Marathon Rotterdam 2013

De voorbereiding voor de Marathon van Rotterdam was er een met veel hindernissen. De wedstrijden voorafgaand had ik veel last van gewrichten, wat duidelijk mijn zwakke punt blijkt te zijn. Na de Afsluitdijkrun lukte het niet meer om het schema op te pakken en was deelname aan de marathon Rotterdam een onzekere factor. Zeker de laatste weken toen er na het wegnemen van wat obstakels door de manueel therapeut nog een peesontsteking in mijn voet, rond de enkel, bij kwam.

Moest ik de afstand laten omzetten, immers een afstand rond de 10 kilometer ging me nog wel redelijk af, of moest ik maar helemaal opgeven en vooruitkijken naar het volgende evenement?

Ik besloot het allemaal maar op het gevoel aan te laten komen op de dag zelf en zo stond Loopmaatje Ron in de ochtend van 14 April 2013 voor de deur. In de auto bleek ik niet de enige te zijn met kriebels, want ook Ron was onzeker, over mogelijke blessures, het weer, de afstand en we zouden het wel zien allemaal.
De auto konden we kwijt op een P + R bij Rotterdam Alexanderpolder en we zouden van daaruit de trein nemen naar het centrum toe. Mijn OV kaart bleek niet te werken bij de NS, en na veel gedoe, bleek deze nog geactiveerd te moeten worden. Hoe, dat moet je dan allemaal maar zelf uitvinden. Aangezien ik geen bril en alleen contant geld bij me had, en geen pasjes, bleek dat een aardige uitdaging. Uiteindelijk lukte alles en zaten we in een bomvolle trein.

Bij de halte aangekomen stonden we ineens met twee benen in de realiteit, hier zou het allemaal gaan gebeuren vandaag. We vonden een plek om de laatste voorbereidingen te doen en hielden een zak achter voor na de finish. Er was geen bewaakte ruimte, dus maar op de gok, trainingsjasje etc achter gelaten.

Alles dat mee moest onderweg had een plaats gevonden in de belt, waar ook 6 flesjes met sportdrank, gels en andere attributen hun plek hadden gevonden. Het plasje voor de finish bleek een aardige uitdaging, omdat in het startvak maar enkele mogelijkheden waren en er rijen van zeker 100 mensen voor stonden. Dat ging hem niet worden en ik zou na de start wel zien.

Zo was het dan ineens na maanden zover en ondanks de gebrekkige voorbereiding en de peesonsteking in de rechtervoet, stond ik er wel, tussen al die duizenden lopers. Ik had dit keer geen tijd in gedachten, maar zou gaan lopen op gevoel en de mogelijkheden van het moment.

De klanken van "You never walk alone" van Lee Towers klonken ineens door Rotterdam en dat is wel een kippenvel moment, zeker omdat we maar een paar meter van het hele spektakel afstonden. Het startschot klonk (nogal luid uit een kanon :) en weg waren de eerste lopers. In tegenstelling tot andere marathons, kwam de boel in Rotterdam zeer snel in beweging. Door de meerdere startrijen is dat prima geregeld.

Ineens zag ik een Dixie staan en dacht: mooi kan ik nog voor het passeren van de startlijn wat vocht kwijt. Loopmaatje Ron was er al vandoor en zou toch een ander tempo gaan lopen, dus dat was niet zo erg.

De eerste kilometers waren wat moeizaam, erg druk en zowel de belt als hartslagband waren wat dwars vandaag en moest ik tijdens het rennen op de juiste plaatsen zien te krijgen. Daarbij scheurde ook het startnummer nog los, dus het begin was wat lastig. De sfeer maakte alles goed en ook de enkel hield de pijn nog binnen de perken, alhoewel de pijn er direct zat. Het lopen met een zware belt gaat me toch altijd wat lastig af, maar ik wist dat naarmate de kilometers zouden verstrijken dit makkelijker zou gaan worden.

Met de focus op de blessure en de hartslag liep ik een tempo zonder bepaalde tijd in gedachten. De doorkomst op de 5 kilometer was 26:29, een pace van 5:17 (11,3 km/uur). So far so good, die viel  niet tegen bij een hartslag van iets meer dan 150 slagen. Bij de doorkomst op de 10 kilometer ging ook alles nog voortvarend in 52:42 en een pace van 5:16 (11,4 km/uur). De vaart zat er goed in en een PR leek op dat moment wel haalbaar.

Bij de 12 kilometer kwam de eerste serieuze steek uit mijn enkel en begon ik iets mank te lopen, dat was geen goed teken, maar de sfeer was zo leuk in Rotterdam dat opgeven geen optie was. Kiezen op elkaar en doorbijten maar.
De doorkomst op de 15 kilometer was in 1:19:35 en dus een pace van 5:18 (11,3 km/uur). Ik had dus zonder verval gelopen, ondanks de pijn. Net na de 15 kilometer sloeg het noodlot wel toe, een paar zeer pijnlijke signalen uit de voet en doorlopen was niet langer een optie. Ik moest gaan wandelen. Ik had nog een spons en stopte even om te koelen. Dit leek in eerste instantie wel te werken, dus ik ging weer rennen, maar in een aangepast tempo. PR loslaten en de nieuwe doelstelling was de finish te halen, al moest ik kruipen. Zoveel mensen hadden de moeite genomen te komen kijken in Rotterdam, ik wilde die Coolsingel ervaren.

Bij de 20 kilometer was ik in 1:48:12, een pace gemiddeld van 5:24, geen groot verval en ondanks de stop nog ruim onder PR tempo. Maar ik wist dat ik geen tempo meer zou kunnen oppakken met de inmiddels zeer pijnlijke voet. Door het mank lopen kwam er teveel op de linkerknie te staan en begon dit zijn tol te eisen. Ik verzoende me met het idee dat het een Halve Marathon zou gaan worden voor me. Al wandelend naar het 21,1 km punt, de HM, waar ik aankwam in 1:56:37.

Maar bedacht ik me dit is Rotterdam er komen straks mensen over de 6 uur binnen, dus waarom niet nog 5 kilometer aankijken of het al wandelend en stukjes rennend zou lukken, tijd zat en een goede tijd zat er allang niet meer in. Die Coolsingel was misschien wel haalbaar voordat de boel opgeruimd zou worden :)

Met lopen en rennend afgewisseld kwamen de kilometerbordjes toch voorbij en als ik rende was dat helemaal niet zo langzaam. Maar die pijn, ik besloot een pijnstiller te nemen en de schade thuis wel te bekijken aan mijn enkel en knie.
Bij het 27 kilometerpunt wist ik het zeker. We kwamen door een tunnel waar een enorme rij met percussionisten in een opzwepend tempo stonden te slaan, badend in het zweet. Zij stonden daar voor mij en al die andere lopers, om ons erdoorheen te trekken. Ik wist het nu zeker, 100%! Die Coolsingel was de mijne!

Wat een pijn de komende kilometers, maar de omslag kwam toch bij de 30 kilometers, ik liep met een hartslag alsof ik aan het winkelen was en al die mensen hadden het zo moeilijk rond me! Ik ging ze helpen, stukjes meelopen, totdat de pijn het weer overnam en ik moest wandelen. Dan weer een nieuw persoon erdoorheen trekken. Kom op, je kan het! Ik genoot van al die bandjes langs de kant, maakte soms een praatje even kort, of ging even strekken. Om vervolgens weer tempo even op te pakken en iemand mee te trekken.

Ik genoot "Big time", de pijn werd ondergeschikt aan de lol die ik beleefde om al die mensen te zien in hun strijd, ondanks dat ik helemaal hier niet hoorde te lopen zover naar achter. Maar dat maakte me niets meer uit, dit was leuk, dit was fun.

Pijn is fijn als je je focus maar weet te verleggen! Op een gegeven moment zag ik het kanjer spandoek van Anne, dat me zo had geholpen in de marathon In Amersfoort. Daar hielp dit spandoek me zo door de moeilijke momenten en nu stond ze weer in Rotterdam. In een spontaan moment stopte ik even en gaf haar een kus op de wang als bedankje voor dit moment in Rotterdam, maar zeker ook nog voor Amersfoort en Schoorl. Hier doe je het voor, dit zijn de momenten die je bijblijven. Mensen die speciaal voor jou en al die lopers hun tijd besteden aan het aanmoedigen. Je bent een Kanjer!

Inmiddels was de zon gaan schijnen en werd het goed warm en benauwd. Mensen rond mij heen gingen stuk. Bijna iedereen! Maar ik liep met een grote smile te genieten van de muziek, de zon, de mensen, de lopers en vond zelfs de Erasmus brug ineens mooi.

De laatste kilometers kenmerkte zich door steeds langere tussenpozen van wandelen en kleine stukjes rennen. Meer zat er niet in, de pijn was gewoon te heftig. Maar ik geniet nog steeds en zo liep ik voorbij het 40 kilometerpunt. Ok dan nu rennen tot de finish dacht ik nog. En dat deed ik, de pijn verbijtend in een laag tempo, maar mensen wat was dat genieten op die Coosingel. Wat een fijne mensen in Rotterdam. Ze lijken je allemaal te kennen en roepen je naam. Ze slepen je er doorheen in Rotterdam. De tijd, tja die werd 4:14:08, maar daar ging het allang niet meer om :)

Dit was niet mijn snelste marathon, dit was niet de eerste of de laatste marathon. Dit was de marathon in Rotterdam! Deze heeft vanwege de sfeer en het opnieuw moeten vechten na Amsterdam, (waar kramp me parten speelde 30 km lang), een speciaal plekje in mijn hart!

Rotterdam en Rotterdammers bedankt!

Na de finish vond ik uiteindelijk Ron terug en moest ik nog even een schuld inlossen. Dat werd de MacDonalds en samen aan de maaltijd. Echt lekker op een terrasje in de zon kijken naar al die mensen die nog steeds binnenkwamen. Elke loper met zijn of haar eigen motivatie, strijd en doel! Prachtig om te zien. Sommige mensen waren echt tot op het bot gegaan, misschien had ik het daarbij vergeleken nog wel makkelijk gehad zelfs. Wat een helden.

Op de terugweg weer gesodemieter met de OV kaart, nu bij Ron, waar een saldo van ruim 14 euro niet voldoende bleek te zijn om slechts twee haltes met de NS te mogen reizen. Wat een mislukking dat systeem, bah! Maar het deerde ons verder niet. Ron had een supertijd gelopen van 3:41 en ik de finish gehaald. Alletwee blij dus en dat kan zelfs de NS of de OV chipkaart niet verpesten op zoń dag :)

In de auto was het redelijk stil en nam ik de tijd wat bedankjes de wereld in te slingeren op twitter en Facebook van mensen die mee hadden geleefd. Echte vrienden en sommigen belden zelfs nog even Toppers!

Rotterdam? Ja die wil ik zeker nog een keer doen, maar dan graag zonder blessures en met een goede voorbereiding!

Over zorgen en hoop

De afgelopen periode is het marathonschema op weg naar Rotterdam hopeloos in de soep gelopen door een aanéénschakeling van blessure's.
Na de zware 30 kilometer lange en barre tocht over de Afsluitdijk begonnen er continu pijntjes te komen. Eerst aan de knieën, toen de heupen en kuiten en enkels. Hierdoor was het bijna onmogelijk het trainingsschema te blijven volgen en met name de langere afstanden. Op 17 Maart heb ik de laatste lange duurloop gedaan van 27 kilometer. Daarna veel uitgevallen trainingen en ingekorte loopjes van ca 11 kilometer maximaal.
Ook begon er nu een zeer pijnlijke zwelling te ontstaan rond de rechter enkel, opnieuw trainingen moeten laten schieten.
Twee weken voor het uur U (lees de marathon van Rotterdam) maar weer eens langs de manueel therapeut geweest. In eerste instantie om mijn nek weer "vrij" te krijgen, want die was weer aardig verkrampt aan het raken. Ik heb hiervan last de laatste jaren, met name nadat ik een keer in de auto van achter ben aangereden met hoge snelheid, twee jaar terug.

Na een paar sessies voel ik me alweer een heel stuk beter en beweeg ook weer makkelijker. Omdat de desbetreffende therapeut, naast Fysioloog en manueel therapeut ook podoloog is, werd er vandaag ook gekeken naar mijn voet. Dit kreeg een verassende wending, want ik bleek een beenlengteverschil te ontwikkelen door een scheefstaande bekken, die weer in de onderrug zijn oorzaak had. Doordat dan je hele lichaam compenseert, was de druk rond de enkel erg groot geworden en in combinatie met een naar binnen zakkende voet (waarvoor ik steun in mijn loopschoenen heb) ontstond er een vochtophoping. Nou probeer daar maar eens achter te komen zelf.

Mijn rug werd vakkundig en met een luid krakend geluid weer rechtgezet en mijn voet weer vrij gemasseerd. Ik voelde direct dat ik anders sta, meer recht en op beide benen ongeveer gelijk. Volgens de therapeut is nu de oorzaak van het probleem weggenomen en zou ik als de zwelling afgenomen is weer vrij aan de start kunnen staan in Rotterdam op 14 April.

Vandaag nog even een rustdag om de zwelling wat minder te laten worden ivm knellende schoenen en morgen proberen weer een stukje hard te lopen. Ik ben benieuwd!

Nieuwe schoenen

Vandaag naar Runnersworld geweest in Utrecht om te kijken naar de nieuwe Adidas Boost schoenen waarover zo veel te doen is de laatste tijd.
Mijn huidige lange afstandsschoenen (Saucony Progrid Guide 3) zitten ruim boven de 1000 kilometer en dan mag je weer naar nieuwe exemplaren gaan kijken.
Ze hadden ze inderdaad binnen en bij het aantrekken voelde ik direct dat de schoen heel anders is dan ik gewend ben. Er zit nauwelijks zijdelingse steun en de bovenschoen voelt meer als een sok dan als een schoen, dat was dus wennen.

Dus een stukje op de loopband, waar al snel bleek dat ook de maat vrij klein uitvalt. Maar erger was dat   ik door het ontbreken van de steun niet prettig loop op deze schoenen, dit werd bevestigd door de video opname en door de specialist in de winkel. Het bleek niet mijn schoen te zijn, alhoewel ik wel de energie goed voelde uit de demping van de schoen. Je kunt er razend hard op rennen volgens mij.




Dus maar verder zoeken dan, en ik bleek prettig te lopen op een schoen van opnieuw Saucony, dat toch wel mijn merk blijkt te zijn. Dit keer wel een neutrale schoen, maar wel met steun tegen het doorzakken en zoals veel schoenen van dit merk een lage "Heeldrop" van 8 mm in plaats van 12 mm. Ik loop ook regelmatig op de Saucony Mirage 2, maar daar durf ik geen hele marathon op te lopen nog, vanwege het erg minimalistische karakter van deze schoen. En daar is veel tijd voor nodig om aan te wennen.

Dus het is de Saucony Echelon 3 geworden, hier zal het op moeten gebeuren op 14 April in Rotterdam tijdens de 42,2 kilometers van de Marathon daar.

Het wagenpark der hardloopschoenen is dus weer uitgebreid en de hudige Saucony Progrid Guide 3 mag met pensioen :)

Afsluitdijkrun 2013

Afsluitdijkrun 2013: We kregen hem niet kado

De weersvoorspellingen waren voorafgaand aan mijn tweede Afsluitdijkrun niet al te best. Waar we vorig jaar nog enigzins in de luwte van de dijk konden lopen, zag het er naar uit dat we dit jaar de wind pal van voren zouden krijgen. Windkracht 5 a 6 was de voorspelling en dan is de wind op de Afsluitdijk natuurlijk op de vlakte nog wat heftiger. Daarnaast zou het kunnen gaan sneeuwen en vriezen.
Al met al dus een loop om met angst en beven tegemoet te zien, dit zou later ook wel terecht blijken te zijn.
Loopmaatje Ron was al vroeg voor de deur en ook mede IJsselsteiners Eric en Dennis zouden de tocht gaan lopen vandaag. Voor alledrie de eerste keer.

Met de sneeuw leek het mee te vallen en het zou ook droog blijven. De reis verliep gezellig met veel spannende verhalen uit de tijd dat Ron en Eric elkaar kenden, we waren dan ook gevoelsmatig redelijk snel bij de dijk. Iedereen liet de lengte van de Afsluitdijk even op zich inwerken, wat is dat ding toch lang, kaal en winderig.
Aangekomen bij het restaurant waar we na afloop mochten aanschuiven voor een pastabuffet was het leuk alle Loopmaatjes weer te zien, te herkennen en nieuwe mensen te leren kennen.

Dan de bussen in, weer die lange dijk over naar de start, zoals vorig jaar begon de rit met veel gepraat en werden de lopers steeds stiller, naarmate het einddoel in zicht kwam. Op de plaats des onheils aangekomen, bekeken we met gemengde gevoelens de afgebroken vlaggemast en adviseerde de buschauffeur vooral nog even in de bus te blijven vanwege de snijdende kou buiten. Aangezien ik nog even een sanitaire stop moest maken, trotseerde ik de wind en drong tot me door, dat we dit keer wel voor een uitdaging zouden komen te staan. Wat een enorm harde wind en ijzige kou.

Bij de start voelde je direct al dat tijden, voor zover je deze in je hoofd had, niet meer reëel waren, het zou een tocht worden op karakter, op overleven en een continu gevecht tegen de elementen.
In de groep waarin ik liep was er nog enigzins luwte, maar de koplopers werden duidelijk gesloopt en moesten worden vervangen. Ondanks dat het tempo voor mij al te hoog lag, wilde ik niet weglopen van de verantwoordelijkheid en ging voor Loopmaatje Cor lopen die al te lang aan de groep getrokken had. Het was direct duidelijk dat ik dit niet lang vol zou houden, binnen enkele minuten liep mijn hartslag op naar maximaal. Ik zag nog dat Ron en Edwin ook op kop kwamen lopen, maar moest toen echt afhaken. Omdat dit veel te veel kracht had gevergd, kon ik ook de groep niet meer bijbenen en kwam alleen te lopen. En geloof me dat wil je niet met deze snijdende wind, waar je met gemak tegenin kon leunen, laat staan hardlopend 31 km afleggen.

Ik viel dan ook steeds verder terug in snelheid totdat er gelukkig weer een groep aansloot en ik de luwte weer kon opzoeken. Helaas was ik niet meer in staat hier ook de kop te pakken, ik kon gewoon niet naar voren komen. Ik zag Onno ineens naast mij, hij had de groep ook moeten laten gaan.

Onno deed veel kopwerk in de groep en ik was hem daarvoor heel dankbaar. De krachten werden steeds minder toen we op de helft waren en er wat verfrissing aangeboden werd in de vorm van sportdrank en banaan.

Toch maar weer verder, ondanks dat mijn hele lichaam schreeuwde om te stoppen. Als een soort Zombie liep ik mee en probeerde niet stil te vallen. De kilometers verstreken en uiteindelijk op de laatste kilometers kon ik blijven lopen.

De finish was enorm welkom en voor de tweede keer werd de Afsluitdijk bedwongen. Onvergelijkbaar met de eerste keer. Van de 290 inschrijvers kwamen er uiteindelijk ca 185 over de finish begreep ik. Ook de Ambulance moest er deze editie aan te pas komen, onder meer vanwege bevroren ogen. Dat is toch serieus, aangezien de gevoelstemperatuur met deze wind gigantisch laag lag. We kregen dit keer geen warme muts maar een echte medaille.

Het pastabuffet en de gezellige warmte van de lopers maakte het allemaal weer goed, deze loop kunnen we weer bijschrijven op weg naar de marathon in Rotterdam over een maand. Maar we kregen hem niet kado. Wat een bikkels allemaal.

Groet uit Schoorl

 

Ondanks dat we al in februari aanbeland zijn, is de 30 kilometer van "Groet uit Schoorl" mijn eerste wedstrijd van 2013. Na weken van aanmodderen met blessures aan de gewrichten zou dan deze loop moeten aantonen dat de weg terug is gevonden. Niet alleen ik kampte de afgelopen periode met blessures, maar eigenlijk relatief veel mensen die ik ken, waaronder loopmaatje Ron. Ik zou met hem meerijden, want ook Ans had zich ingeschreven voor de dertig in Schoorl. Beide hadden er een zwaar hoofd in, Ans vanwege het ontbreken van trainingen op de lange afstanden en Ron vanwege een hardnekkige kuitblessure.

 Zo waren beide ruim op tijd bij mij en begonnen we aan een glibberige weg richting Noord-Holland. Onderweg had het op de meeste plekken flink gesneeuwd. Met een plas- en koffiepauze onderweg, en een klein stukje de verkeerde weg kwamen we aan in Schoorl en werden we naar de parkeerplekken geleid. Daarna begonnen we aan de lange koude tocht richting het startgebied. Uiteindelijk waren we nog best wel laat en kwamen we Martin en Cor onderweg tegen die al naar de startvakken gingen, terwijl wij de kleding nog moesten inleveren. Maar op tijd waren we uiteindelijk in het startvak en we mochten direct starten.

Na een paar kilometer dacht ik dat Ron nog naast me zou lopen, maar zag ik hem ineens niet meer. Even later zag ik Martin en Cor en sloot bij hen aan. Martin verontschuldigde zich dat ze niet veel zouden praten onderweg, maar dat was sowieso al niet mogelijjk, want beide heren hadden het tempo er flink opzitten.


Zo verdwenen de kilometers onder de loopschoenen door en ontwaarde ik ineens het mij bekende "Kanjerspandoek" van Anne, wat was dat leuk te zien onderweg en een echte opsteker. Op sommige plekken in de afdaling was het spekglad en moesten we echt eventjes inhouden. Maar over het algemeen was het parcours prima te belopen en zag er adembenemend mooi uit na de sneeuwval van afgelopen nacht.

Aangekomen op de splitsing van de 21 km en 30 kilometer voelde ik me frisser dan ik me van vorig jaar kon herinneren, de gewrichten waren gevoelig, maar verder nog geen echt probleem. Ik leek zelfs in staat om iets te versnellen waardoor de toch al scherpe tijd van vorig jaar misschien wel verbeterd zou kunnen worden.

Ik liep op een mooi schema en zag na een kilometer of 28 Martin en Cor versnellen. Dit tempo was voor mij nu met de stramme gewrichten niet meer haalbaar, de ademhaling was prima, maar het lichaam  wilde de versnelling niet meer. Rustig uitlopen was het devies. En weer zag ik Anne met haar spandoek, ze moest het wel inmiddels heel koud hebben, dacht ik nog, na drie uur in de vrieskou.

Het finishgebied kwam nu in zicht en ik zag Nesrine (2:14 toptijd)  en Ron en Ans langs de kant staan. Beide hadden dus de 21,1 km gelopen , maar wel uitgelopen, prima prestatie dus. Op de finish zag ik een brutotijd van 1:38:04, dus dat betekende dat ik ook nog eens een PR had gelopen op deze lange afstand. Ik was helemaal blij.

Na de finish zag ik Martin en Cor  die in de laatste kilometers de versnelling dusdanig hadden doorgetrokken dat ze zelfs 15 seconden sneller bleken te zijn in de netto uitslag. Ook Marten was bij de finish en had een supertijd op de halve gelopen.

Met de 2:36:02 in de officiële tijd ben ik heel blij, ondanks dat mijn eigen Garmin nog een snellere tijd liet zien. Toch een mooi PR en heerlijk gelopen. De lange tocht naar de auto was koud, omdat ik de natte kleding had uitgedaan en alleen een sportjack aanhad. Maar in de auto, was het warm en bleek Ans een heerlijk stuk krentenbrood voor ons meegenomen te hebben. Dat ging er wel in, ondanks de file de eerste kilometers.

Volgende maand volgt de Afsluitdijkrun met eveneens een ruime 30 kilometer en dan in April de big M. in Rotterdam, de 42,2 lange kilometers die daar op mij wachten. Ik hoop dat de blessures nu wegblijven, ondanks de stramheid voelen de benen vanochtend prima aan.

Al met al een geweldige dag gehad in Schoorl, ik zet hem vast met potlood in de agenda voor 2014 :)

Oliebollenloop 2012

Op de laatste dag van het jaar was het weer tijd voor de traditionele Oliebollenloop in Schoonhoven.
Het was nog even spannend of ik van start kon gaan, de weken ervoor veel last gehad van pijnlijke gewrichten en ook de Linschotenloop Halve Marathon van een week eerder zat nog aardig in de weg.


Het leek erop dat voor het eerst in lange tijd een wedstrijd droog en (relatief) warm zou verlopen. Daarom maar in de korte broek, maar wel lange mouwen, want er zou een flinke wind opsteken.


Ruim op tijd haalde ik Loopmaatje Ron op, als we goed zouden voelen, zouden we proberen onder de 45 minuten te gaan finishen, voor Ron geen probleem, voor mij een dik PR. Maar het was afwachten of het zou kunnen.

In Schoonhoven konden we snel een parkeerplek vinden en het startnummer was snel in ontvangst genomen tegen overlegging van slechts 5 euro, waarbij er zelfs nog een gratis oliebol te scoren zou zijn na afloop.

Normaal doen we het nooit, toch maar even wat warm gelopen, er was al goed te voelen dat de wind fors was in de polders. Beetje rekken en strekken en ruim op tijd naar de start.

We stonden lekker vooraan bij de start en het was inderdaad droog. Toen het startschot klonk, van start en ondanks dat het wel druk was, konden we redelijk doorlopen. Nu begon na de eerste kilometer gelijk een gevecht tegen de zeer harde tegenwind. Ik voelde minuut na minuut de kracht verder wegvloeien bij een tempo van ca 13,4 tegen de wind in. Bij kilometer 5 was de kracht weg, gelukkig konden we hier de wind mee in de rug krijgen. Toch lukte het me niet meer om tempo te blijven lopen en ik zag Ron steeds verder weg raken. Met een enorme inspanning kon ik bij kilometer 7 nog een keer aanhaken, maar voelde dat alles leeg was tegen die tijd. Ik moest lossen en Ron versnelde nog om een redelijke tijd te kunnen lopen.

De laatste kilometers waren zwaar tegen de wind in en rond me zag ik de gevechten van de individuele lopers, ik was niet alleen. De laatste kilometer toch nog wat eruit kunnen persen en in 47:13 kwam ik over de finish. Geen goede tijd, maar gezien de zware omstandigheden en mijn eigen toegenomen gewicht (+3 kg na de Kerst :) het maximale dat eruit te halen was vandaag.

De laatste loop van het jaar was een feit en de oliebol na afloop smaakte prima!

Op naar het loopjaar 2013!

Linschotenloop Halve marathon 2012

Elk jaar wordt in Linschoten op de zaterdag voor Kerstmis de Linschotenloop gehouden. Vorig jaar liep ik hier in de kou een PR, in 2010 werd deze loop afgelast vanwege de hevige sneeuwval. Dit jaar zou het vooral regenachtig worden volgens de weersverwachting. Heel veel regen zelfs en dat bleek later ook wel uit te komen.

Ik was er al vroeg, ondanks dat dit jaar het startnummer opgestuurd werd. Parkeren kan soms lastig zijn in het dorp en met de bus vanuit Woerden zag ik niet zo zitten. Ik vond gelukkig snel een parkeerplek en moest ca 10 minuten lopen naar de sporthal. Daar kwam ik +Marteijn tegen, want we zouden een tweetup houden met een aantal @loopmaatjes. Al snel kwam de ene na de andere bekende en onbekende loper aanlopen. Ook Ron  en Ans uit IJsselstein waren al in de sporthal aanwezig. Ans mocht zelfs met startnummer 1 aan de loop beginnen, hoe leuk is dat!

Omdat ik kort vantevoren nog even wat vocht kwijt moest, stond ik toch weer door de drukte bij de toiletten achteraan bij de start. Nou ja dat zou ik wel weer goed maken. Ik besloot redelijk rustig te starten, omdat ik steevast aan het einde van een Halve Marathon tijd verlies. Hopenlijk was dat deze keer anders.

In het begin waren er wat smalle stukken, waardoor je redelijk veel tempowisselingen moest lopen. Dit kostte veel energie. Ergens halverwege kwam ik een aantal bekenden tegen uit IJsselstein en ook Ans die blijkbaar ook veel verder naar voren was gestart. Door de harde wind en regen in de polders was het continu werken en voor mijn gevoel hadden we maar weinig de wind mee. De route liep iets anders dan vorig jaar, het stuk op het industrieterrein was eruit gehaald, maar het vervangende stuk langs het water was door de vele regen wel glad en modderig. Maar dat was niet te voorkomen, al met al vond ik de route wel prettiger.

De laatste kilometers was de pijp toch weer leeg en verloor ik zeker een dikke anderhalve minuut, waardoor het nog spannend of ik de tijd van de Westrandwegrun een maand eerder zou kunnen verbeteren. Nog even aanzetten, voor zover dit nog kon, en bij de finish zag ik dat het net aan een nieuw PR was geworden, de officiele tijd was 1:43:13 enkele tientallen seconden sneller dus, onder dezelfde regenachtige omstandigheden. Je zou er bijna aan gaan wennen.

Na de finish gauw naar binnen het hardloopshirt afhalen omdat het een jubileum was, knalgeel, dat dan weer wel :)
Nou ja volgens jaar staat hij weer in mijn agenda en zal dan 21-12-2013 gehouden worden, ijs en weder dienende. Zoń mooie route wil je gewoon niet missen en lekker dichtbij ook nog eens :)