weer beter te krijgen is en natuurlijk ook hoe het verder te voorkomen is. Nou deze mensen zijn in ieder geval duidelijk over een aantal zaken. Ik heb behoorlijke steun nodig tegen het doorzakken, ze hebben geen vertrouwen in zooltjes die speciaal aangemeten worden en nog minder in alle voorzieningen in de moderne loopschoenen. Dus wel een antipronatiezooltje gaan gebruiken tegen doorklappen van de voet, maar geen verdere ontwikkelingen te verwachten op dat gebied.

Een deel van de oplossing bleek in ieder geval een corticosteroïd-injectie te zijn, een pijnlijke injectie waarbij onstekkingremmende medicijnen direct in de pees-schede wordt ingespoten. En dan blijkt ook gelijk het nadeel van "alles onder één dak", want ik kreeg de injectie ook gelijk toegediend. Het was niet overdreven, wat een vreselijke pijn, maar goed: alles om een stapje vooruit te komen.

Mogelijk doordat er een aantal zaken bij mij zijn rechtgezet door de manueel therapuet zijn mijn pezen en spieren lui geworden in de rechtervoet en krijgen ze nu teveel op hun lazer. Ik moet dat dus langzaam op gaan bouwen met oefeningen en vooral oefeningen met betrekking tot de rompstabiliteit. Daarnaast moeten zooltjes zorgen dat mijn voet niet te ver door kan zakken en ik mag blijven bewegen.

Maar juist dat bewegen gaat me nog niet geweldig af, dus deze week wat fietsen en wachten totdat de bestelde zooltjes binnen zijn. Maar eigenlijk droom ik snachts van de lange afstanden in de mooie zomerzon, want lopen in de kou daar hou ik toch niet zo van...

Nu enkele dagen later lijkt de zwelling ietsje af te nemen, maar de gevoeligheid is nog hetzelfde. We wachten weer af.