Eindelijk duidelijkheid

Op 28 juni had ik weer een afspraak bij Sportclinics in Utrecht. Zij zijn gevestigd in het voormalig Oudenrijn Ziekenhuis, nu een onderdeel van Sint Antonius en binnenkort te vinden in Leidsche Rijn.

Via de huisarts kwam ik niet veel verder dus mijn hoop was wederom gevestigd op de specialisten van Sportclinics.

Na een paar eenvoudige testen keek de arts zorgelijk en stuurde mij direct door naar de echo in het zelfde ziekenhuis.

Na enige tijd wachten mocht ik naar binnen en werd de echo uitgevoerd. De eerste berichten waren verontrustend. "Ik zie erg veel verkalking en rommel zitten". "Ok", zei ik en wachtte verder de scan af. "De Tibialis Posterior zit nog vast" was de volgende opmerking en de scan ging verder naar beneden. "Ow nee, ik maak u blij met een dode mus, ik zie hem niet mee aan de andere kant". Dat klopte wel met mijn beleving dat het bij de voetboog los was gescheurd. Dit was nu bevestigd. Dat het een zeldzame aandoening is, kun je hier lezen.

Ik voelde me opgelucht en depressief tegelijk. Te weten wat er fout zit en dit officieel bevestigd krijgen, of de wetenschap dat het hardlopen wel eens klaar zou kunnen zijn..

Dus weer terug naar de arts, hij vertelde dat het niet altijd met een operatie afgedaan kan worden en bij "oudere" mensen ook vaak niet geopereerd kan worden, Ik kreeg een verwijzing voor een gesprek met een chirurg die gespecialiseerd is in dit soort operaties en hij moet dan maar bekijken wat er nog mogelijk is.

Wordt vervolgd..

Het einde der tijden is aangebroken

Sinds maart loop ik al met een blessure, een vervelende zoals ik hier al zo vaak van me afschreef. Gisteren was het weer zover. De deurbel klinkt, ik sta op, loop naar de trap en zet mijn voet precies verkeerd neer: **kraak**. Een luid geluid, een stekende pijn en het zweet brak me uit. Ik strompel naar beneden en daar blijkt de afspraak voor mijn zoon te staan, die hem ook nog eens vergeten was. Al met al dus veel pijn om eigenlijk niets.

Omdat ik geen drie stappen achter elkaar kan lopen dus vanmorgen direct de huisarts maar gebeld. Bij Sportsclinic kan ik pas eind Juni terecht. De huisarts heeft opnieuw naar mijn voet gekeken en verdenkt mijn voet van een chronische peesschede ontsteking en ontsteking van de zgn. Tibialis Posterior, het verschijnsel van kraken hoort daarbij en ik heb geen pijn waar ik bij scheuring wel pijn zou moeten hebben. Aan de andere kant heb ik wel veel pijn, waar de pijn minder zou moeten zijn, dus zegt u het maar..
Het is verwant aan de zgn "Hielspoor", ook een vervelende en langdurige blessure waar veel loopmaatjes over mee kunnen praten. En dus ook net zo'n revalidatietraject.

Dus ik moet verder met het traject waarop ik al bezig ben. Maar zei de huisarts serieus kijkend : "op onze leeftijd moeten we ook accepteren dat sommige dingen niet meer kunnen". Zei hij nu net dat ik wellicht niet meer kan hardlopen?

Om een lang verhaal kort te maken, ik heb verkeerde en doorgezakte voeten, mijn knieën staan verkeerd naar binnen, enkels krijgen teveel druk. Of ik wel goede aangepaste schoenen heb. Wel kwam boven water dat ik beter nooit meer op minimalistische schoenen kan gaan lopen. Ik kan beter de versie met de hogere hak gebruiken, aangepaste zolen en moet leren recht te lopen. Ja daar was ik dus met de manueel therapeut allang mee bezig toen de ellende begon. Maar goed het advies is dus, aangepaste schoenen, zooltjes, drie keer per dag ijs erop, ibuprofen als pijnstiller en ontstekingsremmer en rust, rust en nog eens rust. Eigenlijk wat de specialist bij Sportsclinic ook al voorzichtig zei. Maar wel snel weer bewegen zodra het kan! Gelukkig zijn ze het daarover ook eens.

En ik loop best fijn op schoenen met een wat lagere hak, de Saucony met een heeldrop van 4 mm en ik heb ook een paar die 8 mm heeldrop heeft. Niet meer doen is het advies en blootsvoets op de loopband al helemaal niet. Nee ik zal het in de toekomst moeten doen met fietsen en zwemmen, misschien kleine stukjes hardlopen, maar moet me er niet teveel van voorstellen op "mijn leeftijd".




Toen ik 12 was, ben ik ooit in Italie van een berg gekieperd met een skatebord, tja die weg ging steeds naar beneden en ik dus net zo lang sneller totdat ik de bocht uitvloog. Ik raakte een boom op 4 meter hoogte en kwam daarna automatisch beneden terecht. Knie naar de klote en de mededeling dat ik misschien wel nooit meer normaal zou kunnen lopen. Ik moest er na het voltooien van mijn eerste marathon nog eens aan terugdenken.

Dus einde hardloopcarriere, dat gaat het niet worden voor mij, ik accepteer dat niet en ik kan het opbrengen heel lang rust te nemen om daarna weer op te gaan bouwen. Ik kom terug, ik ga weer een marathon lopen, al ben ik 80 jaar oud!
Stoere praat natuurlijk voor iemand die zich heel naar voelt als hij niet kan hardlopen. Maar eind Juni weer naar Sportsclinic en kijken hoe we verder moeten gaan.

Voorlopig dus niet hardlopen en niet fietsen. Ik heb nog wel een paar leuke films staan, ook leuk in een snikhete zomer....

Colours By The Sea in Vlissingen

Het moest een feestje gaan worden en dat werd het ook wel. Lang was het erg spannend of ik kon gaan lopen op de Funrun in Vlissingen. Colours By The Sea is een zgn. Colourrun, een hype over gewaaid uit Amerika, waarbij je om de kilometer met een kleur wordt overgoten. Het is dan de bedoeling dat je helemaal gekleurd over de finish komt. Geen wedstrijd dus, maar gewoon lol voor mensen die hardlopen leuk vinden.

Ondanks dat de blessure nog steeds in de voet zit, toch maar besloten te gaan lopen, ik wilde het gewoon niet missen en wat is nou 5 kilometer voor een marathonloper :)
Jolanda zou hem ook gaan lopen, dus ik had ook nog gezelschap, wat wil je nog meer!

We gingen al vroeg naar Vlissingen en konden bij mijn ouders vertoeven. Dat is aan de boulevard in Vlissingen, en laat nou net de loop daar gehouden worden. Prima slaapplaats dus gelijk. We zouden er gewoon een gezellig weekend van maken en dat werd het ook.
In de middag lekker gewinkeld in Vlissingen en het t-shirt en de zonnenbril opgehaald bij het wedstrijdsecretariaat, dat ging supersnel hier in Vlissingen.

Omdat de loop in de avond werd gehouden, konden we eerst lekker aanschuiven en kregen we een van mijn favoriete gerechten voorgeschoteld: Asperges met aardappelen en aspergeham. Heerlijk gewoon!
Na het eten gingen we al vroeg richting het Belamypark waar de start gehouden zou gaan worden. Om 18:45 zou er ook een tweetup zijn van de @loopmaatjes, maar dat vel een beetje tegen. De meeste Loopmaatjes zaten nog aan het eten, omdat het vanwege de drukte allemaal wat uitliep. Op de Colours By The Sea kwamen ruim 5500 lopers en de nodihe begeleiding af, dus dat geeft een inmense drukte bij de horeca.

Marteijn was er wel en het spandoek hing netjes op het rendez vous punt. Omdat we vroeg waren, liepen we gelijk tegen een knelpunt aan. De toiletten waren betaald en we hadden geen geld bij ons gestoken. Dus maar weer snel terug naar de boulevard om wat geld te halen en een toiletbezoek aldaar af te ronden.


 We waren in ieder geval ruim voor de start weer terug, die ook nog eens uitgesteld was vanwege de vele  bezoekers die nog geen parkeerplek hadden gevonden. Maar uiteindelijk ging het hele spektakel van start met een startschot van de burgemeester en een hoop kleuren.

Echt doorlopen was niet mogelijk en dat was gezien de blessure maar goed ook, in een drafje liep ik naast Jolanda en waren we op weg naar het eerste kleurenpunt. Dat bleek groen te zijn en we werden van top tot teen "gegroend'. Dat was gaaf!!


 Zo volgden ook Geel, Oranje en Roze nog. Met de blessure ging het redelijk, behalve het stuk over het strand, door de beweging van het wegzakken in het zand, ging ik door de grond van de pijn, maar opgeven kon niet. Dus maar even gewandeld en op het hardere stuk weer proberen te gaan lopen.

We waren nog redelijk vooraan bij de finish, dus de grote drukte moest nog komen. Daar kregen we wat water, dat we dankbaar op deze warme dag in ontvangst namen. Bij de finish ontmoetten we ook nog familieleden die speciaal waren komen kijken., Erg leuk allemaal.



In de avond was er nog een leuk feestje en dat maakte de dag kompleet. Aangekomen op ons slaapadres nog een wijntje en nagenieten van een perfect georganiseerde dag. Dat kunnen ze daar wel in Vlissingen!




Na de loop speelde voet wel behoorlijk op, maar deze hebben we dan toch weer gehad!

Een stapje verder?

Via de huisarts kreeg ik een verwijzing voor een specialist in het Antonius Ziekenhuis in Utrecht, het voormalige Ziekenhuis Oudenrijn. Inmiddels kamp ik meer dan 3 maanden met een vervelende blessure aan de voet en kom ik daardoor nog maar weinig toe aan sporten. Zelfs fietsen is ongemakkelijk, ondanks dat ik dat nog wel probeer bij te houden.

Ik heb drie keer een stukje gerend op de loopband, zonder schoenen, en in een heel rustig tempo. Veel verbetering lijkt er echter niet te zijn, na een minuut of 10 komt de pijn terug en moet ik weer stoppen.

Deze week heb ik me dus gemeld bij Sportclinics in Utrecht, waar ook veel topsporters onder behandeling zijn voor de meest uiteenlopende klachten en blessures. Ik meldde me op vrijdag 31 mei dus daar om eens te kijken of zij mij nog vooruit zouden kunnen helpen. Omdat alles onder een dak zit, van artsen, via Fysiotherapie tot een eventuele operatie of revalidatiebegeleiding had ik er wel vertrouwen in.

Ik ben daar grondig onderzocht en het goede nieuws is dat ik voor mijn leeftijd in prima staat ben, toch ook leuk te weten. Na een aantal onderzoeken en oefeningen werden er een aantal dingen duidelijk. Mijn zgn. rompstabilitetit is belabberd, mijn voeten zijn doorgezakt en de oorzaak van alle klachten zit in een van de drie pezen die in de voet lopen. De meest diepliggende ook nog, die mogelijk de beide andere pezen ook nog eens belemmerd in hun beweging.

Ja wat moet je met deze wetenschap, interessanter is hoe het weer beter te krijgen is en natuurlijk ook hoe het verder te voorkomen is. Nou deze mensen zijn in ieder geval duidelijk over een aantal zaken. Ik heb behoorlijke steun nodig tegen het doorzakken, ze hebben geen vertrouwen in zooltjes die speciaal aangemeten worden en nog minder in alle voorzieningen in de moderne loopschoenen. Dus wel een antipronatiezooltje gaan gebruiken tegen doorklappen van de voet, maar geen verdere ontwikkelingen te verwachten op dat gebied.

Een deel van de oplossing bleek in ieder geval een corticosteroïd-injectie te zijn, een pijnlijke injectie waarbij onstekkingremmende medicijnen direct in de pees-schede wordt ingespoten. En dan blijkt ook gelijk het nadeel van "alles onder één dak", want ik kreeg de injectie ook gelijk toegediend. Het was niet overdreven, wat een vreselijke pijn, maar goed: alles om een stapje vooruit te komen.

Mogelijk doordat er een aantal zaken bij mij zijn rechtgezet door de manueel therapuet zijn mijn pezen en spieren lui geworden in de rechtervoet en krijgen ze nu teveel op hun lazer. Ik moet dat dus langzaam op gaan bouwen met oefeningen en vooral oefeningen met betrekking tot de rompstabiliteit. Daarnaast moeten zooltjes zorgen dat mijn voet niet te ver door kan zakken en ik mag blijven bewegen.

Maar juist dat bewegen gaat me nog niet geweldig af, dus deze week wat fietsen en wachten totdat de bestelde zooltjes binnen zijn. Maar eigenlijk droom ik snachts van de lange afstanden in de mooie zomerzon, want lopen in de kou daar hou ik toch niet zo van...

Nu enkele dagen later lijkt de zwelling ietsje af te nemen, maar de gevoeligheid is nog hetzelfde. We wachten weer af.

Wat een gedoe!

Ik kan het inmiddels niet meer anders omschrijven: Gedoe!

Zoals al eerder over geschreven is het blessureleed alom en ben ik zowel bij de huisarts, fysiotherapeut , alswel de manueel therapeut niet veel verder gekomen dan rust, rust en nog eens rust.

Al een tijdje geen blogs meer van deze hardloper, en dat komt dus met name omdat er weinig meer gelopen is. De laatste poging was een wedstrijd in mijn eigen woonplaats: De IJsselsteinloop.
Een geweldig leuke wedstrijd waar ik uit zou komen op de Halve marathon. Omdat ik nog steeds last had van een blessure aan of rond de enkel, besloot ik de afstand om te laten zetten naar de 10 kilometer.

In de ochtend had ik nog een leuke meeting gehad met een aantal @loopmaatjes en het weer zag er prima uit. Dus stond ik met veel plezier aan de start samen met de talloze andere lopers die de weg naar IJsselstein hadden kunnen vinden.

Na het startschot kwam er langzaam beweging in de karavaan en kon ik langzaam toe werken naar een voor mij prettige snelheid. Een poging PR te verbeteren had ik allang laten schieten, en ik wilde gewoon naar vermogen gaan rennen. Direct aan het begin voelde ik mijn voet, ondanks de ontstekingsremmer en pijnstilling al direct zitten. Toch had ik niet te mopperen over de snelheid, zonder echt aan te zetten, lag die tegen de 13 km per uur. Na 1800 meter schoot de pijn er echter volledig in en trok ook naar beide bovenbenen door waarschijnlijk een geforceerde loophouding. Dus dan maar slim zijn en direct uitgestapt bij het 2 kilometerpunt, op 150 meter van mijn huis af.

Deze loop was dus alweer snel voorbij en ondanks het fijne gevoel van het rennen, toch weer een domper. Maar weer terug naar de huisarts, kijken of we weer een verwijzing kunnen scoren.

De @Loopmaatjes estafette in de Loop van Leidsche Rijn

Het moest het grootste evenement worden van de @loopmaatjes community en dat werd het ook. Doordat in totaal 27 teams zich hadden opgegeven werd de estafette ook nog eens officieel bezegeld met de naam van de @Loopmaatjes community, hoe cool is dat!

Ik zou hem lopen met loopmaatje Ronald Brak uit IJsselstein en de verdeling was gemaakt op 10 km door ondergetekende en Ronald zou de laatste vijf kilometers volmaken.

Omdat er een dagprogramma was gemaakt, was ik al vroeg ter plaatse in Vleuten en kon de auto nog redelijk makkelijk kwijt. Ook Ronald was er al, want zijn zoon Dlanor liep de 2 kilometer en moest al vroeg starten.

Ter plaatse aangekomen was het weer een feest der herkenning met Marteijn en de andere Loopmaatjes die allemaal voor de gelegenheid hun outfit aangetrokken hadden, wat een leuk gezicht.

Hier moest natuurlijk een foto van gemaakt worden en ook van de afzonderlijke teams werd een leuke foto gemaakt op het podium tussen de Romeinen die speciaal voor de gelegenheid weer tot leven waren gewekt. De sfeer was direct al top en ondanks mijn blessure was ik toch blij om hier te kunnen zijn.

Na het maken van de fotoś nog even hier en daar bijgekletst en toen mochten we naar de startvakken toe. Omdat we in de Estafette liepen mochten we direct achter de prominente lopers starten en dat was leuk..

Na de start bleek mijn voet wel wat gevoelig te zijn, maar ik zou de pret er niet door laten drukken, verschillende loopmaatjes schoten ervandoor, ik liet ze gaan, want ik moest de dubbele afstand afleggen, alvorens te worden afgelost door Ronald. Omdat ik weinig had gelopen de afgelopen periode na de marathon van Rotterdam deed ik rustig aan voor mijn gevoel, maar bleek toch wel lekker door te lopen.

De eerste 5 kilometer tikte ik netjes af in 24:25, een keurig tempo. Bij het wisselpunt zag ik alle loopmaatjes staan en een aantal mensen die al waren afgelost stonden uit te hijgen. Ik hield het tempo er rustig op en begon aan het tweede deel van het traject. Ook nu liep ik de afstand lekker vlak weg in 24:26 en zag Ronald al staan. Bij de wissel probeerde ik hem te helpen met het hesje aan te doen, maar dat bleek later op zijn kop te zijn.

Ik riep naar Ronald dat ik even uit zou hijgen en weer bij hem aan zou sluiten, want ik had bij nader inzien niet echt zin in een busje terug naar de finish te gaan als ik me ook goed genoeg voelde om nog 5 kilometer er bij te lopen. Dus zo gezegd zo gedaan en nadat ik wat op adem was gekomen rustig begonnen aan het laatste deel.

Onderweg kwam ik loopmaatje Arne Coomans tegen die barefoots had gelopen en hetzelfde idee had, samen liepen we rustig op met de meute. Onderweg werden we ingehaald door ondermeer Ron Daalhuizen die er een flink tempo in had zitten. Ronald kon ik telkens niet zien en dat kon maar één ding betekenen, dat hij ook een lekker tempo erin had.

Ongeveer een kilometer voor de finish vond ik uiteindelijk weer de aansluiting bij Ronald en zo konden we samen met Arne op de finish aflopen. We tikten als de "Steinlopers" in de estafette af in een mooie tijd van 1:17:14. Echt goed gedaan ook van Ronald.

Mijn enkel was behoorlijk gevoelig, maar ik heb het er graag voor over gehad. Nu maar wat rust nemen de komende dagen.

Na de finish kregen we nog een sportdrank die er wel in ging en tegen inlevering van het hesje ook nog een bijzonder lekker lunchpakket, en van al dat lopen krijg je natuurlijk wel honger!

Na de lunch nog even lekker bijgekletst met de andere loopmaatjes en een mooie medaille en het bijbehorende t-shirt in ontvangst genomen. En zo kwam aan een fantastische dag een einde met de klanken van de Anitas op het podium die de sfeer er goed inbrachten, erg leuk om mee te maken!

Al met al een topdag die we niet snel zullen vergeten, niet in de laatste plaats omdat het zo leuk was al die loopmaatjes weer eens te zien en met een flink aantal nieuwe +loopmaatjes kennis te kunnen maken!

Volgend jaar weer? Ik teken er vast voor, maar dan zonder de hesjes, want daar zijn de +loopmaatjes shirts veel te mooi voor!

---

De welverdiende medaille en het speciale t-shirt

Mijn tweede hardloopleven

Mijn tweede hardloopleven gaat vandaag van start. Na de grote afvalrace in 2010 (-30 kg) en het stoppen met roken in datzelfde jaar, zocht ik een manier om te bewegen en zo mijn gewicht op peil te kunnen houden.

De sportschool werd ik niet gelukkig van, fietsen vond ik wel leuk, maar dan toch meer recreatief en vooral op mooie zomerdagen. Uiteindelijk werd mijn sport het hardlopen.
En dat viel in het begin niet mee, de eerste pogingen eindigden steevast in zeer ongelukkige en vroegtijdige beëindiging van mijn rondjes. In het begin ca 400 meter, later werd dat al 800 meter aan één stuk, maar echt progressie zat er niet in.
Totdat iemand mij wees op het feit dat ik gewoon te hard liep, dus tempo aangepast en hoppa dat ging een stuk beter.
De hele kilometer werd gehaald, dat werden er vijf, tien, twintig en uiteindelijk zoals mensen weten die mij kennen, heb ik de marathon een aantal keren gelopen.

Mijn marathonverleden is niet vlekkeloos, de allereerste moest ik uitstappen vanwege een gescheurde spier in Utrecht, gevolgd door de marathon in Amersfoort die ik uitgelopen heb, en dat ging nog best lekker ook. Gevolgd door Amsterdam met 30 kilometer krampen in de kuiten en Rotterdam, recent, met een voetblessure. Beide wel uitgelopen, maar dat was zowel in Amsterdam (3:52) als Rotterdam (4:14) niet echt vanzelfsprekend. In eerdere blogs kun je lezen hoe dit is gegaan allemaal.

Er lijkt echter wel een rode draad te zijn, elke keer als er een marathon aankomt en mijn trainingsschema wordt intensiever, loop ik tegen tal van lichamelijke problemen aan. Conditie is prima, gewicht is prima, spieren zijn goed. Maar blessures in de gewrichten lijken meer een vast patroon te hebben. Voor Utrecht een knieblessure, voor Amersfoort knie en heup, voor Amsterdam knie, heupen en enkels en de enkel in Rotterdam.

In de aanloop naar de Afsluitdijkrun (ca 30 kilometer) begon mijn voet rond de enkel zeer te doen. Niet echt heel pijnlijk, maar toch vervelend. Toch maar besloten deze te lopen en dat werd een moeilijke tocht, mede door de snoeiharde wind tegen. Na de Afsluitdijkrun begon mijn enkel op te zwellen en dat was zelfs zo fors, dat eender welke schoen ik aantrok, het deed behoorlijk zeer. In de ochtend bij het opstaan kon ik nauwelijks een stap verzetten, had ik eenmaal wat gelopen dan ging het nog wel goed. Even later besloot ik dan toch de hardloopschoenen aan te trekken en een rondje te maken.

Dat ging eigenlijk wel redelijk goed als het rondje binnen een kilometer of 12 bleef en in een niet te hoog tempo. Ging ik te hard of te ver, dan volgde steevast een stekende pijn rond de enkel en moest ik stoppen. Ook het herstel werd steeds langer.

Huisarts en/of Manueel therapeut of toch Podoloog?

Tijd dus om eens langs de huisarts te gaan. Deze bekeek mijn enkel en trok de conclusie dat er een peesontsteking in mijn voet zat. Dit moest met rust genezen, maar na overleg, mocht ik toch aan de start verschijnen van de Marathon in Rotterdam, zolang ikzelf het idee had dat het mogelijk was. Ook de manueel therapeut, waar ik voor mijn gewrichten in behandeling ben, had even gekeken en vertelde dat het wel mogelijk was, maar dat hij mij daarna wel even verder wilde bekijken.

Dus ik heb de marathon met veel moeite uitgelopen in Rotterdam (zie eerdere blog) maar daarna deed de enkel teveel pijn en nam ik weer contact met de huisarts op. Hij verlengde mijn kuur met Dyplofenac (een onstekingsremmer) met 10 dagen en in die dagen moest ik volledige rust houden. Ik mocht wel fietsen en zwemmen, maar hardlopen en zelfs langere wandelingen waren nu strikt verboden.

Drie weken van volledige hardlooprust verstreken en zoals gezegd ging ik terug bij de Manueel therapeut. Hij bleek een podoloog in huis te hebben gehaald en zij bekeken opnieuw mijn voet deze week en zeiden stellig, dit is geen peesontsteking!
Direct een behandeling met het terugzetten van een bot ergens onder de enkel en massage om het soepel te maken. Die massages moest ik ook thuis zelf doen op de pijnlijke plek en ik moest opnieuw twee dagen rust houden met hardlopen. Maar wandelen mocht na een dag wel! De wandeling van een uur verliep redelijk pijnloos en soepel.

Langzaam aan begint nu de zwelling af te nemen en zoals afgesproken mag ik dan vandaag proberen een klein stukje te gaan hardlopen.
En dat ging heel redelijk, wel heb ik me gehouden aan de voorgenomen afstand van 6 km maximaal en het tempo ook laag gehouden. Er lijkt dus langzaam een omslag te komen, ik ben er blij mee!





Terugkomend op de titel van de blog "Mijn tweede Hardloopleven" heb ik besloten even alles overboord te gooien. Het is niet leuk een gezonde en leuke hobby te hebben, die je continu niet kan uitoefenen. Vanaf nu ga ik dus wat aanpassingen doen, waardoor er wat meer risico vermeden gaat worden. Dus niet lang van te voren lange wedstrijden gaan plannen, maar werken met het gevoel van de dag. Voelt het allemaal goed, is alles mogelijk, maar de druk om toch van start te gaan, terwijl niet alles ok voelt, daar wil ik even van af zijn.

Daarnaast ben ik dus begonnen met een traject om mijn lichaamshouding te verbeteren, door een slechte zithouding van jaren, een auto-ongeluk en veel stressinvloeden, ben ik behoorlijk krom gaan lopen de laatste jaren. Hierdoor zijn veel wervels en gewrichten onder druk komen te staan. Dit is nu allemaal door middel van het zogenoemde "kraken" door een manueel therapeut weer recht gezet en met hem zit ik nu in een traject om een blijvende verandering in de houding voor elkaar te krijgen.

Ook zal ik iets minder prestatiegericht gaan hardlopen, het plezier zal voorop staan (dat stond het trouwens ook al hoor) en de vorm van de dag gaat bepalen wat de snelheid die dag gaat worden. Dus niet elke keer meer op zoek naar een verbetering van het PR.

Tot slot zullen alle spieren ook de nieuwe houding moeten gaan ondersteunen, dus ik ben begonnen met core-stability oefeningen en tal van andere oefeningen om de boel soepel en hopenlijk blessurevrij te gaan houden.

De schoenen zullen ook een rol gaan spelen, ik loop al vaak op minimalistische schoenen, maar zal dit in een heel rustig tempo meer gaan proberen uit te bouwen, waarvan acte!